Welkom dierbare lezers,

het bijhouden van een weblog (naast
de Rivendell website) heeft een drievoudige bedoeling.

  • Verslag uitbrengen van ervaringen en avonturen tijdens mijn reizen. Meer foto's vind je op dit reis album.
  • De praktische, theoretische en concrete stappen en plannen beschrijven die de creatie van mijn familiedomein en de realisatie van het ecodorp helpen verwezenlijken.
  • Bijhouden en delen wat boeiend, inspirerend, motiverend, helend en bevrijdend werkt.
Enjoy and be happy !

zaterdag 29 augustus 2009

Massif du Canigou


Dag 45 tot 48 - 22 tot 25 augustus - Massif du Canigou (Pyreneeën 3)

No one can give me anything and no one can take anything away from me because I Am One with All Things.

De zaterdagmarkt van St Girons is bekend als de drukste en gezelligste in de Ariège en tot ver daarbuiten. Het is een bonte mengelmoes van allerlei kleurige kraampjes, waaruit soms vreemde geuren en klanken opstijgen en waartussen honderden toeristen en inwoners rondslenteren. Vanuit de omliggende bergflanken dalen iedere week kunstenaars, overjaarse hippies en kleine kwekers af naar de stad waar ze hun artisanale producten aanbieden. Zelfgebakken brood, geitenkaas, biogroenten, oosterse kledij, juwelen, mineralen, etnische muziekinstrumenten, originele geschenken, lederwaren, boeken, noem maar op, het ligt er allemaal, aanlokkelijk uitgestald tussen eetkraampjes, straatartiesten, muzikanten en de shiatsu massagetent. Kortom, een gezellige boel, maar wel erg druk bezocht in de zomer. Na de rust van de bergen is deze mensenmassa mij toch vlug te veel. Ik koop wat groenten, ga een uurtje internetten in het cybercafé en vertrek dan opnieuw...richting Pyreneeën.



Diep naar het zuiden, naar ski- en kuuroord Ax-les-Thermes en steeds hoger nu tot in Pas de la Casa, het eerste stadje in Andorra, vlak over de grens met Frankrijk. Een vreemd landje, Andorra, 2000 meter hoog, ongeveer de grootte van een Belgische provincie en een waar paradijs voor koopverslaafden. Er is één lange hoofdstraat die het land doorkruist en vol staat met honderden winkels, restaurants en hotels. In de winter gaan de skipistes open, in de zomer loopt het vol toeristen die taksvrije sigaretten, alcohol, benzine en allerlei andere stuff en materie kopen. Het is één groot shopping center en de onderdompeling in dit decadente consumptiegebeuren veroorzaakt bijna een shock. Wat doe ik hier eigenlijk?


Vlug terug naar Frankrijk. Mijn rondrit in deze streken is eigenlijk ook een verkenningstocht om natuur, cultuur, klimaat en mensen te ervaren. Want wie overweegt om hier te komen wonen, kan best vooraf toch wat op onderzoek trekken. Dit land heette vroeger Occitanië. Na de inlijving bij Frankrijk werden andere namen gekozen zoals Languedoc-Roussillion, de provincie die onder meer ook de twee Katharen departementen Aude en Ariège omvat. Onder de Aude ligt nog een ander klein departementje: Pyrènèes-Orientales, het meest zuidoostelijke stukje van Frankrijk, met Perpignan als hoofdstad. Daar rijd ik nu doorheen op weg naar Prades en het Massif du Canigou. Dit gebied wordt ook wel de Catalaanse Pyreneeën genoemd, omdat het grenst aan Catalonië in Spanje. Vele namen van de dorpen klinken dan ook Catalaans en de omgeving oogt iets ruwer en schraler en meer bergachtig dan in de Aude. Ik overnacht op de camping in Prades en rij de volgende morgen naar Castell, midden in het bergmassief van Canigou, om de adbij van St Martin te bezoeken. Boven op de top van een rots, tegen de bergwand geplakt, ligt deze imposante en volledig gerestaureerde abdij uit de 11de eeuw. Lange tijd bewoond door de Benedictijnen maar in de 18de eeuw verlaten wegens te weinig monniken, waarna de gebouwen geplunderd werden. Nu wonen er opnieuw religieuzen die onder meer langstrekkende pelgrims herbergen (er loopt hier een route naar Santiago de Compostella). De regel der Benedictijnen is bidden en werken (ora et labora), een langzaam leven in stilte volgens een strikte dagindeling waarin gebed, meditatie en bijbelstudie afgewisseld worden met intellectuele- en handenarbeid. Een streng spiritueel pad wat in onze tijd steeds minder mensen roept. Nochtans vind ik bvb. het zevenvoudig pad van Fransicus van Assisi nog altijd inspirerend genoeg voor onze tijd.

Het zevenvoudige pad

Ik buig in liefde en dankbaarheid voor het mysterie en ik open mijn hart vol mededogen voor al wat leeft.
Ik zie alle schepselen als mijn broeders en zusters en ik draag ze zoals ik zelf gedragen zou willen worden.
In overgave vind ik vrede en ongewapend ga ik de weg. Vrede wens ik vriend en vijand.
Niets en niemand eigen ik mij toe; ik leef eenvoudig en alles wordt mij geschonken.
Ieders dienaar ben ik, niemands slaaf; zo geef ik gehoor aan mijn roeping.
Belangeloos ga ik om met de mensen, in ieder groet ik het licht.
In vreugde leef ik dit leven, om mijn lippen zomaar een glimlach.



Het weer is omgeslagen naar regenachtig met donder en bliksem, dus ik stel mijn wandeling naar de prachtige Pic du Canigou uit tot een volgende keer. Ik rij nog even verder richting Middellandse zee om daar in de buurt een mogelijk terrein te bezoeken (helaas niet interessant), en keer dan terug naar de Aude en de stille rust van St Benoit. Op de terugweg zie ik boven op een rotspiek een vervallen burcht liggen, als een adelaarsnest tussen de wolken, en nieuwsgierig maak ik een kleine omweg om dichterbij te kijken. Het blijkt één van de beroemde Katharen kastelen te zijn (Quéribus). Een lange steile weg (helling van 17%) kronkelt er naar toe, maar het loont de moeite want boven is het uitzicht wonderbaarlijk. Rondom rond zie je kilometers ver de meest magnifieke panorama’s. Telkens weer sta ik versteld hoe al die kastelen helemaal boven op een bergtop werden gebouwd. Een sterk staaltje van bouwkunst en mankracht. Nu, de redenen zijn wel duidelijk: het zijn ideale wachtposten die vijandelijke legers van mijlenver over de vlaktes zien aankomen en ook quasi onneembare burchten die gebieden en landen beschermen.


Zo, mijn zevendaagse rondrit door het oostelijk deel van de Pyreneeën zit er op. Zonder twijfel is de Ariège, en dan vooral het berggebied daar, indrukwekkend en onvergetelijk mooi. Maar ook de Aude bezit enkele bijzondere plekjes. Het is ook duidelijk dat in Katharenland nog heel veel valt te ontdekken, te bezichtigen, te voelen en te bewonderen, maar dat komt wel op een ander moment, waar ik nu al verlangend naar uitkijk.

Wel, donder en bliksem zijn in de bergen hele spectaculaire klank- en lichtfestijnen, heb ik aan de lijve mogen ondervinden. Maar gelukkig wist ik wat te doen. Zingen natuurlijk!







video

donderdag 27 augustus 2009

Vallée du Ribérot


Dag 43 tot 44 - 20 tot 21 augustus - Vallée du Ribérot (Pyreneeën 2)

