Welkom dierbare lezers,

het bijhouden van een weblog (naast
de Rivendell website) heeft een drievoudige bedoeling.

  • Verslag uitbrengen van ervaringen en avonturen tijdens mijn reizen. Meer foto's vind je op dit reis album.
  • De praktische, theoretische en concrete stappen en plannen beschrijven die de creatie van mijn familiedomein en de realisatie van het ecodorp helpen verwezenlijken.
  • Bijhouden en delen wat boeiend, inspirerend, motiverend, helend en bevrijdend werkt.
Enjoy and be happy !

woensdag 29 juli 2009

Puivert - deel 1


Dag 15 tot 19 – 23 tot 27 juli – Puivert (1)

Om iets te bereiken is het nodig dat je geest er verliefd op wordt.

Het voelt goed in de lieflijke vallei waar Puivert ligt. Mijn camper staat nog altijd in de tuin bij Ingrid en samen voeren we lange gesprekken over vele boeiende onderwerpen en uiteraard over de creatie van nieuwetijdsdorpen zoals Rivendell Village. De kunst van creëren (een droombeeld of een verlangen in de fysieke dimensie materialiseren) is een vermogen dat wij allemaal aan het oefenen en vervolmaken zijn. Zelf kan ik ondertussen volgende stappen onderscheiden (niet noodzakelijk te doorlopen in deze volgorde):

  • Stilte - De Bron spreekt in je hart en toont jouw taak en opdracht in het scheppingsplan. En daaruit volgt...
  • Kennis - Namelijk weten en ontdekken wat jij echt wilt. En ook weten wat je niet (langer) wilt. Niet makkelijk blijkbaar want velen weten niet precies wat ze willen (of weten het wel, maar durven niet) en volgen dan maar een angstpad, een dwaalspoor of een leider/guru in plaats van hun eigen zielepad in te slaan. Maar de Wet van Aantrekking zorgt ervoor dat je meer krijgt van waar je op gefocust bent. Het probleem is dat de meeste mensen vaak gefocust zijn op wat ze niet willen. Waar je aandacht aan schenkt, groeit. Zeg dus bvb. niet: ‘ik wil niet meer arm zijn en nooit tekort hebben’ (want dan wordt arm zijn en tekort hebben aangetrokken), maar zeg wel: ‘ik leef nu in financiële overvloed’.
  • Overtuiging - Weten wat je wilt is één ding, maar je moet het ook écht willen. Alle twijfel uitbannen en bereid zijn alles te doen wat nodig is en alles op te geven wat in de weg staat om jouw droom te manifesteren. Hier nauw aan verwante zielskwaliteiten zijn geloof en vertrouwen (in je eigen creatiekracht en in een succesvol resultaat).
  • Volharding – Er komen altijd uitdagingen, obstakels, vertragingen, belemmeringen, tegenslagen en omwegen op het creatiepad. Dit zijn enerzijds meestal oefeningen en testen om jezelf te sterken of anderzijds maken ze je bewuster en brengen helderheid. De zaak is dan om niet op te geven, maar vol te houden en de juiste intentie en focus te bewaren.
  • Stap na stap – Een grote en veelgelaagde droom (zoals een ecodorp) vraagt een lange en geduldige aanpak. Een grootschalig project kan beangstigend en ontmoedigend overkomen wegens de vele facetten, investeringen (energie, tijd, geld, mensen,...) en onderdelen die er bij horen. Maar je dient enkel de eerstvolgende stap te nemen en daarna de volgende en zo stap na stap het doel te naderen.
  • Visualisatie – Een krachtig hulpmiddel wat bestaat uit verschillende componenten. Begin met een mentaal concept van je droom of verlangen uit te werken, denk er diep over na en weeg alles goed af. Daarna maak je een levendig, gedetailleerd en een zo echt mogelijk beeld van je droom. Ruik de geuren, zie de kleuren, betast de vormen, wandel rond in het droombeeld, let op alle details,...hoe echter en realistischer het beeld, hoe beter. Een vision board maken kan hier helpen om het beeld dagelijks te visualiseren. Als laatste en meest belangrijke impuls breng je zoveel mogelijk gevoel in het droombeeld. Je voelt je alsof je droom al werkelijkheid is geworden, alsof het doel al bereikt is. Leef alsof je verlangen al vervuld is. Tevreden en gelukkig en vooral dankbaar.
  • Schoonmaken – Het grote probleem bij creëren en manifesteren (en waar in ‘The Secret’ trouwens niet over gesproken wordt) ligt in de ondermijning door het eigen onderbewuste. Daar bevinden zich tal van (mentale, emotionele en energetische) blokkades, conditioneringen, negatieve overtuigingen, beperkende patronen, tegen-intenties, weerstanden en belemmeringen die de creatie saboteren. Vaak komen die uit de eigen kindertijd of nog vroeger. Het zijn deze programma’s die de creatie van onze dromen in de weg staan. En de sleutel tot succesvol creëren is je onderbewuste daarvan schoon te maken. Om je vrij te maken van alle innerlijke barrières bestaan tal van technieken, waarvan EFT (Emotional Freedom Technique) er bvb. één van. Vergeven van jezelf en anderen is een andere techniek (want niemand is schuldig).
  • Verantwoordelijkheid – Jij zelf bent verantwoordelijk voor je leven, je creaties en je dromen. Alles wat je ervaart en rond je ziet (situaties en personen) heb je zelf aangetrokken en gecreëerd. Gelukkig maar, want zo kun je telkens nieuwe en betere situaties creëren als je niet tevreden bent met de huidige situatie. Niets of niemand buiten jou heeft schuld aan of is de oorzaak van je omstandigheden (ouders niet, noch partner, opvoeding, maatschappij, God,...). Geef dus je creatiekracht en verantwoordelijkheid niet langer weg, maar neem je leven terug in eigen handen.
  • Loslaten – Jouw droom visualiseren en het onderbewuste schoonmaken van belemmeringen kun je zo vaak doen als nodig. Maar het universum heeft zo haar eigen tijd en planning en wijze om alles te regelen. Laat dus in vertrouwen los maar blijf wel geïnspireerd handelen en zet de stappen die nodig zijn.
  • Synchroniciteit – Wanneer je geïnspireerd handelt, voortdurend je hart volgt en de boodschappen van het universum opvolgt, begin je ook steeds meer synchroniciteit op te merken en aan te trekken. Je bent telkens op het juiste moment op de juiste plaats en ontmoet de juiste mensen om je verder te helpen met je droom. Wat vroeger als toeval werd bestempeld, wordt nu bewuste creatie.
  • Samenwerking – En deze creatiestroom brengt hulp uit soms onverwachte hoek en verbinding met de meest geschikte personen. Noodzakelijke taken worden opgenomen, mensen bieden zich spontaan aan en iedereen neemt zijn/haar plaats in het geheel in. Zo ontstaat op organische wijze samenwerking, allerlei verbindingen en win-win situaties.

You are given the gifts of the gods,
you create your reality according to you beliefs.
Yours is the creative energy that makes your world.
There are no limitations to the self, except those you believe in.


Hoewel er heel veel te beleven valt in de streek (vooral in de zomer) verlopen de dagen toch rustig op het trage ritme dat typisch is voor het zuiden. Bij goed weer (wat heel vaak het geval is) genieten we van zon en water aan het meer van Puivert. Of we maken uitstapjes naar boeiende plekjes en inspirerende mensen. Zoals naar Rennes le Chateau, het kleine dorpje vol raadsels en mysteries rond een gevonden Tempelierschat, de zoektocht naar de graal en Maria Magdalena. Een andere schitterende plaats is het Engelenheiligdom van Lorrie. Een lieve Ierse dame die prachtige, etherische pastels maakt van Engelen. De originele kunstwerken zijn ondergebracht in een aparte vleugel van een subliem gelegen huis boven op een berg nabij Alet les Bains. Een aanrader. En zo zijn er vele bezienswaardigheden rond Puivert en in de Aude. Uiteraard de Katharen kastelen, abdijen, musea, en gezellige marktjes, maar bovenal de natuur, de bergen, de stilte, de rust, de ruimte en de prachtige wandelingen.

To see a world in a grain of sand
And heaven in a wild flower
Hold infinity in the palm of your hand
And eternity in an hour.

