Welkom dierbare lezers,

het bijhouden van een weblog (naast
de Rivendell website) heeft een drievoudige bedoeling.

  • Verslag uitbrengen van ervaringen en avonturen tijdens mijn reizen. Meer foto's vind je op dit reis album.
  • De praktische, theoretische en concrete stappen en plannen beschrijven die de creatie van mijn familiedomein en de realisatie van het ecodorp helpen verwezenlijken.
  • Bijhouden en delen wat boeiend, inspirerend, motiverend, helend en bevrijdend werkt.
Enjoy and be happy !

vrijdag 30 april 2010

Pilootproject


Dag 26 tot 32 - 24 tot 30 april - Pilootproject

De tijd is nu
De plaats is hier
De droom is levend
De kracht is in ons

Dit is de dageraad
van een wereld vol mededogen en vrede
Dit is de geboorte
van een tijdperk van liefde

Kom, vermoeide reiziger
Kom en spring in het Licht
Spring in het hart van God
De eeuwige Vriend, die leeft in mij en in jou

Drink uit de Bron die Leven schenkt
Kus de Geliefde die altijd op je wacht
Luister naar de Stilte die Waarheid spreekt
Dans de droom, zing het lied, omhels het kind
En spreek de enige woorden die er zijn
Ik hou van jou

Ok, vandaag even terug naar de avonturen van de reisgenoten hier in het zonnige zuiden (iedere dag 30 graden en volop zon, I love it !). We houden een nieuwe sociocratie vergadering waarin we een samenvattend dossiertje van 2 pagina's goedkeuren. Dit kan gebruikt worden als summiere introductie tot ons project. De hoofdpunten staan er wel in, maar niet uitgewerkt. Het biedt een overzichtelijke structuur die later kan uitgeschreven tot een uitgebreid en gedetailleerd dossier. Maar deze pagina's zijn alvast handig om geïnteresseerden snel duidelijk te maken wat de bedoeling is. Tweede voordeel is dat een Franse vertaling van dit overzicht vlug klaar is. Ik plaats het later nog op de website.

We besluiten ook om nieuwe deelnemers pas toe te laten nadat ze, na het lezen van het dossier, een vragenlijst overlopen en een proefperiode doormaken. Het vergaderen met de sociocratie techniek bevalt mij goed. Toch blijft het allemaal erg mentaal en dringt de noodzaak zich op om ook andere gezamenlijke activiteiten te plannen. Wat momenteel een beetje ontbreekt in deze groep is het spelelement, het creatieve, het vreugdevolle, het vrouwelijke. De elfjes en kabouters.

Er volgen een aantal inspirerende bezoeken aan mensen in de streek. Eglien komt uit Parijs en woont samen met haar vriend in een yurt hier in de buurt. Ze houdt wel van een nomadenbestaan en het regelmatig op een andere plaats vertoeven. Een vaste stek op een ecodorp klinkt haar aanlokkelijk, maar misschien pas later als de reismicrobe wat bevredigd is. Zo zijn er wel meer mensen die veel rondtrekken en die vrijheid ook willen behouden. Ze tonen wel interesse in het ecodorp, maar wensen daar niet voortdurend te wonen. Binnen onze groep leeft het voorstel om onderscheid te maken tussen permanente bewoners en nomaden. De vaste ecodorp bewoners wonen op hun familiedomein op permanente basis. Uiteraard zijn (langere) reizen mogelijk, maar de focus ligt wel op het creëren van een paradijs, van een echte thuis op je hectare en het meewerken aan het gemeenschappelijke dorpsleven. Dit kan enkel als je ook vaak aanwezig bent en betrokken blijft bij de gebeurtenissen. Naast de familiedomeinen voor permanente bewoning worden op het ecodorp ook plaatsen voorzien waar nomaden, vrijwilligers, bezoekers en wwoofers tijdelijk terecht kunnen. Er kan ook een gemeenschappelijke tuin zijn waar ze samen eetbare gewassen telen. Deze mensen genieten geen beslissingsrecht wat betreft de gang van zaken in het ecodorp. Het ontvangen en uitnodigen van nomaden en vrijwilligers kan een rijke vorm van uitwisseling en interactie zijn en de doelstelling om een open dorp te worden, helpen verwezenlijken.

No one should negotiate their dreams. Dreams must be free to flee and fly high.
No government, no legislature, has a right to limit your dreams.
You should never agree to surrender your dreams.