Nature is the art of God.
Mijn tweede dag in de Pyreneeën en blijkbaar was de onvoorbereide wandel en klim inspanning gisteren toch te fel. Mijn rechterbeen doet hevig pijn en is moeilijk te plooien en ook veel slapen was er deze nacht niet bij. Maar de zon schijnt, de natuur lonkt en de bergen pronken, dus ik hijs mij in de camper en vertrek in de richting van mijn lievelingsvallei, met de bedoeling daar morgen toe te komen. Ik besluit om het wat rustiger te doen vandaag, maar uiteindelijk zal het opnieuw een zware tocht worden.
Heerlijk genietend op weg, kilometer na kilometer langs smalle en kronkelende wegen die zich zigzaggend rond de bergflanken slingeren. Het is alsof ik constant voorbij prentbriefkaarten rij of langs plaatjes uit een National Geographic documentaire. Ook op de wandelingen kun je iedere tien meter halt houden om een onvergetelijke foto te nemen. Eerste stop is het meer van Lers op 1500 meter hoogte, waar de koeien onverstoord grazen en af en toe nieuwsgierig kijken naar een aantal picknickende Fransen. Op de plaatsen waar ik voorbij kom en halt houd, blijken weinig buitenlanders te bespeuren, enkel Franse nummerplaten zijn te zien. Een goed teken, want dit zijn meestal de mooiste plekjes met de minste toeristen.
En verder gaat de tocht nu, over de Col d’Agnes (1570 m) naar kuuroord en skistation Aulus-les-Bains. Een typisch bergdorpje waar ik pauzeer om een mooie wandeling te maken naar de waterval van Ars, een tocht van 4 uur. Mijn been is nog altijd pijnlijk, maar ik doe rustig aan. De weg loopt naast een wervelende rivier, is goed begaanbaar, licht stijgend en lommerrijk. Maar halverwege wordt het wel klimmen en liggen overal rotsen in de weg. De omgeving is weergaloos en in de verte kun je de waterval al zien. Redelijk uitgeput kom ik aan en zoek mij een zalig plekje om een halfuurtje te genieten van het neerklaterende water. De terugweg verloopt weliswaar vlotter maar wanneer ik rond 18 uur terug aan de camper ben, voel ik de loden zwaarte van vermoeidheid en pijn door mijn benen zinderen. Gelukkig weet ik wat te doen. Op mijn voettochten naar Compostella en in de Spaanse bergketen ‘Picos de Europa’ had ik dezelfde gewricht- en spierpijnen. De oplossing is een combinatie van duivelsklauw (Harpagophytum procubens) en hoge doseringen vitamine C (tot 3 gram per dag). Werkt gegarandeerd en supersnel. Ik loop het toeristenbureau binnen en informeer naar een apotheek. De dichtstbijzijnde is in Seix, 40 kilometer verder. Dit ligt op de voorziene route en ik haal het nog net voor de winkel sluit. Ik twijfel wat nu te doen: hier in de buurt overnachten of nog wat dichter naar mijn bestemming rijden. Ik kies het laatste, maar onderweg merk ik dat mijn benzine bijna op is (de LPG tank was vanmorgen al leeg). De meter staat in het rood en ik zit hier echt in niemandsland, namelijk op een smalle kronkelweg die langs een bergflank loopt. Totaal geen kans op benzinestations of zelfs dorpen. Ik moet eerst de Col de la Core (1400 m) over en hopelijk tot in Castillon-en-Couserans geraken, zeker 50 km verder. Langzaam en in tweede versnelling volg ik de haarspeldbochten hoger en hoger, telkens hopend dat na de volgende bocht de Col in zicht komt. De avond valt en witte wolken blijven hangen rond de pieken zodat het ook nog mistig wordt. Mijn benzinewijzertje staat helemaal links en het lichtje brandt paniekerig rood. Hier stilvallen midden op een hoge en smalle bergpas en de weg blokkeren in de mist, is echt geen optie. En dan, eindelijk gered, want daar doemt de Col op. Tijdens de afdaling zet ik de versnellingspook op nul om geen extra benzine te verbruiken. Ik laat mij zeker 30 km uitbollen, telkens zigzaggend en remmend, tot vlak in Castillon. Een zoveelste typisch klein Pyreneeën dorpje,... maar wel met camping en benzinestation! Halleluja.
Ze zeggen dat we allemaal op zoek zijn naar de zin van het leven.
Ik denk dat we daar eigenlijk niet naar op zoek zijn.
Ik denk dat we op zoek zijn naar de ervaring ons levend te voelen…
zodat we werkelijk de verrukking van het leven voelen.
Voor mijn derde wandel en klimdag in de Pyreneeën der Ariège, kies ik de vallei du Ribèrot, een magnifieke plek waar ik twee jaar geleden samen met Jan en Line enkele dagen kampeerde. Mijn boekje met superlatieven raakt stilaan leeg, daarom zeg ik eenvoudig: deze vallei behoort tot de mooiste plaatsen op Aarde. Vanaf de aankomstplaats op 900 meter hoogte, kun je kiezen uit verschillende wandelingen, de één al moeilijker dan de andere. Zo kun je klimmen naar top van de Mont Valier (2838 m) of naar één van de hooggelegen berghutjes, waar overnachten mogelijk is, want sommige etappes zijn te lang om in een dag te doen. Er is ook de ‘Port de Girette’ (2260 m), één van de doorgangen naar Spanje. Veel van deze ‘poorten’ werden door de eeuwen heen gebruikt als vlucht- en smokkelroutes, of door verzetsstrijders tijdens oorlogen. Hier komt ook de beroemde GR 10 voorbij, de wonderlijke wandelroute die van Oost naar West over de cols en door de valleien van de Pyreneeën loopt en door ervaren trekkers tot de mooiste ter wereld gerekend wordt. Die trektocht over de ruggengraat van het Pyreneese gebergte, plan ik ooit nog te doen.
Het is een bewolkte dag, niet al te warm, ideaal voor een flinke tocht. Twee jaar geleden ben ik tot op 2000 meter hoogte geklommen, waar twee magische bergmeren liggen (het ronde en het lange meer), en ook vandaag is dit mijn doel. Er zijn weinig mensen op pad en uren loop ik alleen door malse weiden en magische bossen en langs snelstromende rivieren en zilveren watervallen. Wandelen is voor mij mediteren, vrijkomen van dagelijkse beslommeringen, op aangename wijze in het hier en nu komen. Vooral de moeilijkere stukken vergen zoveel aandacht en concentratie dat je volledig in het nu komt, zoals vandaag bvb. opletten om niet weg te glijden door de glibberige stenen op de smalle paden die langs diepe ravijnen kronkelen. Zo begrijp ik dat alpinisme en andere extreme sporten je het gevoel kunnen geven dat je echt leeft, dat de adrenaline door je lijf stroomt en alle cellen wakker schudt. Wandelen en klimmen en afdalen is voor mij ook de ideale lichaamsoefening om alle spieren en gewrichten te laten bewegen (want rust roest) en uiteraard is wandelen zalig genieten van de schoonheid der schepping, de zuurstofrijke lucht en de harmoniserende muzikale klanken van wind, water, bladeren, vogels en andere natuurgeluiden.

Het eerste deel tot aan de waterval van Nerech is vrij makkelijk, het tweede stuk tot aan het ronde meer is heftig klimmen met enkele moeilijke stukken en het derde deel tot aan het lange meer of naar de top van de Mont Valier is enkel voor ervaren en met materiaal uitgeruste klimmers. Jammer genoeg is het zicht vandaag beperkt door de laaghangende wolken en hoe hoger ik kom, hoe dichter de mist wordt. Gelukkig is het pad regelmatig aangegeven door typische gele banden, want de mist vormt op 5 meter rondom rond een witte muur, zodat verdwalen zeker mogelijk is. Uiteindelijk bereik ik het ronde meer, maar overal hangen compacte wolken, zodat er niks te zien valt. Ik heb wat foto’s van twee jaar geleden bijgevoegd (ook in het Picasa album) om toch een beeld van dit wonderlijke meer te krijgen. Ook de foto’s uit het mosbegroeide berkenbos zijn bijzonder. Blijkbaar wou een kabouter even op de foto en op een andere foto doemen allerhande orbs uit de mist op.
Zo, voorlopig genoeg gewandeld. Tijd om even onder de mensen te komen.

Look at the world, everything all around us.Look at the world and marvel every day.
Look at the world: so many joys and wonders,
So many miracles along our way.



zondag 23 augustus 2009

Lac de Soulcem


Dag 42 - 19 augustus - Lac de Soulcem (Pyreneeën 1)

Life is what happens to you when you’re busy making other plans.

De troeven van de Zuid Franse Katharenstreek nog eens op een rijtje. Er zijn vooreerst de glasharde feiten.

  • Deze regio is sinds het prille begin der tijden op Aarde altijd bewoond geweest. Overal zijn grotten met muurschilderingen te vinden, waaronder enkele der mooiste van Europa. De prehistorische mens voelde zich duidelijk thuis rond de Pyreneeën. En voor hem leefden hier volop dinosauriërs, getuige de vele vondsten die ondergebracht zijn in grote musea en themaparken. Mijn aanvoelen is dat hier bewoning mogelijk zal zijn zolang de Aarde bestaat.
  • Zoals vroeger reeds aangehaald zijn de essentiële levensbehoeften hier overvloedig en zomaar aanwezig. Zuivere waterbronnen, zuivere lucht, ongerepte natuur, rijke bossen die voedsel, bouwmateriaal en brandhout leveren, volop ruimte, broodnodige stilte, overal schoonheid, tijdens de nacht diepe duisternis en overdag veel zon.
  • Overal verandert het klimaat, dus hier is het niet anders. Halverwege de Aude ligt de scheiding tussen het Mediterrane en Atlantische bekken wat verschillende klimaatzones meebrengt. Algemeen gesteld kunnen we toch spreken van een zacht klimaat met lange, warme zomers, drie wintermaanden met sneeuw en vorst en een regenseizoen in de lente.
  • Er is weinig tot geen (zware) industrie, geen grote steden (de dichtstbijzijnde grote stad is Toulouse), geen autosnelwegen. Wijngaarden, geitenkuddes, artisanale producten, kunst en toerisme zijn de voornaamste bronnen van inkomsten. Dit betekent dunbevolkte streken, weinig vervuiling, weinig verkeer.
  • De vriendelijke bewoners zijn een mengelmoes van Occitaniërs (de oorspronkelijke bevolking), Fransen en uitgeweken buitenlanders uit heel de wereld (waaronder veel Belgen). Er is heel veel tolerantie, hulpvaardigheid, vrijheid en een sterk ecologisch bewustzijn (de grootste concentratie van bio producenten is hier).
  • Tijdens de jaren zeventig van vorige eeuw kwamen vele hippies vanuit Indië terug naar Europa en vestigden zich in dit gebied (en ook in de Ardèche). De spirit van vrijheid, vrede en liefde vond hier vruchtbare voedingsbodem en wordt tot op heden verder gezet door nieuwe generaties hippies (Babacouls genoemd).
  • Vanaf de 10de eeuw ontstond hier een heropleving van de gnosis (het innerlijk weten van de oorsprong en bestemming der mens) die tot bloei en in de wereld werd gebracht door de Katharen. Dit ontwakend Christusbewustzijn werd in de 13de eeuw volledig uitgeroeid op honderden brandstapels, maar leefde verborgen verder tot in onze tijd.