De volgende dag ga ik op wandel in het elfenbos van Nebias. Een werkelijk magische plaats en één van de mooiste bossen waar ik ooit ben in geweest. Alsof de tijd er heeft stilgestaan en je zo dadelijk, na de volgende boom, een Keltische bard of druïde tegen het lijf zal lopen. Eén der weinige plaatsen (in Europa) waar je nog natuurwezens kunt ontmoeten. Ieder plekje tussen de mosbegroeide rotsen en steeneiken is een kunstwerk der natuur. In het bos worden trouwens nog altijd regelmatig rituelen uitgevoerd door druïden, wicca’s en sjamanen.
Ondertussen blijft de berg Bucharach mij boodschappen sturen. Hij is goed te zien van op de plaats waar mijn camper staat. Heel vroeg in de morgen stap ik naar buiten net wanneer de vallei begint op te lichten onder de violette en oranje stralen van de zon. De uitgestrekte diepblauwe hemel is volledig wolkenloos, behalve...één wolk net boven de top van de Bucharach. De wolk heeft de perfecte vorm van een dolfijn, compleet met snuit, oog, staart en een vin op de gebogen rug. Terwijl ik vol verbazing sta te kijken, lost de wolk volledig op en is verdwenen na enkele minuten. Het lijkt of de boodschap speciaal voor mij bestemd is en net op het juiste moment verschijnt. Symbolisch staat de dolfijn voor vreugde, spelen en samenwerking. Een prachtig en duidelijk signaal en trouwens een bevestiging van vorige en komende tekens op deze reis. De creatie van mijn droom mag in vreugde gebeuren en hoeft geen zware dobber te zijn. Leven is spelen en niet werken en zwoegen (bijna iedereen in Vlaanderen is dit vergeten). Hier in Zuid Frankrijk is er tijd om gewoon te Zijn (in plaats van te moeten) en wonen veel mensen die gewoon hun spelend hart volgen. Samenwerking is de derde boodschap en uiteraard noodzakelijk om een ecodorp te creëren. In deze streken is trouwens heel wat belangstelling om gemeenschappen en ecodorpen op te starten. En uit de hele wereld strijken hier voortdurend mensen neer, blijkbaar gehoor gevend aan een innerlijke roep om in dit gebied te wonen en te zijn.

Regelmatig kom ik via Ingrid in contact met verschillende vrienden en interessante mensen. Zo kan een netwerk ontstaan van gelijkgestemden die allemaal op hun eigen unieke en creatieve manier meehelpen aan een nieuwe wereld, waar nieuwe waarden en normen gelden, zoals respect, vrede en liefde. Ik voel hoe ik iedere dag meer en meer thuiskom en mij aan het aarden ben in deze streek. We volgen de synchroniciteit en de levensstroom die ons meevoert langs de lichtbakens van onze droom. Een magische reis onder leiding van Spirit.

Een reis die iedereen onderneemt en onvermijdelijk leidt naar de (her)ontdekking van het werkelijke Zelf. Hereniging met de Bron, waar we nimmer van gescheiden waren. Allemaal zijn we op zoek naar vereniging met de Geliefde, de parel diep verborgen in ons hart. De onvergankelijke Lichtstraal van de levende God. Soms zo dichtbij en toch veraf. En hoewel er in wezen niets te bereiken valt en jij zelf de schat bent die je zoekt, veroorzaakt de Aardse dimensie der dualiteit en afscheiding bij iedereen vroeg of laat de aandrang tot zoeken, het streven naar geluk en het verlangen naar Thuis. Dus nog even een toepasselijk liedje, terwijl we allemaal onderweg zijn naar ons Zelf.



zondag 26 juli 2009

Bucharach

Dag 13/14 - 21 tot 22 juli - Bucharach

Het essentiële verschil tussen een gewoon iemand en een krijger is dat een krijger alles beschouwt als een uitdaging,
terwijl een gewoon iemand alles beschouwt als een zegen of een vloek.
Langs de kustlijn van de Middellandse zee rijd ik via Carcassonne naar het ondertussen vertrouwde Puivert, het Katharenstadje diep in het departement Aude aan de voet van de Pyreneeën. Het voelt erg fijn om hier terug te zijn en vele mooie herinneringen borrelen op wanneer ik voorbij het kasteel en het meer kom. Ik ga op bezoek bij Ingrid, een vriendin en lid van het Rivendell genootschap vanaf het prille begin in 2006. Ze woont hier sinds december vorig jaar en is ondertussen al goed ingeburgerd. Het is erg fijn om haar terug te zien en we praten honderduit en wisselen allerlei nieuwtjes uit. Ze woont op een prachtige plek aan de rand van het bos met uitzicht op de vallei en de berg Bucharach. Een bijzondere berg waar een erg krachtige en zuiverende energie hangt. Vorig jaar ben ik er al op geweest tot bijna aan de top.

De volgende dag is het feest van Maria Magdalena (22 juli) en ik besluit om de berg opnieuw te beklimmen en proberen nu de top te bereiken. Het is een uurtje rijden langs bochtige wegen door berg en dal tot aan het dorpje Bucharach, dat aan de voet van de berg ligt. De klim begint rustig, eerst langs een meer, dan door een prachtig bos en daarna wordt het terrein ruwer en begint de echte beklimming. Ongeveer halverwege staat een waarschuwingsbord om onervaren klimmers af te raden het pad ‘voie de la Fenêtre’ te nemen. Pas later verneem ik dat er verschillende paden zijn om naar de top te klimmen, maar nu weet ik niet beter en stap verder. Vele wonderlijke verhalen worden verteld over Bucharach. De berg zou een krachtplaats zijn waar zich een vortex (= energie spiraal en kosmisch verbindingskanaal) aan het manifesteren is, het zou een chakra punt van planeet Aarde zijn (en veel krachtiger dan Montsègur) en een landing- en verblijfplaats voor buitenaardsen huisvesten. De energie op de berg is zo sterk en confronterend dat niet iedereen de beklimming volhoudt of er zelfs maar aan begint. De berg zelf beslist wie naar boven mag en tot waar, en dat zal ik spoedig zelf ondervinden.
Ondertussen wordt de klim alsmaar lastiger en steiler. De panorama’s en vergezichten zijn evenwel schitterend. De groene vallei strekt zich kilometers ver uit en wordt omarmd door beboste hellingen. Daarachter staan in de verte de toppen van de Pyreneeën te pronken als eeuwige wachtposten. De beklimming wordt nu steeds gevaarlijker, niet alleen omdat het erg steil is, maar er staat ook een stevige wind en vele stenen en steengruis liggen los. Dat betekent dat je makkelijk kunt wegschuiven en (1000 meter) naar beneden donderen. Op handen en voeten kruip ik naar boven door de vastzittende stenen en karige begroeiing te gebruiken als houvast. Omkijken doe je best niet (en zeker niet als je hoogtevrees hebt) of het gaat je duizelen. Langzaam en met volle aandacht stijg ik meter per meter.

Dan zie ik ‘la Fenêtre’ en de smalle richel waar je langs moet naar de top. Het ziet er ontzettend gevaarlijk uit en meer iets voor ervaren bergbeklimmers. Nochtans zijn er mensen die deze overgang nemen en het is ook een Katharenpad wat vroeger wel meer gebruikt werd. De windvlagen zijn hier boven soms erg hevig en halen je uit evenwicht, wat het allemaal niet eenvoudiger maakt. Na een lange rustpauze doe ik toch een poging. Ik klim stap voor stap (nu bijna loodrecht) een tiental meter hogerop en moet dan links af over puntige rotsen om de richel te bereiken. Die richel is 10 centimeter breed en draait rond de rotswand. De angst slaat onverbiddelijk toe en even ben ik volledig verlamd. Ik durf niet naar boven en niet naar beneden. Beginnen denken en piekeren is nu dodelijk, want zo voed je alleen maar de angst. Ik blijf in het nu en besluit tien meter te dalen waar een klein plekje is waar je kunt neerzitten. Afdalen is altijd moeilijker en gevaarlijker dan omhoog klimmen omdat je minder zicht hebt (en ook de diepte inkijkt) en je eigen gewicht je naar beneden duwt. Ik zoek centimeter na centimeter een weg naar beneden, tastend met de voeten naar een stevige en vastzittende steen als steun terwijl mijn handen de berg krampachtig vasthouden. Het lukt en ik blijf een halfuur zitten om te bekomen. Het is een klein (en redelijk veilig) plekje heel dicht bij de top en het panorama is schitterend. De warme wind waait en waait en in mij wordt het stiller en stiller. Allerlei sensaties, prikkelingen en tintelingen schieten door mijn lichaam, van de kruin tot aan de tenen. Toen ik op Vipassana meditatie zat, had ik net dezelfde gewaarwordingen. Volgens de leraars zou dit oud karma zijn wat door het pijnlichaam losgelaten wordt. Dan zou de berg wel degelijk een zuiverende en transformerende kracht bezitten. Na de meditatie besluit ik om een tweede poging te wagen. Dicht bij de rand blijf ik nu, waar wat meer houvast en steviger stenen zijn. Zo kom ik 1 meter dichter bij de richel maar opnieuw slaat de angst hevig toe. Ik zie nu ook dat er eigenlijk drie angsten samen opkomen. Er is hoogtevrees samen met de doodsangst, bang om te weg te schuiven in de diepte en neer te storten. Maar er is ook de angst voor het onbekende. De richel maakt een bocht rond de rots en ik kan niet zien wat er achter ligt. Misschien is het pad daar totaal onbeklimbaar en moet ik terugkeren, wat mij aartsmoeilijk lijkt. Die onzekerheid brengt mij uit mijn kracht. Opnieuw daal ik moeizaam af naar het kleine plekje, zwetend en hijgend en onder bescherming van mijn bewaarengel. De berg heeft beslist, op deze dag kom ik niet op de top. Ik uit mijn dankbaarheid voor de gekregen zuivering (en de kleine vision quest) en betoon eerbied voor het machtige bergwezen. Meer foto's van de beklimming op het Rivendell Reis Fotoalbum.
Waaronder ook de heel eigenaardige 'dolfijn' foto die ik toevallig nam toen ik 's morgens vroeg uit mijn camper stapte om te plassen. Boven de top van de Bucharach drijft een dolfijn-vormige wolk die verbonden is via een 'lijntje' met de top van de berg. In zowat 5 minuten lost de wolk op in de bergtop. (De witte stip links bovenaan is Venus). Heel vreemd.