Later dezelfde dag bezoeken we Louise, die samen met enkele mensen aan de Bucharach berg woont. Louise is al heel lang bezig met het proberen vorm te geven aan een leefgemeenschap. Een moeizame weg doorheen de Franse administratieve papiermolen, allerlei menselijke emoties en financiële beslommeringen. Maar recent heeft hun groepje dan toch goedkeuring verworven om een (kleine) yurtgemeenschap te starten (na 10 jaar !). Het mooie is dat ze alles officieel doen. Een precedent wat zeker deuren kan openen voor volgende projecten in Frankrijk. Vooral ook omdat de aankoop van het terrein gefinancierd/gesponsord wordt door een externe organisatie: Terre de Liens. Heel goed nieuws is dit (ook voor ons). De burgemeester heeft toestemming gegeven, wat een belangrijke factor is en zeker niet evident in Frankrijk. Een burgemeester is namelijk verantwoordelijk voor wat op zijn/haar gemeente gebeurt. Nu worden vrijwel alle yurtgemeenschappen in Frankrijk dadelijk geassocieerd met sektes, druggebruik, overlast en profiteurschap. En daar is wel iets van aan, er zit zeker kaf tussen het koren. Ook worden terreinen en panden regelmatig illegaal ingenomen door krakers die de boel laten verkommeren. Weinig burgemeesters hebben zin om dit allemaal te tolereren. Louise pakt het nu anders aan, wellicht wijzer geworden door ervaring. Hun project heeft een meerwaarde, er zijn mooie plannen om activiteiten te ontplooien die de streek ten goede komen. Hun boodschap naar beleidsmensen is: we zijn serieuze mensen met erg mooie ideeën, we zijn een pioniersgroep die nieuwe vormen van ecologisch en harmonieus samenleven willen experimenteren.

Ze houden er ook een erg strikt beleid op na voor bewoners en nieuwe geïnteresseerden. Drugs, alcohol, en vleesconsumptie worden niet toegestaan. Volgens Louise halen die de uitstraling/energie van een ecodorp dadelijk naar beneden en brengen de goede werking van de gemeenschap in gevaar. En maken ze kans alle krediet te verspelen bij burgemeester en buren. Een risico dat ze niet wil nemen. Vele mensen hier zitten nog verstrikt in verslavingspatronen en vinden dagelijks gebruik van drugs en alcohol vanzelfsprekend. Een gemeenschap die een nieuwe manier van samenleven wil gestalte geven als voorloper op een nieuwe maatschappij, onder meer gebaseerd op gezondheid en geweldloosheid, kan deze vernietigende en ondermijnende middelen beter loslaten. Geweldloosheid betekent ook het geweld tegenover je eigen ziel en lichaam stoppen en roesmiddelen afzweren. Het is net de bedoeling om vanuit je Goddelijke kracht te leven, soeverein en vrij, en niet afhankelijk (slaaf) te zijn van externe (zelfvernietiging)middelen. Een tweede reden is de volgende, vertelt Louise. Een pril en intens project, zoals een ecodorp of gemeenschap opstarten, vergt de volledige aandacht en energie der bewoners, vergt een totaal engagement en een positieve ingesteldheid. Er is gewoon geen tijd, plaats en aandacht om mensen die zich dagelijks inlaten met drugs en alcohol in de omgeving te hebben. Het maakt het alleen maar allemaal onnodig moeilijk. Roesmiddelen en hun gebruikers halen dadelijk de energie naar beneden, energie die juist nodig is om het ecodorp krachtig en levensvatbaar te krijgen. Daarom weigert Louise en haar groepje ook mensen met schulden en zieke mensen. Door hun afhankelijkheid van anderen vragen ze teveel energie waardoor het hele project in gevaar kan komen. Ook mensen met kinderen kunnen voorlopig niet aansluiten. De focus van de pioniersgroep ligt volledig op het succesvol opstarten van de gemeenschap. Louise vergelijkt het toetreden tot de gemeenschap met het ingaan van een poort, het betreden van een nieuw leven. Aan de poort laat je het oude leven achter (drugs, alcohol, afhankelijkheid,...) en je stapt een nieuw leven in, waar je eigen Goddelijke kracht kan ontwaken. Voor je de poort door kan, dien je dus eerst je leven al voor een stuk op orde te hebben.
Hoewel ik haar standpunt ergens kan begrijpen, vind ik vooral de laatste restricties (ziekte, schulden en kinderen) een brug te ver. Het klinkt allemaal nogal extreem en wereldvreemd. Nu is hun project wel enigszins anders dan het onze. Bij hen ligt de focus meer op de gemeenschap, op het leren samen leven en samen werken met een kleine groep mensen, een soort commune; terwijl bij ons het familiedomein concept een belangrijke peiler is. Dat betekent dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor inkomsten en uitgaven (en dus ook schulden). Wat betreft zieke mensen. Is niet iedereen in meer of mindere mate 'ziek' op deze gekke planeet? Beheerst door ego en emoties, verteerd door angst en schuld, verlangend naar vrede en vreugde, zoekend naar geluk en antwoorden. We zijn allemaal op weg naar verlichting van pijn en onwetendheid. Dus in dat opzicht nog niet volledig (ge)heel(d). Wellicht kunnen we elkaar zelfs helen op het ecodorp. Ik ben er vrijwel zeker van. Louise weigert zwaar zieke mensen tijdens de opstartfase van het project, als een soort zelfbescherming. En kinderen, ja die horen toch gewoon thuis in een ecodorp. Hoe meer hoe liever, wat mij betreft, kinderen zijn de toekomst en onze grootste leraars (na de natuur wellicht). Een gemeenschap zonder kinderen is ten dode opgeschreven.