En er zijn de meer speculatieve feiten waar ieder voor zich een antwoord mag op vinden.

  • Zowel de Montségur als de Bucharach zijn krachtige energiepunten en kosmische poorten (chakras) die Aarde en Hemel verbinden en het Christus rasterwerk rond de Aarde helpen verankeren. De Montségur piek zou dateren uit het Lemurische tijdvak en is de eerste berg die oprijst wanneer het tijdvak van Atlantis begint.
  • Jezus en Maria Magdalena en hun twee kinderen vluchten naar hier en duiken onder in één van de vele grotten. Het Goddelijk vrouwelijke is sterk aanwezig in deze streken en werd vroeger vereerd op vele energetische en heilige plaatsen die later door het Vaticaan werden afgesloten door er kerken op te bouwen.
  • Er is ontdekt dat, als je deze energetische punten (bergtoppen, kerken, abdijen,...) met elkaar verbind er een veelvoud aan perfecte geometrische figuren ontstaat op het landschap (zoals pentagrammen). Niet uniek in de wereld, maar wel erg bijzonder.
  • De hele streek is doortrokken van een hoge, krachtige en transformerende energie, die niet enkel door het Kathaarse bloed en lijden is veroorzaakt. Niet iedereen kan hier blijvend wonen. Deze energie is puur, eerlijk, confronterend en zuiverend. Men komt zichzelf en het ego tegen en men wordt aangespoord alles los te laten wat kan belemmeren om krachtig, vrij en liefdevol te worden. Wie deze transformatie niet aankan, blijft hier niet of vlucht in roes en ontkenning.
  • Een streek die sinds mensenheugenis doorweven is met mysterie en legenden. Zoals verborgen schatten van de Visigoten, de Katharen en de Tempeliers, zoektochten naar de Graal en andere verhalen die ik nu even onvermeld laat.

Alle bovenstaande redenen om hier naar toe te emigreren, zijn mij al jaren bekend en overtuigend genoeg. Maar de echte reden; de enige die mij uiteindelijk over de streep kan trekken, zal mij op deze zonnige dag opnieuw roepen.
Ik verlaat de camping, stop nog even bij het toerisme bureau om info te krijgen, en rij richting zuiden naar Tarascon en Auzat en verder het hooggebergte in naar Pic du Mont Calm en het meer van Soulcem, op een boogscheut van de Spaanse grens.
De Pyreneeën zijn een echte keten van bergen. Wie er nooit geweest is, kan zich moeilijk de majestueuze en sublieme pracht voorstellen van dit gebergte. Eerst is er het groene, glooiende en bosrijke laaggebergte dat geleidelijk overgaat in het hooggebergte. Dit is een immense strook van tientallen kilometers breed (er ligt zelfs een volledig land tussen de bergen, namelijk Andorra), die de Middellandse zee met de Atlantische oceaan verbindt en bezaaid is met honderden pieken (Pic en Mont), van elkaar gescheiden door even zovele golvende valleien, de ene nog mooier dan de andere. Hoog in de bergen liggen de meest wonderlijke meren, met nooit geziene kleuren variërend van violet, indigo, zeegroen en okergeel tot zilverblauw, dieproze en donkerpaars. De watervallen en bronnen zijn niet te tellen en in de winter dragen alle toppen een wit hoedje van sneeuw. In de lente is de bloemenpracht paradijselijk. Woorden als mooi, wonderlijk, subliem, schitterend, glorieus of prachtig zijn totaal ontoereikend om dit gebergte en deze ervaring te omschrijven. De schoonheid en de kracht grijpen je ziel vast en tillen haar buiten tijd en ruimte naar oorden van goddelijke perfectie.

Mijn campertje raakt bijna oververhit op de slingerende en sterk stijgende weg naar de Pic du Mont Calm (3078 meter). Kilometers lang rij ik in eerste versnelling en soms dien ik de haarspeldbochten in drie keer te nemen door de lengte van de camper. Langs diepe ravijnen tuf ik naar boven op de smalle bergweg, waar gelukkig af en toe uitwijkmogelijkheden zijn om tegenliggers te laten voorbij rijden. Ik parkeer aan het stuwmeer van Soulcem, maar het is al te laat om nu nog een klimtocht naar een hoger gelegen bergmeer of een Pic te ondernemen. De omgeving is verbijsterend en in het malse gras langs een schuimend witte en wild stromende bergrivier geniet ik van het uitzicht. Dit is moeder Aarde op haar mooist. En dan, als een stil vlammetje dat een heldere fakkel wordt, weet ik het plots zeker: het zijn de bergen die mij hier naartoe roepen! De vele andere redenen tellen zeker mee, maar de roep der bergen is het sterkst.


Watching clouds roll by on a sunny day.

Who needs church?
Nature is divine.

Na een dankbare rustpauze rij ik terug naar Auzat. Onderweg stop ik even in het piepkleine bergdorpje Marc waar het mooie Romaanse kapelletje staat, toegewijd aan St Antoine, een van de heiligen uit de Roomse kerkgeschiedenis. In de kapel is niemand behalve een meisje van ongeveer 10 jaar dat vol deemoed en overtuiging en wankelend op 1 been voor het altaar genezing vraagt voor haar gebroken voet. Een ontroerend moment en ik besluit het hetzelfde te doen voor mijn moeder die momenteel ziek is. Op de foto is trouwens een mooie orb zichtbaar (haar engelbewaarder ?), dus het komt in ieder geval wel goed met haar voet.

In Auzat is nog een plaatsje vrij op de gemeentelijke camping die naast een woest stromende rivier ligt. Het bruisende geluid is goed hoorbaar tot in de camper maar zeker te verkiezen boven de auto’s en treinen van gisteren. En hoewel ik makkelijk iedere keer in de vrije natuur zou kunnen kamperen (de schitterende plekjes zijn niet te tellen), verkies ik toch een camping voor de warme douche ‘s avonds en de elektriciteit die mij toelaat deze verhalen te schrijven en te genieten van muziek of film.

Als aperitief voor het avondmaal wandel ik nog even naar het hogerop gelegen en erg pittoreske dorpje Saleix. Kleine steegjes, veel bloemen, authentieke huizen uit rotsteen en hout en natuurlijk het onvermijdelijke (en bijzonder mooie) kerkje. Het blijft mij verwonderen hoe zelfs op de meest afgelegen en onbereikbare plaatsen, waar slechts enkele huizen staan, toch kerken werden gebouwd. Is het devotie of echt geloof of is het de macht van het Vaticaan die alle Frankische, Keltische en heidense plaatsen en rituelen wilde laten verdwijnen? Zelf ervaar ik God (Bron, Schepper, Vader, Bewustzijn,... whatever,...) veel makkelijker en bij voorkeur in de natuur dan in een menselijk gebouw.

Ja, hier ben ik thuis en voel ik me goed. Ik moet wel volslagen gek zijn om nog langer in Vlaanderen te willen wonen, compleet idioot om als een gek te blijven werken zodat stijgende facturen betaald kunnen worden. (Nu, dat werk viel in feite best wel mee en het was trouwens ook part time). Maar het systeem steekt ingenieus in elkaar. Wie in het ’welvaart’systeem wil blijven, spendeert bijna alle tijd aan het verdienen van centen, die dan gebruikt worden om de tralies van de gevangenis wat te vergulden door een vals gevoel van vrijheid te kopen. De werkdruk, geldbezetenheid en levensduurte zijn zo hoog dat er geen ruimte en tijd blijft om te ontdekken wat leven en menszijn nu precies inhouden. Wat een gek woord trouwens: levensduurte, alsof we moeten betalen om te leven. Wie daarentegen in het ‘welzijn’ systeem stapt, kiest andere prioriteiten en stelt vreugde, geluk en eenvoud voorop. Leven is het geschenk dat we zelf zijn en een geschenk is gratis. En het leven stroomt vanzelf, merk ik steeds meer. Hoe minder je ego ingrijpt, hoe vlotter en perfecter alles loopt. Go with the flow.
Maar ik begrijp wel de aantrekking van het stadse leven en de welvaart maatschappij. Zelf heb ik er ook mijn ervaringen en lessen geleerd. Toch is voor mij de tijd nu gekomen om enkel nog te doen wat ik graag doe en zonder compromissen mijn hart te volgen. Never for money, always for love. Zoals David Byrne zingt, en ook nog:

Home - is where I want to be
But I guess I'm already there


video

zaterdag 22 augustus 2009

Foix

Dag 39 tot 41 - 16 tot 18 augustus - Foix

Ik ben een levenskunstenaar;
mijn kunstwerk is mijn leven.