Er zijn maar twee manieren om je leven te leiden:
alsof niets een wonder is, of alsof alles een wonder is.

’s Avonds is er feest aan het meer van Puivert ter ere van Maria Magdalena. Er is een gezellige artisanale markt, heel veel volk en een mooi vuurwerk als afsluiter.
Ik slaap slecht die nacht en de dag nadien voel ik me gebroken en dodelijk vermoeid. Niet zozeer door de fysieke inspanning (want mijn conditie is uitstekend) maar door de zuivering en de energetische kracht van de berg, die duidelijk nog doorwerken. Bucharach is werkelijk een heel speciale plaats waar je heel goed kunt voelen dat de Aarde, het zonnestelsel en het hele universum levend zijn en bewustzijn bezitten. En dat Aarde, Zon en zonnestelsel in snel tempo transformeren en transcenderen. Later hoor ik dat een komeet is ingeslagen op Jupiter, een vulkaan op Venus in werking is, een dampkring rond Mars ontstaat, onze zon van samenstelling verandert en nog van alles aan de hand is in ons zonnestelsel. Kometen zijn geestelijke impulsen boordevol energetische informatie die het bewustzijn der mensheid injecteren en verhogen. Niet alleen verdwijnen dus de sluiers tussen de verschillende dimensies, maar veranderen alle wezens (mensen, sterren, planeten) in snel tempo. We worden wakker en beseffen onze geestelijke oorsprong. Is dit niet fantastisch! Wonderlijk en magisch! Wat een avontuur, wat een ervaring, wat een reis, wat een leven.
En meer avonturen komen er aan, maar eerst nog een liedje.


vrijdag 24 juli 2009

Carapa


Dag 12 – 20 juli – Carapa

Do just once what others say you can't do,
and you will never pay attention to their limitations again.


Een prachtige dag in de Ardèche, volop zon en 35 graden warm. Mijn favoriete weer en gezwind ga ik weg naar de prachtige gorges (valleien), om eventueel een wandeling te maken. Maar dat valt tegen. Toen ik hier jaren geleden voor het eerst kwam, was de Ardèche een rustig en wat vergeten departement. Maar nu wemelt het van de toeristen en zijn er honderden campings rond de gorges. Dit is mij veel te druk en ik rijd verder naar Alès. Ik herinner mij een leuk stadje waar tal van kunstgalerietjes, hippie winkeltjes en artisanale marktjes waren. Ik dacht dat het Alès was, maar daar aangekomen blijkt het verkeerd. Ik pijnig mijn geheugen, kijk op de kaart en gok op Les Vans. Wel een omweg van 80 km, maar mijn intuïtie zegt om er toch naar toe te rijden. En inderdaad, hier is het. Ik wandel door de gezellige steegjes en loop een winkeltje binnen waar honderden handgesneden trollen, kabouters en elfjes staan te pronken. Het is nog altijd dezelfde (Antwerpse) uitbater als toen en we raken aan de praat. Ik vraag hem hoe het staat met de prijzen van vastgoed en terreinen in de Ardèche, maar wie nu koopt is 20 jaar te laat volgens hem. Hij woont hier sinds de jaren negentig en sindsdien zijn de prijzen 7 maal duurder geworden en de interessante terreinen bijna allemaal opgekocht. Na de Provence hebben de vele buitenlanders nu ook andere departementen ontdekt. In de Ardèche zijn zelfs al 2 Vlaamse bouwfirma’s actief om de vele landgenoten te helpen met hun bouwplannen en verbouwingen. Er zijn wel nog koopjes te doen in de (voorlopig nog) achtergestelde of onbekende departementen zoals Ariège en Lozère, maar heel lang zal dat niet meer duren. Nee, volgens hem is de beste investering nu Costa Rica. En waauw, dit hoor ik niet voor het eerst. Grappig toch hoe dit land telkens op mijn pad blijft komen en hoe synchroniciteit of intuïtie mij in contact brengt met de juiste persoon om mij verder op weg te helpen. Zelf heeft hij onlangs grond gekocht in Costa Rica en ruim een uur lang hemelt hij het land, de bewoners en de onbegrensde mogelijkheden op. Het land waar de gelukkigste mensen ter wereld wonen, er is geen leger noch wapens, de regering kiest voluit voor een ecologische en duurzame toekomst, de natuur is paradijselijk prachtig, het klimaat zalig, de gronden betaalbaar en het leven goedkoop. Ik neem mij voor deze piste ernstig te onderzoeken.


Ik rij terug richting Alès, meer bepaald naar St Paul Lacoste waar ik op bezoek mag bij eco-gemeenschap Carapa. Ik had voordien gebeld om een afspraak te maken want de bewoners willen niet constant bezoekers over de vloer. Rond 19 uur kom ik toe en maak kennis met Olivier, de bezieler van dit project. Hij heeft nu weinig tijd, want er is (altijd) veel werk. Maar woensdag wordt tijd gemaakt om een rondleiding gegeven aan de aanwezige bezoekers. Morgen (dinsdag) is eerst nog een werkdag en als ik zin heb, kan ik meehelpen. Het is een wat ruige en afgelegen plek, een vallei met beboste hellingen waar her en der de woningen staan. Weinig vlakke en open stukken, dus veel klimmen en dalen. Alleen ronde en ecologische woningen zijn toegestaan. Andere regels zijn: een vegetarische levensstijl, geen alcohol en niet roken. Ik begrijp volkomen het recht op privacy en rust van de bewoners. Maar toch voelt het hier niet goed (voor mij), en ik besluit om niet te blijven. Ik overnacht wel midden in het bos op de piepkleine parking aan de ingang. De stilte is hier ongelofelijk diep op deze afgelegen plaats ver verwijderd van de ‘beschaving’. Er is geen enkel artificieel geluid te horen, alleen het bos dat langzaam stiller wordt en de nacht verwelkomt. Zulke stilteplaatsen zijn in Vlaanderen onmogelijk nog te vinden. Na een korte nacht vertrek ik de volgende morgen erg vroeg richting mijn geliefde Katharenland. Eindelijk.


Carapa is mijn vijfde leefgemeenschap die ik op deze reis bezoek en het is wel boeiend om de verschillende projecten te vergelijken. Van de professionele en gestructureerde aanpak op Ecolonie, waar alle moderne faciliteiten aanwezig zijn, tot de erg eenvoudige low budget en ‘back to basic’ levensstijl op Carapa. Van gemeenschappen geleid door één charismatisch of soms zelfs dictatoriaal persoon tot communes met gezamenlijk beslissingsrecht. Alle vormen en projecten hebben voor- en nadelen. Maar als ik mij de vraag stel: waar was nu de meeste liefde aanwezig, dan kies ik niet voor een leefgemeenschap maar voor de kleine, gezellige camping in de Ardèche (uit mijn vorige bericht).


De wereld is een verrukkelijke tuin, vol dromen, leven en schoonheid.
Het is een bijzondere plaats die door vele werelden wordt gedeeld,
en de ene plaats waar allen zich kunnen verbinden en samen kunnen groeien.


De vriendschap, verbinding en liefde tussen de bewoners in een ecodorp is een cruciale factor, niet enkel om een samenleef project te laten slagen, maar ook om de energie en uitstraling van het dorp te bepalen. Een mooie visie, integere doelstellingen, open spiritualiteit, een krachtige aarding en allerlei capabele mensen vormen een belangrijk onderdeel van een succesvolle leefgemeenschap, maar uiteindelijk bepaalt de graad van egoloosheid, dienstbaarheid en samenwerking de harmonie en energetische frequentie van een dorp. Met andere woorden: liefde is de kracht die de harten verbindt, de woontuinen verlicht, de levensstroom stuurt en universele eenheid brengt in de komende nieuwetijdsdorpen.

Eh bien, mes amis, en route vers des nouvelles avontures.
Maar eerst nog een liedje van iemand die zich 40 jaar geleden ook al afvroeg waar het heen gaat met de wereld.


dinsdag 21 juli 2009

Ardèche




Dag 10/11 – 18 tot 19 juli - Ardèche

No matter what road I travel I’m going home

In vorige jaren bezocht ik reeds tweemaal de Ardèche, het mooie departement met de beroemde en schitterende gorges, de diep uitgesleten valleien. De ruwe, ongerepte natuur zichtbaar als golvende bergketens, wilde rivieren, grasgroene hellingen, geheimzinnige grotten, uitgedoofde vulkanen en ontelbare rotsen heeft mij altijd weten te bekoren. Ik besluit om een omweg te maken en via de Ardèche naar de Pyreneeën te rijden. Het is vandaag één van de zwarte weekends in Frankrijk, iedereen is op weg naar ergens. Maar zoals steeds neem ik de provinciewegen die veel rustiger zijn, maar ook merkelijk trager. Het wordt een lange rit en pas ’s avonds rond 20 uur kom ik toe in Privas, een centraal gelegen bergstadje in de Ardèche. De enige camping heeft wel nog plaats, maar het is er erg druk en ik vind de prijs te hoog (23 euro voor 1 nacht). Ik rijd verder op de bochtige bergwegen naar Aubenas in de hoop een andere camping te vinden, echter zonder resultaat. Dan maar overnachten in de vrije natuur. Normaal vormt wild kamperen (hoewel meestal verboden) geen enkel probleem in Frankrijk. Er zijn voldoende afgelegen plekjes waar je uit het zicht kunt staan en de nacht kunt doorbrengen. Ik verlaat op goed geluk de hoofdweg op zoek naar een mooi plekje. Het wordt steeds later en mijn ego laat zijn bezorgdheid en wrevel steeds meer horen. Dan merk ik een halfvergaan bordje waar ‘camping’ op geschilderd staat. Nog 4 km zegt het bord en de pijl wijst een onooglijk klein bergpad in, juist breed genoeg voor 1 wagen. Ik waag het erop, hoewel ik bedenk dat de camping misschien niet meer bestaat gezien de vervallen staat van het bord. Het smalle slingerende weggetje kronkelt zich rond de bergflank omhoog. Links kijk ik honderden meters de diepte in, rechts tekent de steile rotswand een grillig patroon. Een tegenligger kan onmogelijk voorbij. Als dat maar goed gaat. Na een spannende rit kom ik in een piepklein dorpje met inderdaad een goed verborgen camping. En wat voor één!