Ik weet niet precies waar hun strikte restricties vandaan komen. Is het angst, voorzichtigheid, bescherming, vroegere negatieve ervaringen of gerichte focus? Laat duidelijk zijn dat ons project er geen strikte restricties op na houd, maar liever spreekt van kenmerken en positieve intenties. Toch blijven verslavingen zoals drugs, alcohol, tabak,...vooral in deze streken een uiterst precair onderwerp, merk ik, waarop een eenvoudig en werkbaar antwoord moeilijk ligt. Het is ook een thema wat bij heel wat mensen weerstand en reactie oproept. Net als het thema 'dieren' trouwens. Ik weet zelf ook wel dat iets verbieden niet echt werkt. Daarom opteren we dus om de focus eerder te leggen op positieve intenties en richtlijnen in plaats van op verbodsbepalingen. Ongeveer als volgt: de Rivendell bewoners kiezen een gezonde en geweldloze levenswijze die een helder en hoog bewustzijn optimaal ondersteunt. Mensen die willen aansluiten respecteren deze levenswijze.

Deze hele problematiek hangt samen met een cruciale vraag waar iedere pioniersgroep vroeg of laat mee geconfronteerd wordt. Namelijk: hoe trekken we de juiste mensen aan om het project gestalte te geven, hoe krijgen we de juiste groep samen. Een 'juiste' groep verhoogt in aanzienlijke mate de slaagkansen van een project. Er zijn verschillende manieren om dit te doen. Een eerste selectie gebeurt al door de informatie die uitgestuurd wordt (website, dossiers, gesprekken,...). Zo krijgen de mensen al een idee over het project en wordt duidelijk in hoeverre ze zich aangesproken voelen. Uiteindelijk is elkaar vaak ontmoeten, praten en uitwisselen de volgende stap om op 1 lijn te komen en te merken of iemand past en zich goed voelt in een groep. Zelf vind ik het lezen van de Anastasia boekenreeks een fantastische manier om 'in te tunen' in de energie van ons project. De woorden en inzichten uit de boeken werken transformerend en bewustmakend. Jammer dat de Franse vertalingen echt ondermaats zijn en ook slechts 3 boeken betreffen. Als laatste selectieprocedure, wanneer de pioniersgroep eenmaal duidelijkheid heeft over visie en kenmerken, en ook later op het ecodorp, kan een proefperiode voor nieuwelingen ingelast worden.

Never give up on your dream.
Give up on control.

Een bruikbare techniek die Louise toepast om de groepsharmonie te ondersteunen, is om naast de 'technische' vergaderingen ook wekelijks samenkomsten te houden waar het emotionele, sociale en relationele leven aan bod komt (cercle du coeur - hartcirkel) wordt het hier genoemd). Niet enkel om spanningen en ego-reacties in de groep tijdig te onderkennen en op te lossen, maar ook omdat het samen delen van wel en wee helend en verbindend werkt. En de laatste raad die we meekrijgen van Louise, haar bevestigd door 10 jaar pionierswerk, is om de controle los te laten. Het scheppend dromen blijft uiteraard, je blijft gefocust op je droom, maar hoe en op welke manier precies de droom werkelijkheid wordt, blijkt soms erg verrassend en totaal anders dan verwacht of gewild. Loslaten en openstaan voor wat het Universum brengt, in plaats van het creatieproces te blokkeren door controle te willen behouden bij iedere stap. Vreemd vind ik, want aan de ene kant wil ze dus wel controle via de strikte reglementen en anderzijds ook controle loslaten bij het creatieproces. Ik hou een dubbel gevoel over aan deze ontmoeting. Het is altijd boeiend en inspirerend om andere projecten te leren kennen en zo wellicht antwoorden te krijgen op onze vragen, maar ik merk ook hoe makkelijk mensen in angst en ego blijven steken.