Na een verblijf van tiental dagen op de pastorie van St Benoit; alwaar rust, werk en uitstapjes elkaar harmonisch opvolgden; voel ik dat de tijd gekomen is om even de vleugels terug uit te slaan. De oeroude kracht der bergen en de zoete zachtheid der valleien roepen mij. Ik laad mijn gerief in de camper, neem afscheid van Ingrid met de belofte spoedig terug te komen, en rij op een gezapig tempo naar Foix, een pittoresk en gezellig stadje in buurdepartement Ariège. Een uurtje later kom ik het slaperige provinciestadje binnen, waar blijkbaar iedereen van de siësta geniet want de straten en terrasjes zijn leeg. Al sinds enkele weken is het hier overigens broeierig heet, volop zon en dagelijks temperaturen boven de 30°, met pieken tot 40°. Het Zuid Franse levensritme neigt dan ook meer richting Spaanse stijl. Vaak nog voor de zon opkomt uit de veren om wat te werken en boodschappen te doen; rustig tijd nemen om te aperitieven gevolgd door een middagmaal tussen 13 en 14 uur; daarna 2 tot 3 uur rust en slaap waarna het leven langzaam terug op gang komt vanaf 17 uur; de warme avondmaaltijd valt meestal tussen 20 en 21 uur. Het is even wennen aan dit ritme, maar de warmte zorgt al snel voor de nodige aanpassingen.

Ik besluit om het kasteel van Foix te bezoeken dat hoog boven de stad uittorent, als een sprookjesburcht waar een mooie prinses woont die ieder moment tussen de kantelen van de toren kan verschijnen. Misschien wel gravin Esclarmonde de Foix, het archetype van de Middeleeuwse vrijgevochten, zelfstandige, geletterde en kunstminnende vrouw. Er waren trouwens verschillende vrouwen met de naam Esclarmonde (licht van de wereld) die de strijd aangingen met de paus en het Franse koningshuis ten tijde van de kruistocht tegen de Albigenzen (Katharen). Een aantal van hen bleven trouw aan hun geloof en kwamen uiteindelijk op de brandstapel terecht. In vergelijking met de andere kastelen in het Katharengebied, die bijna allemaal hele of halve ruïnes zijn, is het kasteel van Foix in zeer goede staat. Dit komt omdat het nooit met geweld veroverd werd, noch ooit in de steek gelaten, want gedurende de eeuwen heeft het altijd een bestemming gehad. De eerste bouwwerken dateren reeds uit de negende eeuw en lange tijd was het de woonplaats van de graven van Foix. Daarna werd het gebruikt als kazerne, nog later in de 18de en 19de eeuw als gevangenis en nu dus als museum en toeristische trekpleister. Tijdens het beklimmen van de torens is de rijke en woelige geschiedenis haast voelbaar. In de ronde toren (een teken van welstand en rijkdom in de middeleeuwen) zijn de drie meter dikke muren bekrast met talrijke inscripties van de vele gevangenen die hier zonder hoop op hun doodvonnis wachtten. In een andere kamer staat zowaar het bed (ledikant met baldakijn en draperie klinkt toepasselijker), van Henry de vierde, ooit koning van Frankrijk. Jammer, even de matras uitproberen is niet toegestaan.



Na het kasteelbezoek kuier ik nog wat door de gezellige winkelsteegjes van Foix, waar de bedrijvigheid nu toegenomen is. Ik koop mij een stevig zakmes (Opinel) in een charmante familiezaak en raak aan de praat met de zoon die een goedbetaalde baan in Parijs heeft opgezegd om zijn vader bij te staan in de winkel. Hij heeft veel gereisd, ook door Frankrijk, en bevestigd dat de Ariège een waarlijk mooie en goede plaats is om zich definitief te vestigen. Het leven hier is aangenaam, rustig, menselijk, vriendelijk. En daarnaast is er natuurlijk het onmiskenbare gevoel van vrijheid en overal waar je kijkt groen, ruimte, bergen en natuur. Het enige nadeel is het ontbreken van werkgelegenheid, waardoor veel mensen (vooral jongeren) wegtrekken naar de grote steden. Wat het positieve gevolg heeft dat er nog meer ruimte en leegstand bijkomt voor mensen (met wat geld) die rust en stilte zoeken. Zijn verhaal is trouwens ook geldig voor de Aude.

The important thing is this:
To be able at any moment to sacrifice what we are for what we could become.


Ondertussen is het avond en verlaat ik Foix richting Pyreneeën op zoek naar een camping. Het voelt fantastisch om terug op pad te zijn en te genieten van de vrijheid die het reizen met een camper met zich brengt. Je bent mobiel en hebt alles bij de hand wat nodig is (onderdak, verwarming, voeding, water, gasfornuis, koelkast, douche, toilet, bed, boeken en zelfs duizenden cd’s en tientallen films op de laptop). Het is nog altijd hoogseizoen blijkbaar, want drie campings die ik probeer zijn volzet, ofwel te duur. Op de vierde camping in Tarascon heb ik meer geluk, maar de accommodatie is rudimentair en heeft duidelijk zijn beste jaren achter de rug. De eigenares baat ook het naastliggende café/restaurant uit en is duidelijk boven haar theewater wanneer ik mij aanmeld. Ik krijg een plekje toegewezen aan de ingang vlak naast de weg en spoorlijn, waar ’s nachts af en toe een wagen en tweemaal een trein voorbijkomt. En wat dadelijk opvalt, vooral als je uit de stilte van St Benoit komt, waar ’s nachts alleen natuurlijke geluiden te horen zijn, zijn de compleet artificiële klanken van deze voertuigen. De geluiden maken krassen in mijn ziel en het is duidelijk dat deze frequenties verstorend werken. Door in Vlaanderen te wonen, wordt je al snel gewoon aan de wanklanken die auto’s, bromfietsen, treinen, vliegtuigen, fabrieken en allerlei machines in de ether sturen. Je leert ze misschien wel te verdragen, maar ondertussen beïnvloeden ze het energiesysteem en verhogen ze het stressniveau van iedereen. Dagelijks op zijn minst een uurtje een zalig bad van stilte of natuurlijke geluiden werkt helend en harmoniserend. En toegegeven, na gedurende jaren alles op de fiets te doen, rijd ik nu sinds kort zelf met een camper, dus ik pleit medeschuldig aan lawaaihinder en luchtvervuiling (hoewel LPG minder schadelijke uitstoot veroorzaakt). Maar het is toch totaal onwaarschijnlijk dat de vele knappe wetenschappers met hun hoogtechnologische kennis tot nu toe niets efficiënter en beters kunnen uitvinden om ons te verplaatsen, dan de vervuilende en lawaaierige ontploffingsmotor, die ondertussen meer als 100 jaar oud is. Ja, er zijn elektrische wagens, auto’s op water en lucht, allerlei vrije energie toestellen (Nikola Tesla bouwde al een vrije energie wagen begin vorige eeuw), maar die worden niet op grote schaal gebouwd, noch gepromoot. De reden is voor iedereen duidelijk denk ik: de machtige olie/petroleum lobby boycot deze uitvindingen en wil de Aarde blijven leegroven en schandalige sommen geld verdienen, terwijl de planeet onleefbaar en de lucht giftig wordt. Misschien kunnen we op een dag allemaal besluiten dat we gezamenlijk, wereldwijd en massaal de auto laten staan en nooit meer tanken. Iedere zondag wordt een autoloze dag. Gewoon even rust voor moeder Aarde. Dat zou een krachtig signaal zijn en de ware macht van het volk tonen. Tenslotte bezitten we echt de macht en de verantwoordelijkheid om de loop der geschiedenis te veranderen en onze toekomst zelf te bepalen. Wat we kopen, wordt geproduceerd en geleverd. Wat we niet meer kopen, verdwijnt uit de winkels. Een simpel marktmechanisme waar ieder individu rechtstreeks invloed op heeft. Een aanrader om te beginnen is voeding, omdat je dan niet alleen de gifindustrie een hak zet maar ondertussen ook je eigen gezondheid verbetert. Gewoon alle junk- en matrixfood weigeren en laten staan in de rekken (wat dus eigenlijk bijna alles is) en enkel nog levende biologische voeding kopen of (nog beter) zelf telen. Of zwier zoveel mogelijk farmacie pillen en middelen buiten (begin met alle vaccinaties) en stap over op homeopathie, kruiden, aromatherapie, vitaminen en massage. De natuur geneest vaak efficiënter en zonder bijwerkingen.
En nu op naar de bergen. Eindelijk. Een uitgebreid verslag volgt nog.

Those who bring sunshine into the lives of others cannot keep it from themselves.

De rode draad bij de muziekclipjes is ‘The Sound of Music’, de ultieme feel good movie die zonder twijfel behoort tot de 10 mooiste films aller tijden. Alles klopt aan deze film. Een perfecte mix van humor, drama, romantiek, realisme, tederheid en liefde en natuurlijk de onvergetelijke muziek, een ijzersterk scenario, schitterende locaties en voortreffelijke vertolkers die hopen charisma bezitten en onvermijdelijk ieders hart veroveren. Heb hem ondertussen wellicht al 50 maal gezien en hij blijft een tijdloze parel die (wat mij betreft) helemaal niet zeemzoeterig is, maar een sterk helende en harmoniserende werking uitoefent op de kijker.
Dit derde fragmentje is het kantelmoment in de film wanneer weduwenaar Von Trapp, verbitterd en erg gesloten na de dood van zijn echtgenote, via muziek terug zijn hart opent voor de kinderen en de liefde.

video

zaterdag 15 augustus 2009

Pelgrim

Dag 32 tot 38 - 9 tot 15 augustus - Pelgrim

Wij zijn niet alleen sociale wezens,
maar ook eenzame pelgrims op weg naar de eeuwigheid.