Eenvoudig, gezellig, goedkoop, vriendelijk, rustig en gelegen op een fantastisch mooie plek hoog in de bergen met rondom rond weergaloze panorama’s. De eigenaar begroet mij hartelijk en vertelt dat hij de camping bewust low profile houdt. Hij heeft een vast cliënteel dat langzaam gegroeid is door mond aan mond reclame en het zijn trouwens allemaal Belgen. En wat meer is, de helft zijn ‘Lord of the Ring’ fans.

Zo zie je maar, en zo weet ik ook steeds duidelijker dat we altijd geleid worden. Dit had ik zelf niet beter kunnen creëren. Er wordt voor mij (voor ons allemaal) heel goed gezorgd. Dus nogmaals: vertrouw en laat je leiden door de Schepper.

Wayne Dyer vertelt het zo. In de baarmoeder wordt er 9 maanden voor je gezorgd. Behalve overgave hoef je niks te doen en kom je als perfecte baby ter wereld. Dan groei je op en langzaam ontstaat het valse zelf, het ego dat de touwtjes in handen neemt en er meestal een complete warboel van maakt. Kijk maar eens rond in de wereld: competitie, strijd, ellende, vernietiging,…Beoefen niet-doen, zegt Lao Tze daarop. Dat betekent niet dat je geen flikker meer moet uitvoeren en op je luie krent moet zitten wachten tot er iets gebeurt. Maar wel dat je niet langer vanuit je ego handelt. Dus niet van: wat kan ik hier komen halen, wat heeft het leven mij te bieden, wat zit er in voor mij. Maar eerder: welke plaats kan ik innemen in het geheel, wat heb ik zelf het leven te bieden, wat wil door mij geboren en gecreëerd worden, wat is mijn taak in het scheppingsplan. Zo’n dienstbare en altruïstische levenswijze vraagt dagelijkse stiltemomenten (inspiratie), overgave aan de leiding van de Bron/Schepper en de opoffering van het ego. De kruisdood van het valse zelf. Niet mijn, maar Uw wil geschiedde. Sterf voor je sterft, zeggen de Soefi’s. Niet een fysieke dood, maar de dood van alles wat onecht is in jezelf, de maskers (persona) afzetten die je afwisselend draagt, de vele conditioneringen en programma’s loslaten. Worden wie je bent en de rest achter je laten.

Ralph Waldo Emerson once asked what we would do if the stars only came out once every thousand years. No one would sleep that night, of course. The world would become religious overnight . We would be ecstatic, delirious, made rapturous by the glory of God.
Instead the stars come out every night, and we watch television.


’s Nachts wordt ik wakker en stap uit mijn camper om te plassen. En zo (her)ontdek ik een volgende en erg belangrijke reden om Vlaanderen te verlaten. Miljoenen sterren schitteren in de zwarte nacht. Een vaalwitte en onregelmatige band slingert zich ongeveer diagonaal over het uitspansel: de Melkweg. Overal zie je grote en kleine lichtpuntjes fonkelen. Links staat de maan als een kleine sikkel en rechts de planeet Venus als stille getuigen van al dat moois. Hoe langer je kijkt, hoe meer sterren zich tonen en hoe dieper de stilte en bewondering in je ziel wordt. Wat een ongelofelijk en verbijsterend mysterie is dit universum. Begin augustus is er trouwens ieder jaar een golf van vallende sterren, op sommige dagen zie je ze om de 5 minuten. Een waar spektakel om niet te missen. Minutenlang kijk naar het schouwspel en volgende tekst schiet mij te binnen:


De kleine ruimte in het hart
is zo groot als het uitgestrekte universum.
Hemel en aarde zijn daar
en de zon, maan en sterren.
Vuur, bliksem en wind zijn daar
en alles wat nu is
en alles wat niet is.





Het bevalt me op deze kleine, gemoedelijke camping, waar de eigenaars mij s’avonds uitnodigen om samen pannenkoeken te eten en wat te praten. Ik besluit om nog een nacht langer te blijven. De bergen liggen mij wel, vandaar ook mijn voorkeur voor de Pyreneeën, maar zelfs hier op (slechts) 800 meter geniet ik volop van de zuivere lucht, de ritselende stilte, de kleurvlinders zo groot als een handpalm, de weidse uitgestrektheid waarin roofvogels rondcirkelen, de helblauwe hemel vol donzig voorbij drijvende schaapwolkjes die ik, zo lijkt het wel, bijna aan kan raken.
Zien jullie het ook? Ligt het aan de ongerepte natuur hier? Alles vibreert en straalt met stijgende intensiteit.
Voelen jullie het ook? Alles tintelt en bruist vol leven. Het stroomt door alles heen, een kracht die vernieuwt en creëert.


Op een camping maak je snel vrienden, vooral als er ook kinderen zijn. Vrijwel alle gasten verblijven hier in tenten zodat mijn camper dadelijk de aandacht trekt en de kinderen nieuwsgierig zijn om op bezoek te komen in mijn kleine huisje op wielen. Voor ik er erg in heb, zitten dus 5 kinderen binnen aan mijn tafeltje te tekenen. Zelf kleur ik een zon op mijn deur. Een meisje van zes jaar (Chloë) komt regelmatig eens langs om te babbelen, wat te spelen en te zien wat ik allemaal doe. Op de dag van mijn vertrek krijg ik als afscheid van haar onverwacht een lange en gemeende knuffel. Mijn gevoelig hartje wordt erg geraakt door haar spontane omhelzing. Dit was een puur en onvoorwaardelijk liefdesgebaar die ik heel de dag koester. Ik bedenk hoe makkelijk het is om de zon te zien in een kinderziel. En hoe een eenvoudig gebaar de hoogste waarheid zichtbaar maakt: er is alleen maar éénheid, dualiteit is een tijdelijke illusie, we zijn nooit gescheiden geweest van elkaar. Dank je Chloë, je bent een lieve schat. Dit is mijn gedichtje speciaal voor jou (en voor alle mensen).

Droom een hemel voor jezelf.
Verzamel bloemen uit je tuin om te schenken aan de wereld.
Zing je eigen prachtlied in gratie en vreugde.
Kijk naar het zonnetje in iedere ziel die je ontmoet.
Houd je hart open als een deur tot de hemel.
Laat jouw warme liefde iedereen omhelzen.
We zijn allemaal sterren en hoeven enkel maar te stralen.
Kies om vrij te zijn en wees altijd jezelf.
Geniet van de reis en... vergeet niet iedere dag te lachen, te spelen en te dansen.
Want alle mensen zijn samen hand in hand op weg naar thuis.
Tot weerziens in het paradijs, kristalkind.
Ik wacht op je aan het eind van de regenboog.

En met een beetje spijt in het hart ga ik terug verder op weg. Maar eerst nog een liedje, en het is zowaar speeltijd!


video

zondag 19 juli 2009

Vézelay


Dag 9 - 17 juli - Vézelay

Maak geen plannen. Laat je leiden. Leef vanuit het moment.
Maak je geen zorgen. Alles is perfect.
Geniet. Speel. Dans.

Mijn reisroute en bestemmingen had ik vooraf ongeveer gepland, maar steeds meer volg ik nu allerlei (duidelijke) signalen en mijn eigen intuïtie en innerlijke leiding. Zo komt het dat ik nu op weg ben naar de basiliek van Vézelay die gewijd is aan Maria Magdalena. De plaats ligt zo’n 200 km naar het Westen, wat danig afwijkt van de weg naar mijn uiteindelijke bestemming: de Pyreneeën. Maar, ik heb alle tijd (wat een luxe !), het is een ideale dag om te rijden en de Franse binnenwegen zijn verlaten en bieden prachtige panorama’s. De basiliek ligt hoog op een berg midden het middeleeuwse dorpje Vézelay en heeft een bewogen geschiedenis. Plunderingen, verwoesting, een brand in de kerk waarbij 1200 mensen omkwamen. Omdat haar relikwieën in de basiliek bewaard werden ontstond hier in de twaalfde eeuw een Maria Magdalena verering en werd Vézelay een waar pelgrims- en bedevaartsoord. Maar het Vaticaan, een bastion van wereldvreemde mannen die al 2000 jaar het vrouwelijke onderdrukken en vernietigen, besloot tot de uitroeiing van alle afwijkende overtuigingen (Heksen, Katharen, Tempeliers, Gnostici…) en gaf wellicht opdracht tot de verbranding van de 1200 pelgrims. Het ware verhaal van Maria Magdalena mocht niet bekend worden en voor velen bleef zij (slechts) een zondige prostituee. Maar ondertussen kennen we de ware toedracht en ook de Katharen kenden het ware verhaal. Maria Magdalena was de partner van Jezus en samen hadden ze 2 kinderen. Zij was een hoge ingewijde opgeleid in de mystieke school der Essenen. Zij was de dertiende en belangrijkste apostel en vertegenwoordigde de seksuele inwijdingsweg, de verbinding tussen liefde en lust. Als belichaming van het Goddelijk vrouwelijke was zij een bedreiging voor de kerkelijke machtsinstituten, die de vrouw als minderwaardig en seksualiteit des duivels beschouwden. Tijdens de Christenvervolgingen, na de kruisdood van Jezus, vluchtte zij met haar kinderen naar Frankrijk. En het verhaal gaat dat de Europese vorstenhuizen rechtstreekse afstammelingen zijn van Sarah, dochter van Jezus en Maria Magdalena.


Er zijn niet al te veel toeristen terwijl ik de steile klim naar de basiliek wandel. Kerken bezitten meestal een bijzondere energie omdat ze gebouwd werden op krachtplaatsen, energiepunten op het lichaam van moeder Aarde. Binnen de basiliek voel ik me rustig en sereen worden. Maar als ik de kleine crypte binnenga, waar de relikwieën bewaard worden, en even stil wordt en afstemming maak, raak ik diep geraakt en voel Haar aanwezigheid. Het is een heel bijzonder en intens moment en ook reden waarom ik hier moest zijn. Haar boodschap gaat recht naar mijn hart. Ik raak maar niet weg uit de crypte en blijf lange tijd in dankbaarheid zitten. Tenslotte ga ik terug de basiliek in waar op dat moment een koor één van mijn favoriete Requiems aan het repeteren is. En dan weerklinkt in de imposante kerkhal een schitterend gezongen versie van Gabriel Fauré’s ‘In Paradisium’. Tranen rollen over mijn wangen en sprakeloos ben ik even in het paradijs.

Dan, langzaam, als luchtbellen uit diepe meren, komen woorden in mijn hart: ik dank God voor dit leven, voor alle geschenken, voor mijn bestaan, en bovenal voor de liefde. Dank U. Dank U. Dank U.

En nu dieper naar het zuiden, maar geniet eerst nog even van een stukje uit het Requiem van Fauré.

zaterdag 18 juli 2009

Lothlorien - deel 2



Dag 7/8/9 – 14 tot 17 juli - Lothlorien (2)

Liefde is
de zon die haar levenskracht en warmte schenkt aan de aarde
en aan alle wezens zonder iets terug te verwachten.

Mijn verblijf op Lothlorien is een uitgelezen gelegenheid om nog eens stil te staan bij Tolkien’s meesterwerk ‘In de Ban van de Ring’. Waarom toch worden zoveel mensen geraakt en aangesproken door het boek en de films? In 2000 uitgeroepen tot boek van de eeuw, 100 miljoen verkochte exemplaren, de filmtrilogie staat al jaren in de top 10 van beste films ooit. Dit is duidelijk niet zomaar een fantasy verhaal. Dit is gewoon het verhaal van de Mens, zijn geschiedenis en evolutie en zijn pelgrimstocht naar vrijheid en bewustwording. Het boek zit vol symboliek, archetypen (Jung), mythologie, universele waarheid en levenswijsheid en biedt inspiratie en zicht op een hoopvolle toekomst (de overwinning van het goede, de triomf van het Licht in elke mens). Bewust of onbewust heeft Tolkien een schat aan kennis en wijsheid uit Oost en West, van Druïden en Kelten tot de wiskunde en zonnezegels der Maya’s (Tzolkin lijkt trouwens erg op Tolkien), van enneagram tot psychotherapie, van sjamanisme tot numerologie verzameld in een schitterend en meeslepend verhaal. Een tijdloos werk over de essentie van het leven, over de grote Era’s in de Aardse evolutie, over onze relatie met de Schepper en de onnoemelijke creatiekracht die leeft in ons. Een mythisch verhaal over de innerlijke strijd tussen licht en duister, tussen het ego en het Zelf die woedt in iedere mensenziel en daardoor ook gespiegeld wordt op het aardse speelveld der dualiteit. Een onmisbaar boek over vriendschap, vrijheid, kracht en alles overwinnende liefde. Lees het boek (het is veel beter dan de film) en laat de beelden en verhalen hun bewustmakend werk doen in je innerlijk. Bereik, zoals Aragorn de zwerver, het rechtmatige koningschap, want allemaal zijn we prinsen en prinsessen op weg naar de troon. Overwin de orks, trollen en draken die leven als schaduwen in jezelf en kom terug uit de strijd als Gandalf de Witte, een verlichte magiër. Vervul je opdracht en vernietig de ring, symbool voor ons gebonden zijn aan het ego, in het innerlijk vuur der transformatie. Het Vissen tijdperk, waar we GEbonden waren aan kerk, staat, relaties, werk, verplichtingen,…is voorbij. In het Waterman tijdperk worden we vrij van banden en zijn we (bewust) VERbonden met elkaar en met de Bron.



De wandelingen in de prachtige omgeving van Lothlorien brengen mij in het nu, het enige moment dat echt bestaat. Mijn gedachtenstroom maalt eerst nog wel wat door tijdens het stappen, maar de schitterende natuur is zo overweldigend aanwezig dat je enkel in ademloze stilte kunt genieten en bewonderen en bedanken. Weg zorgen, weg gepieker, weg angsten,…welkom wezens van de aarde, welkom geschenk van het leven, welkom schepping en schepper.



We are, each of us angels with only one wing;

and we can only fly by embracing one another.




Tijd voor nog een waar gebeurd verhaaltje.
In een Amerikaans ziekenhuis ligt een te vroeg geboren tweeling van 7 maanden oud. De kindjes werden zoals gebruikelijk direct na de geboorte van elkaar gescheiden en in plexiglas couveuses gelegd. Eén van de kindjes krijgt problemen en ondanks medische hulpmiddelen gaat dit kindje het niet redden, het is aan het sterven. De verpleegkundige doorbreekt dan de medische protocollen, ontdoet het kind van alle apparatuur, haalt het uit de couveuse en legt het bij haar sterkere zusje. Op de filmopnames zie je wat er zich dan afspeelt. We zien de twee babyzusjes naast elkaar liggen op hun buik. Het sterkere kindje legt zodra ze haar zusje voelt haar arm om haar zwakkere zusje heen en blijft zo liggen. Vanaf dat moment beginnen de vitale functies van het zwakkere kindje terug aan te trekken. Beide kindjes leven nog.

Liefde heelt en we zijn allemaal healers voor onszelf en voor elkaar. Maar om werkzaam te zijn dient de liefde en hulp recht uit je hart te komen, en niet uit je ego. Dienstbaarheid vanuit onvoorwaardelijke liefde is het hoogste wat je op Aarde kunt doen.

Zo, en nu op weg naar een volgende ervaring en de ontmoeting met een heel bijzonder iemand.
Maar eerst nog een liedje en aangezien ik nu naar het Westen rijd lijkt de eindsong uit Lord of the Rings wel geschikt.

video

vrijdag 17 juli 2009

Lothlorien - deel 1


Dag 7 tot 9 – 14 tot 17 juli - Lothlorien (1)

The only thing we have to decide,
is what to do with the time that’s been given to us.

Op slechts 100 km ten westen van De Natuurlijke Tijd en Ecolonie ligt ontmoetingsplek Lothlorien. Langs de kleine maar mooie provinciewegen verlaat ik Lotharingen en de Vogezen en rij doorheen uitgestrekte bossen het nog vrij ongerepte departement Haute-Marne in de Champagne streek binnen. Opnieuw een mooie regio met vele bronnen, meren en rivieren (zowel de Maas, de Marne als de Seine ontspringen hier). Centrum Lothlorien is het geesteskind van Lucas Slager, een bevlogen en erudiet man die sterk geïnspireerd wordt door de boeken van Tolkien en sinds enkele jaren ook door de Maya’s. Alle plekjes, kamers en gebouwen zijn genoemd naar figuren uit ‘In de Ban van de Ring’; mijn kampeerplaatsje heet bvb. Farin. Lothlorien zelf is de naam van het Gouden Woud, een land van vrede en harmonie en een plaats waar reizigers goede raad kunnen ontvangen. En dat is ook net de bedoeling hier van deze kleinschalige gemeenschap: het vormgeven van een cursuscentrum, vakantieverblijf en ontmoetingsplek voor mensen onderweg. Door allerlei activiteiten en coaching probeert het centrum bij te dragen aan bewustwording, geestelijke groei en innerlijke vrede.

Het landgoed Lothlorien (een voormalig klooster) is een prachtige plek, ruim 14 hectare groot, omgeven door wonderlijke bossen, en met 2 stuwmeren, een beek, een biologische tuin, een boomgaard, eco-camping, gastenkamers en een grot.