Ondertussen is Ingrid verhuisd naar een bijzondere pastoriewoning en voormalig kloostertje uit de dertiende eeuw gelegen in St Benoit, één van de vele piepkleine en typische dorpjes hier in de streek. Het is een historisch gebouw met een rijke (en soms woelige) geschiedenis (waarover later meer). Ook een plaats waar nog heel wat werk te verzetten valt, zowel energetisch als qua herstellingen en onderhoud. Maar het is een prachtige site en een ideale mogelijkheid als ontmoetingsplaats voor mensen, een creatieruimte voor nieuwe ideeën en een uitvalsbasis voor allerhande bezoeken. Ik kan bij haar logeren en slaap momenteel in de mooie meditatie- en activiteitenruimte. Regelmatig komen bezoekers langs voor korte of lange tijd en zo kom ik in contact met nieuwe visies en verhalen.

Draagt niet iedereen een verhaal, een verleden met zich mee dat zwaarder wordt naarmate de jaren er gewicht aan toe voegen. Verhalen kunnen verrijkend en inspirerend werken, ook voor toehoorders, zolang je beseft dat ze slechts een verhaal zijn. Vele mensen identificeren zich volledig met hun verhaal, hun biografie, hun mentale wereld alsof ze meegezogen worden in een meeslepende film en daardoor de echte wereld even vergeten. Verhalen boetseren en voeden mettertijd een (onechte) persoonlijkheid die vaak als bescherming dient voor de boze buitenwereld, als een mantel die ons ware Zelf omhult. Eckhart Tolle besefte dit plots toen hij tijdens zijn depressie uitriep: ‘ik kan niet meer leven met mezelf’. Dit veronderstelt 2 entiteiten, degene die depressief is en degene die van op afstand toekijkt en vaststelt. Als je stil wordt en een stap terugzet in je bewustzijn, dan kun je ervaren dat er een Getuige is die alle gedachten, emoties, pijnen, vreugdes, angsten, enz. ziet verschijnen en verdwijnen. De kunst is je niet te identificeren met wat opkomt en vroeg of laat toch weer voorbijgaat, maar bij de niet oordelende Getuige te blijven. We zijn dus niet ons verhaal, noch ons verleden vol allerlei mooie en ellendige momenten, noch onze persoonlijkheid vol gedachten en emoties. Want als je er kunt naar kijken (als Getuige), dan ben je het niet, maar is het gewoon een ervaring die je hebt. We zijn niet het scenario dat wijzelf of anderen voor ons geschreven hebben en dat wij als een automaat leven en beleven. We hebben een biografie, maar zijn hem niet. Wat zijn we dan wel? De grote vraag natuurlijk, wie ben ik. Ken jezelf en je zult het Al kennen. Boeken vertellen dat we in wezen Bewustzijn en Zaligheid zijn. In werkelijkheid zijn we de eeuwige Waarnemer, pure Vreugde en zuiver Zijn, vaak ook aangeduid als ‘Ik Ben’, die gebruik maakt van een sterfelijk lichaam, tijdelijke ziel, persoonlijkheid (ego), gedachten en gevoelens om ervaringen op te doen en lessen te leren in deze dimensie. De verlichting, waar tal van zoekers naar streven, is niks anders dan je aandacht terug te brengen naar de eeuwige Waarnemer in plaats van energie te schenken aan de tijdelijke illusie der persoonlijkheid.
Barry Long vertelt het mooi:
Er zijn geen problemen op Aarde.
De Aarde is schoon, in vreugde, kosmisch, eeuwig.
De Wereld is het ongelukkige bouwwerk dat de mens met geweld op de Aarde heeft gezet.
De Wereld bestaat uit de problemen van de mens.

We hebben de Aarde (Waarnemer) verlaten en concentreren ons op de Wereld (persoonlijkheid). De weg tot verlichting is gewoon je gehechtheid aan de Wereld los te laten. Je maakt jezelf letterlijk lichter (minder zwaar). Dit is sterven voor je sterft. Maar wat uiteindelijk sterft is slechts de Wereldse angst. Je moet de pijn in jezelf (de Wereld) moedig onder ogen zien, er doorheen gaan (ook wel ‘de hel’ genoemd) en achter je laten. Ofwel tijdens je lichamelijke dood, ofwel nu.
Door je gehechtheid los te laten kom je tot een verbijsterende en confronterende maar juiste vaststelling: je hebt het recht niet om ongelukkig te zijn – nooit – want het leven is goed. Als je rondkijkt in de Wereld door de ogen van het ego zie je ellende, pijn, strijd en voel je onvrede. Als je als Waarnemer naar de Aarde kijkt zie je perfectie en voel je vreugde. Als de dood aan je deur klopt, zul je dadelijk beseffen dat het leven goed is. En het leven is goed omdat het leven waarachtig is en trouw. En dat is het elk moment – zodra je het recht opgeeft om ongelukkig te zijn. Het leven laat elk moment het afgelopen moment gaan. Terwijl de persoonlijkheid/het ego zich vastklampt aan het verleden, aan een verhaal, aan onvrede. Ieder mens is letterlijk bezeten door dit ego en zo is de hele Wereld bezeten en proberen we te (over)leven in deze nachtmerrie. Maar je bent niet gewoon bezig met leven. Je bent het leven zelf, altijd. Je bent vrij, altijd. Geef je gehechtheid op en laat alle onvrede los, zodat je wel IN de Wereld kan zijn maar niet VAN de Wereld.

Speak your truth
Sing your love
Dance your soul
Free your spirit

Maar ik dwaal weeral af richting spirituele mijmeringen. Dit komt eigenlijk omdat deze reis voor mij ook een innerlijke reis is. Ik vermoed trouwens dat ook een aantal lezers niet enkel de uiterlijke reis volgen, maar ook samen met mij innerlijke transformatiestapjes zetten, want tenslotte zijn we allemaal verbonden. Eén der thema’s die mij momenteel erg boeit en waar ik dagelijks aan werk, is het loslaten van alles wat mij belemmert om naar het veld van Vreugde en Eénheid terug te keren. Dit impliceert onder meer het leren onderscheid maken tussen Waarnemer en persoonlijkheid. Het vraagt wakkerheid, aandacht en bovenal verantwoordelijkheid nemen voor wat je denkt, zegt en doet. Niet klagen en zagen, maar volledig eerlijk en waarachtig zijn. Nooit praten over of denken aan het verleden, maar hier en nu aanwezig zijn. En niets of niemand de schuld geven, want enkel jij bent verantwoordelijk voor je leven. Allemaal niet zo vanzelfsprekend en makkelijk, er is veel los te laten en op te geven, er is een weg te gaan, soms lang, soms pijnlijk. Zo gezien is het bestaan eigenlijk een hele pelgrimstocht om te worden wat je in wezen bent. En, toeval of niet, sommige van die pelgrims zijn hier gestrand en kun je gewoon bezoeken.

Langs een kronkelende en rustige weg met aan weerszijden afwisselend dichte wouden en schilderachtige berg panorama’s rijden Ingrid en ik naar het pelgrimsnest van Eddy. We komen langs slaperige dorpjes ter grootte van een straat met drie huizen, waar de kippen en schapen nog vrij op de weg lopen. Verscholen tussen bossen en weiden en ver weg van de gekke stresswereld ligt het afgelegen nestje van Eddy, een ideale plek om te rusten en relaxen. De ontvangst is hartelijk en de uitwisselingen boeiend en verrijkend. Er is net ook een bezoekster uit Vlaanderen (Bea) en we praten honderduit over allerlei. Eddy heeft de halve wereld afgereisd en is na vele omzwervingen uiteindelijk in de Katharenstreek neergestreken waar hij huis, haard en hart openstelt voor zoekers en reizigers. Hier is ruimte en tijd voor bezinning en herbronning, voor ontspanning en ont-moeting, voor genieten en ervaren, voor nuttig werk en allerhande activiteiten, of gewoon om even op krachten te komen en jezelf terug te vinden. In de gerenoveerde schuur loopt momenteel een mooie natuurfoto tentoonstelling en samen met Pelgrim, de lieve ezel en trouwe metgezel, staat Eddy klaar om mensen die onderweg zijn te ontvangen en inspireren, terwijl de sterke energie in deze streken haar transformerende werk doet.

Mijn leven is zoals ik innerlijk ben.
Ik ben er volledig verantwoordelijk voor.

De dagen glijden voorbij als tijdloze parels op het gebedsnoer van een stille monnik. Er zijn geen uren en minuten meer, geen artificiële kloktijd, alleen nu-momenten en een natuurlijk ritme van fysieke activiteiten (slapen, eten, werken, wandelen), afgewisseld met mentale impulsen (communicatie, lezen, denken) en bevrijdende stiltemomenten. Het voelt zalig dit golvend ritme te volgen en het brengt de openheid om alles met aandacht en liefde te doen.