De eerste avond volg ik een lezing van Lucas over de Maya kalender. Iedere dag bezit een unieke energie die je kunt (leren) voelen, ook zonder op de Maya kalender te kijken. Er zijn ideale dagen om iets op te starten, af te ronden, gesprekken te voeren, te klussen enz. Als je daar rekening mee houd, stroomt het creatieproces als vanzelf. Zo kom je in het ritme (maat en beweging) van het Universum en raak je afgestemd op de natuurlijke tijd. Natuurvolkeren gebruiken nog altijd maankalenders (13 manen van 28 dagen) en kennen/weten nog allerlei kosmische en energetische verbanden. Opnieuw blijkt het belang om je eigen (unieke) tijd en ritme te vinden en je niet te laten meeslepen in de maalstroom van een dolgedraaide haast- en stressmaatschappij.

Believe, and you will find your way.

Een bekend (en waar gebeurd) verhaaltje blijft mij bij.

Wanneer zijn zusje enkele jaren oud is, vraagt de grotere broer van 7 aan de moeder of hij even alleen in de kamer mag blijven bij zijn zusje. Moeder vindt het wat vreemd maar stemt toe en laat de babyfoon aanstaan. Dan hoort ze haar zoontje vragen: “ zusje, vertel me eens, hoe ziet God er ook al weer uit, want ik begin het te vergeten.”

En zo is het dat we onze oorsprong en bestemming vergeten door op te groeien in deze fysieke dimensie. Het is een hele kunst en het vraagt een nieuwe vorm van educatie om de herinnering aan onze Goddelijke afkomst en levensopdracht levend te houden.Ieder mens komt op aarde met een droom. Als peuter en kleuter weten we die droom nog. En sommige kinderen kunnen hun droom zelfs vasthouden tot aan de volwassenheid en tot realisatie brengen. De meeste kinderen evenwel worden door opvoeding en omgeving al snel meegezogen in een richting die wegleidt van hun bestemming en droom. Ze volgen een door maatschappij, ouders of onderwijzers uitgestippeld plan, een artificieel leven geprogrammeerd door de heersende matrix. En het vraagt heel wat inzicht, bewustwording en moed om hun droom terug te vinden en hun levensopdracht te vervullen. Maar je droom verwezenlijken, je eigen unieke pad volgen, je ziele-taak opnemen is de enige manier om voldoening en geluk in je leven te brengen. Dus scherp je intuïtie aan. Duik de stilte in en luister naar wat je hart influistert en ga voluit voor je droom. Het Universum zal je uitbundig en met al haar kracht bijstaan.

Al sinds het begin van mijn reis (en wellicht door het slapen op nieuwe plaatsen met sterke energieën) heb ik levendige dromen die mij mooie inzichten verschaffen. Mijn laatste dromen handelen allemaal over loslaten en het opruimen van het verleden. Zo zag ik een scène terug uit mijn kindertijd die helder uitbeeldde hoe de vele plichten, taken, verwachtingen en overtuigingen uit je omgeving (van ouders, onderwijzers, vrienden, priesters,…) niet alleen de verbinding met je eigen waarheid doorknippen maar ook (onbewust) een (erg beperkend) programma in je bewustzijn plaatsen waar je dan gaat naar leven. In die droom sta ik op, volledig in mijn kracht, en in plaats van mij te schikken naar de waarheden van anderen en te leven in valse beelden, spreek ik (als kind) mijn omgeving toe in duidelijke taal: “Laat me met rust! Laat me toch mijn eigen weg vinden. Bemoei je niet met mijn leven”.


Het is het trauma van vele mensen. Ze leven niet echt, maar volgen gedwee patronen en paden die anderen en de maatschappij voor hen uitschrijven. Elk mens wordt als origineel geboren, maar de meeste sterven als kopie.

A promise lives within you now.

Wordt vervolgd
Maar eerst nog een liedje, uit de prachtige film ‘As it is in Heaven’ en al een tijdje één van mijn lijfliedjes.



dinsdag 14 juli 2009

Ecolonie

Dag 5 tot 7 - 12 tot 14 juli - Ecolonie

Vertrouw op jezelf.
Creëer het soort leven waarin je je een leven lang gelukkig zult voelen.
Naast ‘De Natuurlijke Tijd’ bevindt zich de ecologische leef- en werkgemeenschap Ecolonie, een professioneel uitgebaat vakantie- en bewustzijnscentrum. Op ruim 40 hectare, verspreid over de gemeente Hennezel, bezitten ze een camping, gites, hotellerie, een geitenboerderij, winkel, kunstatelier, zwemplas en natuurlijk de vele mooie groentetuinen. Een groot en nog altijd groeiend project en daar ligt wellicht ook een gevaar. Groei vereist investeringen, (bedrijf)structuren, voldoende inkomsten en dat kan ten koste gaan van de eigenheid en gemoedelijkheid. Zelf verkies ik de kleinschaligheid en het persoonlijke contact bij ‘De Natuurlijke Tijd’. Maar niettemin, Ecolonie is werkelijk een prachtige plaats waar (vooral in de zomer) tal van activiteiten plaatsvinden en vele Nederlanders hun vakantie doorbrengen. Ecolonie bestaat ondertussen 20 jaar en in de loop der tijd zijn tal van Nederlanders neergestreken in de lage Vogezen waar de prijzen (nog altijd) redelijk laag zijn. Ze kopen een vakantieverblijf, vestigen zich hier permanent of beginnen een eigen project. Zo is een Nederlandstalige enclave ontstaan en hoor je meer Nederlands dan Frans praten in Hennezel.
Hoe dan ook, de Vogezen zijn schitterend, de natuur is overweldigend (zoals op veel plaatsen in Frankrijk). We zijn hier in de Moezelstreek, dicht bij de grens en de uitgestrekte bossen lopen over in het Zwarte Woud in Duitsland. Het klimaat is wel vochtig en het regent vaak. Het voordeel daarvan is vruchtbaarheid, overvloed en altijd voldoende water. De bronnetjes en beekjes zijn niet te tellen. Deze nacht was er een onweer en deden de regendruppels rikketikketik op het dak van mijn camper. Weinig geslapen dus en mijn was droogt ook niet in dit vochtig weer, maar zo heeft iedere plek wel zijn voor- en nadelen. Zelf verkies ik toch een warmer en zonniger klimaat.


Het is altijd inspirerend en boeiend mensen te ont-moeten en hun visie en verhaal te horen. Zo maak ik (opnieuw) kennis met een low-budget levensstijl. Het is toch onwaarschijnlijk hoe gek vele mensen wel niet zijn om de standaard Westerse levensstijl na te streven en vol te houden (allerlei materiele stuff, allerlei luxe, technologische snufjes,…). Welke prijs betalen ze ervoor en welke impact op aarde en natuur betekent dit? En brengt het echt geluk één stap dichterbij? Werken, werken, werken om alles te kunnen blijven (af)betalen en het systeem draaiende te houden. Geld als afgod. Gevolg: geen tijd om te leven, kinderen naar de opvang; kant- en klaarmaaltijd in de magnetron; pilletjes om stress, slapeloosheid, depressie en zielepijn aan te pakken; ’s avonds verdoving en afleiding (afstomping) zoeken op de breedbeeld tv, …Hoe anders en eenvoudiger het ook nog kan, merk ik aan mijn eigen low-budget reis en de mensen die mijn pad kruisen. Ze wonen in een omgebouwde caravan, een camper of een yurt op een prachtige plek midden groen, drinken zuiver water uit de bron op het terrein, eten zelfverbouwde groenten, houden hun kinderen zo lang mogelijk bij zich, maken tijd om echt te leven en doen gewoon wat ze graag doen en hen voldoening schenkt.

Het valt mij op hoe weinig ik echt nodig heb om gewoon in vrede en vreugde te zijn. Hoe minder materie, hoe beter lijkt het wel. De 4 basisbehoeften kun je vrij makkelijk en vrij snel invullen. Lucht, water, voeding (zonlicht !) en onderdak zijn eenvoudig te vinden als je met een camper op een mooie plaats vertoeft (zoals op ‘De Natuurlijke Tijd’). De volgende stappen kunnen dan zijn: het ontwikkelen van vrije energie of zonne-energie op je plekje, planten- en teeltkennis aanleren en afvalbeheer/recyclage toepassen. Het weinige geld dat je dan nog nodig hebt, verdien je makkelijk door je kennis, talent, passie of creaties te verzilveren of gewoon door goederen en diensten uit te wisselen (ruilhandel).
Er is overvloed en het Universum voorziet in alles wat je nodig op het juiste moment. Vertrouw erop. Echt, het werkt.



When all your desires are distilled

you will cast just two votes:
To love more,
and be happy.

Drunvalo Melchisedek vertelt in zijn boek (De Geometrie der Schepping) dat onze planeet binnenkort (2012) volledig in de fotonengordel (= hoogfrequente lichtenergieën) zal rondtoeren. Op dat moment wordt alle materie opnieuw ‘ge-reset’. Dat betekent dat alles wat door de mens is gemaakt en gemanipuleerd terug naar zijn oorspronkelijke staat terugkeert. Alle plastic en kunststof zal bvb. verdwijnen. Enkel natuurlijke grondstoffen blijven intact. Dit zal uiteraard een hoop angst, ontreddering en chaos veroorzaken. De hele technologische beschaving valt in duigen. Maar zo werkt evolutie, want uit die chaos kan dan een nieuwe orde ontstaan. Niet die van de elite, maar die van de ware Mens. Ik weet niet of dit allemaal waar is, we zullen wel zien. Maar ik voel wel dat mijn ziel tegen die tijd in de natuur wil zijn, autonoom en zelfredzaam.


Ondertussen zit ik op Lothlorien, een bijzondere plaats met een heel hoog hobbitgehalte, daarover volgende keer meer.
Maar eerst nog een liedje uit één van mijn favoriete musicals (en gelukkig niet gezongen door Susan Boyle maar door een echte zangeres).




maandag 13 juli 2009

De Natuurlijke Tijd - deel 2


Dag 5 tot 7 - 12 tot 14 juli - De Natuurlijke Tijd (2)


De aarde schrijft bomen als gedichten tegen de lucht.
Wij vellen ze en maken er papier van om onze leegte op te boekstaven.

Wat mij altijd dadelijk opvalt als ik mijn huis verlaat en de wijde wereld intrek richting natuur, zijn vier verloren gewaande levenskwaliteiten die ik terug herontdek en die trouwens nauw met elkaar samenhangen. Eenmaal je onder het zware energetische deken uit bent dat voortdurend boven Vlaanderen hangt, merk je pas wat er niet (meer) was en is.
  • Ruimte – Er is nog zo weinig leef- en ademruimte in het volgebouwde Vlaanderen tussen al die steden, wegen, industrieterreinen, verkavelingen, winkelcentra en stralingsmasten. Waar vind je nog ongerepte natuur? Ik woon dicht bij het Lappersfortbos in St Michiels (dat momenteel bijna 1 jaar bezet wordt door moedige jongeren). Het is nog één van de vele mooie maar zogenaamde zonevreemde bossen in Vlaanderen die plaats moeten ruimen voor parkings of industrie. We helpen onszelf om zeep in naam van geld en economische groei. Hier in de Franse Vogezen (en op vele andere plaatsen in Frankrijk en Europa) zijn nog uitgestrekte wouden waar je dagenlang in kunt wandelen. Er zijn velden, meren, moerassen, valleien, bergen; er is groen, er is natuur, er is ruimte om te ademen, te bewegen, te genieten, te zijn…
  • Tijd – Waar kun je beter zijn om een nieuwe verhouding tot tijd te krijgen dan hier op De Natuurlijke Tijd. Loskomen van de kloktijd en de ‘Time is money’ mentaliteit. Tijd is hier Kunst omdat tijd altijd Kunst is (of heb jij ooit al eens een lelijke zonsondergang gezien). Werken en moeten en presteren ruimen plaats voor creëren en mogen en inspireren. Leven op het ritme der natuur en mee wiegen met de seizoenen. Tijd nemen om tot de essentie te komen, tijd maken om te genieten. Tijd om te dromen en gewoon te zijn. Tijd om jezelf te vinden en niet langer voorbij te lopen aan je innerlijke kind. Jaaaa, tijd om te spelen en dan jubelt mijn hart.
  • Rust – Stilte, rust, bezinning en meditatie zijn natuurlijke krachtbronnen voor welzijn, geluk en inzicht. Hoe kun je weten wat je wilt en bereiken wat je verlangt als je niet dagelijks tot rust komt en de Stilte laat spreken. Laat de wereld en alle beslommeringen los en wordt terug een onbewogen waarnemer. Leg je ego en de gedachtenstroom even stil en ontdek intuïtieve wijsheid/waarheid. Vergeet verleden en toekomst en kom volledig in het nu waar geen angst en zorgen zijn. Wel, hier tot rust komen in deze overweldigende natuur gaat als vanzelf. De natuur brengt verbinding en rust, steden brengen onbalans en stress.
  • Schoonheid – Zalig mooie elfenplekjes die mijn ziel zomaar verwelkomen om te blijven genieten. Klaterende watervallen omringd door mosbegroeide rotspartijen. Spelonken en grotten afgeschermd met gordijnen van lianen en wortels. Werkelijk duizenden soorten groen. Kristallen beekjes vol opspringende kikkers. Statige bomen oprijzend uit vele varens. Vossen, marters, dassen, herten, eekhoorns en fleurige vlinders. Vreugdevolle bloementapijten in alle kleuren op een zachte bodem van geurige humus. Wolkenluchten die iedere minuut een nieuw tafereel uitbeelden. Helende boslucht vol pollen en zuurstof. Een symfonie van vogelgeluiden, bladgeritsel en wervelend water.

Is de natuur niet ongelofelijk mooi, overvloedig, rijk, bruisend en gelukkig.
Kijk gewoon eens onbevangen naar een bloem: zo gelukkig en vreugdevol,
zo zorgeloos en in vrede met zichzelf.
Bedankt voor deze schoonheid.

Wij zaten samen, het bos en ik,
versmeltend in stilte
tot alleen het bos overbleef.

Koyaanisqatsi is een Indiaanse term voor ‘wereld uit balans’, doelend op onze wereld. Hoe ver zijn we afgedwaald van een leven in harmonie en eenheid met ‘al wat is’? Zijn velen niet de weg kwijt? Blijkbaar wel, want iedereen heeft nu een GPS nodig om ergens te komen. Wie volgt en luistert nog echt naar zijn hart? Wie hoort nog de wijsheid die spreekt via zijn ziel? Blijkbaar weinigen, want kanker en hartziekten tieren welig (en ziekte is altijd signaal, een communicatie met Spirit). Wie kent nog echt de planten, de dieren, de aarde, de stenen? Wie ziet nog natuurwezens en voelt zich verbonden met Gaia, het bewustzijn van onze levende aarde? Niet de mensen die opgesloten zitten in betonnen steden en stenen huizendozen.
Ook hier op ‘De Natuurlijke Tijd’ merk ik opnieuw dat de natuur een ware heelmeesteres is, een onuitputtelijke bron van wijsheid. Niet zonder reden roept ook Anastasia op om terug contact te maken met de natuur. Hetzij in een volkstuintje, hetzij op je eigen familiedomein waar je een prachtige ruimte van liefde kunt creëren.
Graag bedank ik Hans voor de hartelijke ontvangst, de inzichten en wijze gesprekken en het verblijf op zijn ruimte van liefde. Hopelijk tot nog eens. Meer foto's van het domein op dit webalbum.

En nu op naar nieuwe horizonten.
Maar eerst nog een liedje: ook Sandy Denny vroeg zich al af waar de tijd heengaat.



zaterdag 11 juli 2009

De Natuurlijke Tijd - deel 1



Dag 2 tot 4 - 9 tot 11 juli - De Natuurlijke Tijd (1)


Leven zonder angst, in het hier en nu,
is Eeuwig Leven.


Via Groothertogdom Luxemburg (waar ik goedkoop mijn campertje voltank met benzine en LPG) rij ik doorheen de Moezelstreek en langs de grootsteden Metz en Nancy naar mijn volgende bestemming: educatief centrum ‘De Natuurlijke Tijd’. Een project van Hans Roverts die vijf jaar geleden een bosrijk gebied kocht en met de hulp van (tijdelijke en vaste) bewoners en vrijwilligers het geheel omtovert tot een prachtige en krachtige verblijfplaats. Hans woonde eerst enkele jaren op Ecolonie, een bekende leefgemeenschap die vlak naast ‘De Natuurlijke Tijd’ gelegen is, midden in de groene Vogezen, ook wel de longen van Frankrijk genoemd vanwege de uitgestrekte bossen. Volgens Hans een streek met Keltische roots die ook sporen bevat van prehistorische bewoning uit lang vervlogen Atlantische en wellicht Lemurische tijden.

Het onthaal is hartelijk en de plek is prachtig. Volop stilte, ongerepte natuur, kabbelende beekjes, elfenplekjes en ’s morgens wakker gefloten worden door vele vogelmelodietjes. Het is weer eens wat anders dan een dagelijkse wekker die oproept tot het werk :-)
Hans geeft mij een korte rondleiding en vertelt over het ontstaan van dit project. Na jaren wonen en werken op ‘Ecolonie’ vond hij de tijd rijp voor zijn eigen droom. Hij kocht een verlaten en vervallen glasblazerij vlak naast ‘Ecolonie’ en bouwde de ruïne om tot een natuur educatief centrum. In de middeleeuwen was deze streek (Vogezen) het centrum van een bloeiende glasindustrie. Hennezel, het dorpje waar beide gemeenschappen nu liggen, was trouwens de naam van een bekende glasblazersfamilie. De fundamenten van de ruïne dateren uit het jaar 1365 en het mooie is dat nog een stuk authenticiteit bewaard is gebleven. De natuur haar gang laten gaan, het leven laten stromen en zonder oordeel kijken, luisteren, genieten en verwonderd worden door de pracht en kracht der natuur, de mensen en het leven. Zo ervaar ik deze plek.

De geschenken van de dag tot je nemen, dat is de hoogste kunst.