Mijn uiterlijke reis is nu wat tot stilstand gekomen in St Benoit en terwijl ik help om de mooie kloostertuin terug op orde te brengen, gaat de innerlijke reis en ontdekkingstocht onverminderd verder. Soms grijpt het ego in volle hevigheid de macht en daalt duisternis en wanhoop in mijn gemoed. Soms is het stil en sereen in mij en straalt licht en zon mij tegemoet. Het is mijn zoektocht naar ultieme vrijheid en vreugde. In wezen komt het neer op het terugnemen van de volledige verantwoordelijkheid voor je kracht, macht, leven en geluk. Bewust zijn van je rechtstreekse invloed op de schepping, de Aarde en alle wezens. Bijna iedereen heeft die verantwoordelijkheid weggegeven aan kerk en staat, en aan allerlei andere onwetenden en verdwaalden. Aan de vele goden en meesters buiten ons en aan democratieën waar niemand nog verantwoordelijkheid neemt, de massa niet en de politici niet. En ondertussen verdwaast de alomtegenwoordige media ons iedere seconde met leugens, sport en spel, banaal entertainment, het live afslachten van mensen en dieren, en andere groteske en barbaarse verschrikkingen. Gruwelijke afleidingen, misleidingen en verleidingen in afwachting van de onontkoombare vernietiging van deze illusiewereld in een apotheose van natuurrampen, oorlogen, geweld, ziekte en chaos. Zo verschijnt en verdwijnt droomwereld na droomwereld in eindeloze karmische cycli van geboorte en dood.

De kracht ligt nu bij het individu dat wakker dient te worden om deze droom te verbrijzelen. Je bevrijden van onwetendheid en onbewustheid en helemaal en zonder compromissen kiezen voor Leven, Schoonheid, Vrede, Vreugde, Waarheid en Liefde. Woorden die hun magische betekenis en klank ondertussen al lang verloren hebben, want ze verwijzen naar wat we in werkelijkheid zijn, maar wat velen vergeten zijn.

We Zijn Eindeloos Leven.
En het enige wat ooit sterft is angst.
En de dood van angst is bevrijding.

Zo lieve kijkbuiskinderen, the show goes on and on. Het is een heftig verhaal deze keer en wie de vele ‘tekenen der tijden’ kan lezen, beseft dat het Moment (opnieuw) gekomen is. Het kruispunt met de drie wegen openbaart zich en de roep huiswaarts weerklinkt in de duisternis. Wat wordt het deze maal? Het ego horror verhaal of het sprookje van de nieuwe tijd (wat beiden illusies zijn) of... de bevrijding van alle bestaan in alle hemelen en hellen, de keuze die weinigen durven maken. Lees en begrijp de signalen, en word waarachtig vrij of...droom verder.


video

zondag 9 augustus 2009

Familiedomein


Dag 24 tot 31 - 1 tot 8 augustus - Familiedomein

Er is iets in mij
ik weet niet wat het is
maar ik weet dat het in mij is.
Ziet gij het, broeders en zusters van mij ?
Het is geen chaos of dood
het is vorm, eenheid, plan
het is eeuwig leven
het is Geluk.
Drie Nederlandse vrienden en Rivendell fans zijn ondertussen aangekomen in Puivert en blijven enkele dagen om deze streek te voelen en de mogelijkheden in te schatten. Naast het aanvaarden en begrijpen van de gemeenschappelijke visie en vriendschap sluiten met de medebewoners is de derde cruciale factor om bij een ecodorp aan te sluiten namelijk het vinden van de juiste locatie waar je ziel zich thuis voelt om haar Ruimte van Liefde te creëren. Dit kan voor iedereen anders zijn en is afhankelijk van vele factoren (klimaat, hoogte, natuur, cultuur, inwoners, werk, familiebanden,...). Het is belangrijk zelf te ervaren welke streek en welk land je voorkeur geniet. Mijn hart voelt zich thuis hier in deze prachtige streek aan de voet van de Pyreneeën en hoe meer mensen, dorpjes en plaatsen ik bezoek hoe sterker mijn motivatie wordt om hier ooit te komen wonen.

Samen genieten we van lange wandelingen en diepe gesprekken ’s avonds waar we de razendsnelle ontwikkelingen op Aarde bespreken en oplossingen bedenken om uit de impasse te raken. Wat een boeiend tijdperk toch om geboren te worden. Midden in de ‘grote ommekeer’ (The Great Turning), een historisch moment in de lange evolutie der mensheid waar we de technologisch/industriële maatschappij transformeren naar een duurzame, ecologische samenleving. Steeds meer mensen beseffen dat de heersende systemen enkel naar zelfvernietiging leiden (groei-economie, wegwerpmaatschappij, korte termijn politiek, verspilling, vervuiling, leegroof enkel voor winstbejag). We consumeren de planeet kapot. De groene revolutie die nu aan de gang is, toont ons andere mogelijkheden en verkent volop een ander pad. We bezitten namelijk de kennis, de nodige technieken en een wereldwijd communicatie netwerk om voor iedereen voldoende voedsel te telen, zuiver water en gezonde lucht te verzekeren en in alle energiebehoeften te voorzien. Een “eeuwig duurzame” samenleving is in de maak en ontelbare pioniers zijn overal werkzaam om Hier en Nu een nieuwe Aarde te creëren. Op tal van plaatsen ontstaan initiatieven rond ecodorpen, permacultuur, bio landbouw, ecovoudige woningen, transitie steden, vrije en groene energie, nieuwe educatie vormen, holistische gezondheidszorg en nog veel meer. Het is echt niet bij te houden. Werkelijk, dit is ongezien in de geschiedenis der mensheid. De oplossingen zijn voorhanden en worden nu toegepast. We bezitten alle mogelijkheden om een paradijs van overvloed voor iedereen op Aarde te brengen en terwijl we razendsnel steeds bewuster worden door een niet aflatende stroom van bevrijdende informatie via boeken, voordrachten, internet en kosmische energieën, dwingt de wereldwijde crisissituatie ons om het pad naar ondergang te verlaten en de weg naar een Planeet van Liefde te kiezen. En zoals de industriële revolutie ooit meer welvaart, comfort en vrije tijd (voor persoonlijke ontwikkeling) heeft gebracht, zo zal de groene (r)evolutie meer welzijn, samenwerking en spirituele ontwikkeling brengen. Wat een tijd om te leven! Hoe dankbaar en blij ben ik om dit allemaal te ervaren en mee te helpen om vorm te geven aan een gouden toekomst, samen met miljoenen andere ontwakende zielen.

To Everything that has been - Thanks
For Everything that will be - Yes.

Heel wat bewoners hier (ook en vooral de ingeweken buitenlanders) streven naar zelfvoorziening en onderhouden een biologische moestuin. Niet alleen omdat sommigen nogal afgelegen wonen en slechts éénmaal per week de berg afdalen om inkopen te doen, maar ook om onafhankelijk te worden van het geld- en gifsysteem. En een aantal leven al voor een stuk zoals Anastasia in de boeken beschrijft, op een familiedomein in harmonie met alle wezens.

Zo ga ik op een dag samen met Antoine op bezoek bij een Nederlander die hier al tientallen jaren woont op de top van een bergflank. Zijn paradijs is meer als 10 hectare groot en omvat een bijzondere groentetuin, rondom rond bossen (waaronder een stuk cederwoud) en een schitterend en eigenhandig uit recyclagemateriaal gebouwd huis (eerder een ruime villa eigenlijk). De groentetuin vind ik super interessant omdat de man een uitgekiende (en oude) techniek toepast om overvloed te creëren. Er staan namelijk 16 piramides in de tuin (zie meer foto’s op het Picasa album) waar een grote diversiteit aan groenten, kruiden en wilde, eetbare planten op groeien. De piramides zijn opgebouwd uit allerlei organisch materiaal en afval. De kern ervan bestaat uit vermolmde en opeengestapelde boomstronken die bedekt en opgevuld worden met bladeren, dennennaalden, keukenafval, hooi, aarde en alles wat organisch en afbreekbaar is. Daarin worden de kiemplantjes en zaden uitgezet. De voordelen van deze voedselpiramides zijn niet min. Ze zijn alvast overal op te bouwen, ook op rotsbodem of arme grond. De grondstoffen om ze te maken zijn hier gratis en volop aanwezig, het aanwezige vocht wordt vastgehouden (dus bijwateren is niet nodig), de binnenkant bevat alle nodige voedingsstoffen die door een langzame vertering omgezet worden in humus, de planten wortelen in de halfverteerde boomstammen (= vocht, voeding, stevigheid), de piramide produceert naast warmte (interessant bij nachtvorst) ook bepaalde gunstige energieën en (last but not least) de beplantbare oppervlakte van de piramide (vier zijden) stemt overeen met een groentebed van 32 meter. En inderdaad, de planten zien er stralend gezond uit en smaken bijzonder krachtig en lekker. Overal in de moestuin ontspruiten helemaal vanzelf allerlei zaden (zo gaat dat namelijk in de natuur: alles gaat vanzelf). De zaden komen bvb. uit het keukenafval, of via vogelpoep en wind aangewaaid, waardoor er een rijkdom aan voeding te oogsten valt. Een wandeling door de tuin is dan ook als een ontdekkingstocht langs natuurlijke voedselkraampjes. Overal staan eetbare wilde en gecultiveerde gewassen kris kras door elkaar en ik proef vele voor mij onbekende planten met een waaier aan bijzondere smaken, waaronder ook een verse cederpit die een sterke, terpentijnachtige indruk nalaat. Het is een boeiende kennismaking met de overvloed aan voedsel die overal in de natuur aanwezig is als je afstapt van de courante gecultiveerde gewassen. De smaakpapillen dienen wel even te wennen aan de nieuwe sensaties, maar bedenk wat een werk en tijd je uitspaart door wilde (en uiterst krachtige) planten te eten die zomaar in de tuin komen groeien. En als je een goede sapmachine bezit, kun je er ook groene vitaminedrankjes van persen boordevol verjongend chlorofyl. Een stukje broccoli of een sappige tomaat kan uiteraard ook nog altijd op het menu, voor wie graag in de tuin werkt. Maar ik merk vooral dat het ook allemaal anders kan. Aardappelen hoeven bvb. niet in de grond te worden gepoot, maar kunnen gewoon bovenop de grond blijven en toegedekt worden met hooi en organisch materiaal. Gaat evengoed en spaart veel meer tijd. Dit is wat mij betreft ook permacultuur, namelijk kijken, experimenteren en ondervinden wat werkt en niet werkt. Leren van de natuur, een onuitputtelijke bron van de diepste wijsheden en inzichten.
Er valt veel te ontdekken op dit prachtige domein. Wat dacht je bvb. van papieren bouwstenen om woningen te bouwen. Spotgoedkoop, betonsterk, vederlicht en goed isolerend. Je maakt ze door allerlei (gerecycleerd) papier en karton te vermalen en te mengen met water en wat kalk. Dan kun je ze in mooie vormen gieten en laten drogen in de zon. Bouwen en stapelen maar en afwerken met een waterbestendige leemlaag.