Op ‘Ecolonie’ overheerst een eerder mannelijke energie en zorgt een stevige structuur en duidelijke richtlijnen voor een goed en succesvol functionerende gemeenschap annex vakantiedomein, geitenboerderij en holistisch centrum. Op ‘De Natuurlijke Tijd’ hangt een meer vrouwelijke energie: zachter, opener, losser, ontvankelijker. Naast vaste bewoner en eigenaar Hans zijn hier meestal wel enkele tijdelijke bewoners die er korte of lange tijd vertoeven samen met vrijwilligers, vakantiegangers en ook jongeren die door jeugdzorg geplaatst worden. Deze gevoelige jonge mensen, zogenaamde ‘probleemjongeren’; die vaak in de war en zoekende zijn, zonder wortels en grenzen, maar vaak ook met de kwaliteiten van indigo- en kristalkinderen; kunnen hier terecht om zichzelf te vinden, om te helen en in hun kracht te komen. Voor sommigen een erg drastische omwenteling: uit een technologische verwen- en verleidmaatschappij naar een natuurlijke omgeving waar alleen de basisbehoeften ingevuld worden.

Net als de vrijwilligers hier werken ze 30 uur per week maar worden wel begeleid in hun transformatie proces. Ze lopen tegen zichzelf aan, leren grenzen kennen en oefenen kwaliteiten als respect, verantwoordelijkheidszin en open communicatie.


Naast deze jongeren begeleiding verzorgt Hans ook 4 maal per jaar een initiatieweek voor vader en zoon, en natuurwandelingen met gids. En ter gelegenheid van de dag buiten de tijd (25 juli = aanvang van een nieuw jaar volgens de Mayakalender) wordt een festival georganiseerd met muziek, dans, optredens, workshops,…

Ondertussen bevestigen de gesprekken met Hans enkele inzichten rond woongemeenschappen.

  • Theorie en praktijk verschillen hemelsbreed, een prachtige en goed uitgewerkte visie levert niet automatisch een succesvolle leefgemeenschap.
  • Financiering van een project (zowel opstart als voortzetting) is altijd en overal een serieuze uitdaging.
  • Een pioniersbestaan tijdens de opstart van een project, wanneer nog weinig tot geen accommodatie voorhanden is (zoals stromend en warm water, elektriciteit, verwarming,…), vergt een bepaalde mentaliteit en een sterke overtuiging. Met andere woorden: niet iedereen kan dit aan.
  • Vele mensen hebben mooie dromen en plannen, maar weinigen bezitten de daadkracht, motivatie en volharding om ze uit te voeren en af te ronden. Spirituele en andere zweverigheid zonder aarding, leiden niet tot tastbare resultaten.
  • Er zijn verschillende methodes om een gemeenschap op te starten. Eén (charismatisch) persoon koopt zelf een terrein en trekt medebewoners en helpers aan die zich kunnen verbinden met het project. Of een groep mensen koopt samen een domein en beslist in overleg als volledige gemeenschap over de visie en doelstellingen. Of een kleine kerngroep bezit de leiding over een project en neemt beslissingen voor de hele gemeenschap. Al deze mogelijkheden hebben voor- en nadelen.
Wordt vervolgd, maar eerst nog een liedje.
En ja, echt wel, ik heb de tijd van mijn leven.


video

vrijdag 10 juli 2009

Lorien


Dag 1 - Woensdag 8/7/9 - Lorien

Rijk zijn wil zeggen dat je niets nodig hebt

Rustig tuffend langs de snelweg, genietend van het heerlijke vakantiegevoel dat langzaam maar zeker sterker wordt, kom ik rond 18 uur aan in Poncelle (Luxemburg), het piepkleine dorpje waar het co-housing project Lorien een plekje gevonden heeft. Een klein groepje pioniers (vier volwassenen en twee kinderen) bewonen een stuk grond van 1,4 hectare waarop tal van onafgewerkte gebouwen staan. Oorspronkelijk was de bedoeling hier serviceflats voor bejaarden neer te poten, maar dit vorige project is afgesprongen. Stevige fundamenten en betonnen ruwbouw herinneren nog aan deze plannen en wachten nu op nieuwe bewoners om verder afgewerkt te worden. Er is plaats voor 10 tot 15 woonunits met eigen tuin en variërend in grootte, ideaal als vakantieverblijf of permanente woonst. Op het domein is ook voldoende ruimte voor gemeenschappelijke lokalen en de aanleg van een grote moestuin. Al met al een project met vele mogelijkheden en de bewoners koesteren mooie plannen en dromen. Een positief aspect is alvast de ruwbouw die reeds aanwezig is en dus een pak werk uitspaart. Nadeel is dat je minder keuzevrijheid qua woning hebt. Ondertussen bouwen de huidige bewoners rustig verder aan hun individuele woning. Er is heel wat werk te verzetten en de pioniersgroep zoekt nog nieuwe mensen om in het project te stappen en woonunits op te knappen. De bedoeling is een vereniging van mede-eigenaars op te richten zodat iedere deelnemer eigenaar kan worden van een woonunit. Zowel vaste en tijdelijke bewoners als vakantiegangers zijn welkom en kunnen helpen om Lorien vorm te geven en te laten uitgroeien tot een bloeiende co-housing gemeenschap in het hartje van de Ardennen.

Ieder mens heeft vele (vaak nog verborgen of niet-ontwikkelde) vermogens en talenten. Een concrete vraag komt in mij op terwijl ik een rondleiding krijg op Lorien van medebewoner Dirk. Welke talenten, kennis en kundigheid komen van pas bij het concretiseren van een leefgemeenschap. Op de Rivendell website staan reeds de verschillende werkgebieden beschreven, maar hier zie ik de praktische uitwerking. En er is altijd een verschil tussen theorie en praktijk. Dirk is een handige man die alles zelf doet en zowel met hout en metaal uit de voeten kan. Komt goed van pas als je zelf je huis wil bouwen en afwerken.


Ook een grote bus heeft hij omgebouwd tot een prachtige woonwagen. Die deed dan dienst als onderkomen tijdens de renovatie van zijn woning en wordt nu nog altijd gebruikt, soms ook om te reizen. Een yurt, caravan, camper of kermiswagen zijn ideale (tijdelijke) woonplaatsen als er op het terrein geen bestaande (en instapklare) gebouwen staan. Het stelt je in staat al op het terrein te wonen en alvast geleidelijk te beginnen aan de definitieve woning en tuin, terwijl je toch privacy en minimaal comfort geniet (zijnde energie, water, slaapplek, en op Lorien zelfs internet in de caravans).

Hoe dan ook, we kunnen vier belangrijke creatiegebieden onderscheiden waar technische en praktische kennis onontbeerlijk zijn bij het creëren van een ecodorpje: huisvesting, planten, voorzieningen en accommodatie.

  • Huisvesting: afhankelijk van de keuze van woning verschillen de noodzakelijke technische vaardigheden maar enige kennis van elektriciteit, sanitair, houtbewerking, leembouw, isolatie, natuurmaterialen en dergelijke zijn essentieel.
  • Planten: teelt- en oogstkennis van zaden en planten; zowel groenten, fruit, bomen, kruiden en bloemen; zowel eetbaarheid, toepassingen als bereidingen.
  • Voorzieningen: allerhande duurzame en autonomie brengende voorzieningen in de woning zoals (zon)energie, wateropvang en distributie, zuivering en afvalbeheer, composttoilet,….
  • Accommodatie: naast de gemeenschappelijke gebouwen en lokalen kunnen we denken aan verbindingswegen, waterplas, amfitheater, werkplaats, gastenverblijf, school, feestzaal, zweethut,…


Een grotere leefgemeenschap kan wellicht grotendeels zelf al deze werkgebieden invullen. Bij kleinere groepen kan het langer duren door gebrek aan kennis en werkkracht. Vele gemeenschappen werken dan ook met vrijwilligers om de vele plannen en taken uit te voeren. Maar na mijn eerste bezoekje aan opstartende gemeenschap Lorien besef ik dat een project als dit of zoals Rivendell een jarenlange investering van geld, mensen, energie en inzet zal vergen. Helemaal niet erg, want je bent op een mooie plek samen met je vrienden je droom vorm aan het geven. Het vraagt wel een andere instelling, een andere levensvisie. Het doel is minder belangrijk dan de weg en de ervaringen er naar toe.


Er zijn verschillende manieren om een leefgemeenschap op te starten, elk met hun eigen voor- en nadelen. De kernleden van Lorien kochten vrij snel een domein en begonnen nadien met diepgaande gesprekken om de visie, structuur, afspraken en richtlijnen op te stellen. Dit leidde tot soms heftige woordenwisselingen, verschil in visie en het afhaken van mensen. Het voordeel is wel dat je als groep en individu dadelijk in de praktijk wordt geworpen en diepgaande processen doorloopt, waar je ook als (overblijvende) groep sterker uit kunt komen. Rivendell pakt het enigszins anders aan. Eerst visie en theorie op punt stellen, dan de juiste mensen en het nodige geld aantrekken en tenslotte de speurtocht en aankoop van het terrein.

Meer foto's op het reisalbum. Je kunt contact nemen met Lorien via dit kanaal. Een eigen website is in volle opbouw.

Zo, en nu op naar de Vogezen en nieuwe ecologische avonturen. Maar eerst nog een liedje.

De waterman dimensie transformeert Aarde en mensheid al sinds de hippietijd.
(welkom bewustwording, broeder/zusterschap, samenwerking, liefde, vrede, connectie met spirit,...)