Het zogenaamde leven is een illusie.
De zogenaamde dood is een droom.
Wij zijn nooit of te nimmer gescheiden van het Ene.
De aard van het Ene is leegte.
De aard van die leegte is liefde.

Het voelt fijn en goed om de vele boeiende mensen hier te ontmoeten en de vele mogelijkheden ter plaatse te ervaren. Het ene contact leidt naar het volgende en telkens zijn de verhalen inspirerend en tevens een bevestiging van de oneindige creatieve kracht in iedere mens. Alle oplossingen en antwoorden dragen wij met ons mee. Erg handig en makkelijk natuurlijk en ook ergens logisch. In een holografisch Universum bevat ieder deeltje het volledige geheel. Bron, Schepper, Bewustzijn, Energie, Tao, Leven,...de naam doet er niet zoveel toe, want is slechts een label. “Dat Wat Is” doordringt alles en iedereen. God is overal, vertellen wijze boeken. Een lichtstraal van God woont in ons en wij leven in God als een druppel in een oceaan. Betekent dat dan niet dat alle informatie, kennis, antwoorden en nog oneindig veel meer, gewoon bereikbaar en kenbaar zijn in onszelf. Zo boven, zo beneden; zo binnen, zo buiten. Alles is in alles. Het mooie is nu dat God overal te vinden is, maar wel klopt aan het deurtje van ons hart en geduldig wacht tot we opendoen. En God heeft ongeveer eeuwig de tijd, dus vroeg of laat stuur je Hem een uitnodiging en zwaait je hart open voor die enige Vriend. De kunst om God binnen te laten is alle oordelen en vergelijkingen los te laten en je niet te vereenzelvigen met de vele mentale beelden, verhalen en scenario’s die voortdurend voorbijtrekken op je projectiescherm. Ook wel genoemd: de duizend dingen die je wegleiden van de Ene. Je dient vol te worden van de leegte. Kristalhelder door de stilte. Wakker gekust door het veld van éénheid. Het licht binnenin gebruiken om het Licht buiten jou te vinden. Een beetje als een kind dat onbevangen op ontdekkingstocht trekt en overal in verrukking het wonder, de schoonheid en de perfectie ziet omdat het nog niet bezoedeld en misvormd is. Weet je nog?

Wie jij in werkelijkheid bent werd nooit geboren en zal nooit sterven.
Laat degene die je denkt te zijn los en word degene die jij altijd bent geweest.

Tijd om mijn favoriete muziek elfje erbij te halen. In de erg onthutsende en aangrijpende, maar schitterende musical “Dancer in the Dark” (nog steeds ben ik niet in staat hem een tweede maal zien), wordt Bjork langzaam blind en vindt troost en kracht in de wereld van klank en muziek. Wanneer je jouw constante identificatie met de verblindende beelden en verhalen uit deze aardse dimensie opgeeft, dan treed je een nieuwe wereld binnen met een diepere echtheid. Loslaten betekent terugvinden.
Tot binnenkort, elfjes, somewhere in space and time.


woensdag 5 augustus 2009

Rivendell Village

Rivendell Village

Het genezen van onze samenleving gaat hand in hand met het genezen
van onze persoonlijke, elementaire band met de waarneembare wereld.

Volgende keer meer reisverhaaltjes en boeiende ontmoetingen, maar eerst even een intermezzo.
Naarmate de creatie van de Rivendell droom zich hier ontvouwt en een aantal puzzelstukjes mooi op hun plaats beginnen te vallen, groeit ook het vertrouwen om de stroom te blijven volgen en ontstaat de kracht om de nodige stappen te zetten. Tijd dus om even te recapituleren en het Rivendell Village project nog even samen te vatten. Op de website vind je veel meer info, en voor velen is het onderstaande dan ook een herhaling. Evenwel blijft de website een rijke bron van inspiratie en kennis om je voor te bereiden op autonoom leven in een ecodorp. En ja, het is allemaal weliswaar theorie, terwijl ik merk dat de praktijk toch altijd even anders blijkt te zijn, maar woorden en beelden zijn onmisbare tools op weg naar creatie. Pin je er dus niet op vast, maar lees ze als inspiratie- en referentiekader.
Some day, after we have mastered the winds, the waves, the tides and gravity,
we shall harness the energies of love.


Creatieve Ruimten van Liefde op Geweldloze Dorpen van Leven.

Wat is het doel?

Een ‘do-no-harm’ nederzetting co-creëren op een mooie en groene plaats in Zuid Frankrijk (Katharenstreek) waar we in harmonie samenleven met elkaar, de natuur en alle wezens. Daarbij kiezen we een ecologisch/spirituele levensstijl, streven we naar zelfvoorziening, delen we onze passies en talenten en manifesteren we onze hartedroom. We zoeken een mooi en gezond evenwicht tussen enerzijds samenwerken ten dienste van elkaar, de gemeenschap en het Scheppingsplan en anderzijds voldoende privacy en aandacht voor individuele ontwikkeling.

Wat is er nodig?

  • Een vlot bereikbaar, zuidgericht terrein met voldoende vlakkere stukken, verschillende biotopen, waaronder volwassen bomen en bosgebied, bij voorkeur grenzend aan een natuurlijk woud of een berg.
  • Een waterbron die winter en zomer voldoende debiet geeft (of meerdere bronnen), eventueel zelfs een meer of rivier.
  • Een gebouw (eventueel op te knappen) als gemeenschappelijke ruimte (liefst ook met elektriciteit, water, verwarming en telefoon/internet aansluiting).
  • Voldoende financiële middelen voor aankoop en inrichting van de nederzetting via schenkingen, subsidies en de eigen middelen der bewoners.
  • Bouwvergunningen en urbanisatietoestemmingen om bewoning en huisvesting op familiedomeinen mogelijk te maken.
Wat is er ondertussen klaar en voorhanden?

  • Een uitgewerkte visie, kant en klare dossiers en voorbereidende cursussen op de website.
  • Een (groeiend) lokaal netwerk en belangrijke connecties in de uitgekozen streek (Aude, Zuid Frankrijk)
  • Een groep mensen met allerlei talenten en kennis (van woningbouw tot spirituele permacultuur, van energiewerk tot therapeuten) die willen meewerken of aansluiten.
  • Mooie en geschikte terreinen die te koop staan.
Wat zijn de afspraken en belangrijke visiepunten?

  • De negendelige “Zoemende Ceders” Anastasia boekenreeks (en ook andere spirituele kanalen) zijn belangrijke inspiratiebronnen. Eventuele deelnemers aan het project dienen deze boeken te lezen. Het is evenwel niet de bedoeling ons vast te pinnen op de strikte en letterlijke toepassing van de teksten, maar we bewaren openheid en flexibiliteit, blijven telkens terugkoppelen naar hier en nu situaties en besteden aandacht aan het verloop der tijd (evolutie) en de levende inspiratie aanwezig in iedere mens, want alles is beweging en voortdurend in verandering.
  • Het terrein wordt verdeeld in afzonderlijke woondomeinen (kavels) afhankelijk van de totale oppervlakte, situering en aantal deelnemers (de domeinen variëren tussen 0,5 en 2 hectare). Zo worden individuele ontplooiing, persoonlijke creativiteit en voldoende privacy maximaal bewaard en is er voldoende grond om zelfvoorziening te bereiken. Een familiedomein kan bewoond worden door 1 persoon, 2 partners, een gezin/familie of een groep vrienden.
  • Iedere bewoner is zelf verantwoordelijk om in zijn levensonderhoud te voorzien (inkomsten) en om te zorgen voor de inrichting en creatie van zijn familiedomein (Ruimte van Liefde), waaronder de bouw van de ecowoning, aankoop zaden en planten, opzetten van de eetbare tuin, toevoer van energie en water,...
  • Evenwel is het vrij evident en logisch dat gezamenlijke aankopen georganiseerd worden (om de kosten te drukken); wagens, toestellen en materialen gedeeld worden en onderlinge hulp verleend wordt bij de bouw van de woningen en dergelijke.
  • De familiedomeinen vormen samen een onafhankelijke nederzetting (dorp) van gelijkgestemde Mensen die elkaar in dienstbaarheid en liefde helpen en steunen.
  • De inrichting, het onderhoud en het behoederschap der familiedomeinen gebeurt via ecologische, biologische en duurzame technieken (zoals spirituele permacultuur, natuurlijke tuinbouw, bostuinieren, levende voedselomheiningen, ecovoudige woonunits, hernieuwbare energiebronnen, afvalbeheer, recyclage en een low-impact levensstijl). Zie de website voor uitgebreide beschrijvingen, dossiers en filmpjes.
  • Volledige autonomie en zelfvoorziening (op vlak van voeding, water, energie, huisvesting) kan bereikt worden na 1 tot 3 jaar, afhankelijk van inzet, mogelijkheden en behoeften.
  • De familiedomeinen genereren na enkele jaren overvloed op vlak van kwaliteitsvoeding, zaden, plantenmateriaal,...die verhandeld/geruild kunnen worden en zo een bron van inkomsten kunnen worden. Voedsel geteeld op een Ruimte van Liefde bezit een krachtige energetische frequentie, een sterke geneeskrachtige werking en een hoge hoeveelheid voedingsstoffen (vitaminen, mineralen, enzymen,...). Zulke levende voeding zal erg gegeerd en gezocht worden in de komende tijden.
  • Op organische wijze en vanuit volledige vrije wil ontstaan samenwerkingsverbanden tussen de dorpsbewoners onderling, en ook met andere eco-nederzettingen en lokale mensen. Deze creatieve groepen zijn ideale broedplaatsen en ontwikkelingskernen om je eigen passies en talenten uit te leven, je hartedromen te realiseren en (belastingvrije) inkomsten/ruilmiddelen te genereren. Voorbeelden van creatieve groepen zijn bvb.: educatie (school), holistische activiteiten, energiewerk, bereide gerechten en voedingsproducten, boomgaard, moestuin, planten- en zaadkweek, winkel, restaurant, ecologische woningbouw, workshops, permacultuur, hernieuwbare energie, kunst, muziek, dans, keramiek, kledij,...Aansluiten bij een creatieve groep kan nooit een verplichting zijn maar is altijd een vrije keuze.
  • Alle bewoners bezitten inspraak in de beleidslijnen en bepalen de toekomst van het dorp via wekelijkse samenkomsten. Een regelmatig wisselende dorpsraad coördineert het dagelijkse bestuur van het dorp en onderhoudt de officiële contacten. De wettelijke taksen en kosten van het dorp (zoals grondbelasting) worden door de gemeenschap samen gedragen. Daartoe kan een bepaalde bijdrage gevraagd worden aan iedere bewoner of bewonersgroep.
  • Rivendell Village is een ‘do no harm’ nederzetting, wat betekent dat alle geweld tegenover Mensen en dieren en de vervuiling en leegroof van moeder Aarde niet bij ons toekomstbeeld horen. Het codewoord voor de omgang met Mensen en dieren is respect.
  • De bewoners kiezen een levensstijl waar gezondheid, zuiverheid en een helder bewustzijn vanzelfsprekend zijn. Alle drugs (ook planten zoals marihuana en ayuhuasca), tabak, dagelijks alcoholgebruik en wapens behoren tot de oude 3D wereld die we nu verlaten en maken daarom geen deel uit van nieuwetijds-nederzettingen zoals Rivendell Village.
Wie zijn de bewoners?

  • Mensen die enthousiast worden van deze droom en hun hart sneller voelen slaan bij het lezen van de website of de Anastasia boeken.
  • Mensen die vanuit een spirituele visie in het leven staan maar wel voldoende geaard en gegrond zijn om hun dromen te kunnen realiseren.
  • Mensen die klaar zijn om nieuwe gemeenschappen vorm te geven gebaseerd op respect, dienstbaarheid en liefde.
  • Mensen die in hun kracht staan met een open hart naar de wereld, die bereid zijn bij te dragen aan het welslagen van het dorp, die kunnen samenwerken met anderen maar ook groot belang hechten aan individuele ontwikkeling (bewustzijnswerk) en privacy.
  • Mensen die bereid zijn hun ego te ontstijgen, hun pijnlichaam te helen en te leven vanuit de diepere bewustzijnslaag waar Stilte en Liefde wonen. Aanbevolen lectuur: “Een Nieuwe Aarde” van Eckhart Tolle, een modern basiswerk over omgaan met ego en lijden.
  • Mensen die mogelijks op de hoogte zijn van de doemscenario’s, de negatieve spiraal, de mind- en soulcontrol en de angstmatrix uit de 3D wereld (dualiteit, competitie, lijden en strijd), maar deze energieën niet langer willen voeden en bewust kiezen om concreet mee te werken aan een nieuwe 5D wereld (vrede, harmonie, liefde, samenwerking, geweldloosheid).

Wat is Rivendell Village NIET?


  • Een van de buitenwereld geïsoleerde sekte waar de vrijheid van denken en doen aan banden wordt gelegd.
  • Een groep alternatieve zwevers die zich afzonderen van de maatschappij.
  • Een spirituele, religieuze of new-age ashram/centrum waar één leider of guru allerlei richtlijnen uitvaardigt en zo het dagelijkse leven bepaalt.
  • Een commune of co-housing gemeenschap waar alle bewoners samen in een gebouw wonen, samen arbeiden, samen eten en alle taken verdelen.
  • Een kant- en klaar ecodorp waar je een familiedomein kunt kopen om je vakantie door te brengen of om je af te zonderen van de gemeenschap.
Voorbeeld van een familiedomein.

Waarom nieuwetijds-dorpen?

Lees bvb. (op de Rivendell nieuwspagina) de nieuwsbrief van 22 maart 2009 en de pdf file “Matrix methodes” of de "Trouble In Paradise" pagina. Even kort door de bocht: we staan op een nooit gezien kruispunt in de evolutie der mensheid. Onze gedachten, keuzes en beslissingen bepalen hier en nu de toekomst: ondergang of ascentie (= quantumsprong in bewustzijn). Er bestaan (nu reeds) twee werelden die steeds verder uit elkaar zullen groeien (denk aan de blauwe en rode pil in de film “The Matrix”). Enerzijds de fascistische gevangenis wereld vol geweld, vernietiging, ziekte, lijden en strijd, waar we als slaven volledig gecontroleerd en gemanipuleerd worden door een kleine groep machtswellustelingen die 90 % van de mensheid willen uitroeien via verplichte gifvaccinaties en andere wapens. Anderzijds een wereld waar we als broeders en zusters bouwen aan een paradijs waar iedereen in harmonie, vrede, geluk en overvloed leeft. Het is de keuze tussen liefde en vrijheid of angst en slavernij. Het is de keuze tussen een leven bepaald door het ego en de lagere instincten of wakker worden voor het Goddelijke in onszelf. Het is letterlijk de keuze tussen leven en dood, en niet alleen de fysieke dood, maar ook leven of dood van je eigen ziel. En, het is niet 5 voor 12, er is zelfs helemaal geen tijd meer, je dient Hier en Nu en heel duidelijk te kiezen.

Anastasia toont ons een schitterende mogelijkheid om het pad naar de ondergang te verlaten en een hemel op Aarde te brengen. Het creëren van “Een Ruimte van Liefde op een Geweldloos Dorp”, waar je levende voeding eet en het contact met de wijsheid van de natuur en de Bron in jezelf herstelt, is de meest natuurlijke en effectieve manier om je los te koppelen van de 3D angst- en controlewereld en de sprong te maken naar de volgende, hogere bewustzijnsdimensie. Alles begint in het eigen hart, waar zich een “Ruimte van Liefde” opent die zich daarna manifesteert in de creatie van je familiedomein. Verschillende familiedomeinen samen verbinden zich tot kleine geweldloze en onafhankelijke nederzettingen (dorpen) die op hun beurt geleidelijk aan volledige landen zullen transformeren en een nieuwe Aarde co-creëren: een Hemelse Tuin van Eden waar ieder wezen in harmonie, vrede en overvloed samen leeft. Ja hoor, dit is mogelijk. En het mooie is: wij hebben allemaal de kracht om dit te creëren, om dit samen te doen. Er zijn misschien 1000 Illuminati die de angstmatrix in stand willen houden. Maar er zijn 6 miljard harten die nu en straks op 1 lijn komen met het hart van God en zullen open gaan en volop liefde stralen. En er zijn uiteraard de talrijke Engelenscharen die ons steunen, inspireren en liefhebben. Wie zal ‘winnen’, denk je?

Wel, wie doet mee? Wie is klaar?
Wie wil écht leven en niet enkel ‘overleven’ als slaaf in een gekkensysteem?
Take back your Motherland !


>