You stand at the threshold of a grand adventure.
And the extent to which you are able to experience the fullness of that journey
is determined by the extent to which you are able to let go of the scenarios that no longer serve you.

We praten ook wat over de ontwikkelingen die hier aan de gang zijn in de Aude en het Katharengebied. Verschillende bronnen spreken over de nakende geboorte van een Lichtgebied in deze streken, bezaaid met talrijke en onderling verbonden ecologische en spirituele gemeenschappen die elkaar helpen en steunen. Oases en nederzettingen waar mensen in vrede, harmonie en eenvoud samen zijn. Vergelijkbaar met Auroville in India, maar groter. Het is ontegensprekelijk waar dat een heel pak mensen hier dezelfde dromen koesteren en van uit de hele wereld neerstrijken om aansluiting te vinden bij gelijkgestemden. Echt opvallend hoor. Het is duidelijk dat zich hier iets aan het voorbereiden is. En het is ook helemaal niet toevallig dat in oktober enkele grote (new age) namen een tweedaagse conferentie houden in de dichtstbijzijnde grote stad (Toulouse) over de transitie naar een nieuw tijdperk. Onder meer Lee Carroll, Drunvalo Melchizédek, Michael Roads, Patricia Cori, José Argüelles en Gregg Braden komen spreken over de aan de gang zijnde transformaties. Ik vertelde vroeger reeds dat zich hier een der zeven hoofdchakras van moeder Aarde bevindt en ook belangrijke verbindingspoorten, zowel naar het Universum als naar het binnenste van de Aarde. Vele ecodorpen, spirituele gemeenschappen, permacultuur nederzettingen en holistische projecten zullen hier in de nabije toekomst tot ontwikkeling komen en elkaar bevruchten. De sterke en confronterende energie die hier voelbaar, zelfs bijna tastbaar is, en vaak gelieerd wordt aan de Kathaarse spirit, heeft de bedoeling het egobewustzijn open te breken en mensen naar eenheid, liefde en zelfstandigheid te brengen. Het is een energie die iedereen aanmoedigt zijn/haar ware zielepad te vinden en te volgen en de Goddelijke kracht binnenin tot ontwaken brengt. Wie zich afsluit voor deze energie kan hier gewoonweg niet blijven wonen of vlucht in roesmiddelen en ontkenning. Vandaar ook het hoge druggebruik hier.

Op een andere dag bezoeken we het paradijsje van Filip, de man van onder meer de voedselpiramides, die altijd klaar is om boeiende en inspirerende verhalen te delen. Deze keer over de holle Aarde. Het binnenste der Aarde is hol en wordt bewoond door hoog geëvolueerde mensen, genre verlichte meesters, die daar in harmonie en vrede samenleven. Er is binnenin een zon, want de warmtekern van de Aarde geeft licht. Er zijn reuzenwouden van bergkristal (onlangs werden deze trouwens ontdekt in een grot in Zuid Amerika). Ook de mensen zijn groot (boven de 2 meter) omdat de middelpuntvliedende kracht niet wordt afgeremd door de duwkracht. Ja, want blijkbaar bestaat de zwaartekracht niet. Nee, wat ons en alle materie op Aarde houdt, is niet de aantrekkingskracht van de planeet, maar de duwkracht van de zon en miljarden sterren. Zij duwen ons op Aarde. De mensen binnen de holle Aarde zijn groter omdat de duwkracht een stuk wordt tegengehouden door de aardkorst en de middelpuntvliedende kracht (door de rotatie van de Aarde) sterker doorwerkt en dus de mensen langer maakt (uitrekt). Jules Verne beschreef al een reis naar het binnenste der Aarde, en gezien al zijn andere verhalen uiteindelijk werkelijkheid zijn geworden, is het aannemelijk dat ook dit verhaal een grond van waarheid bevat. De twee grote ingangen tot de holle Aarde bevinden zich op de Noord- en Zuidpool. Vandaar al die poolexpedities en de aanwezigheid van het leger daar, om de in- en uitvliegende UFO's te observeren (de voertuigen van deze wezens). De ingangen zijn goed te zien op satellietbeelden (want megagroot), maar de foto's worden gemanipuleerd door Nasa en andere instituten, zodat de meeste mensen daar eigenlijk niks van afweten. De holle Aarde binnengaan is wel erg riskant, want de hoge frequentie daar is dodelijk voor mensen met een laag bewustzijnsniveau. Er zijn nog andere poorten naar de holle Aarde, onder meer hier in de Aude. (Of wat dacht je, dit is hier echt wel de streek waar het ene mysterie nog fantastischer en fascinerender is dan het andere.) Wel, vorig jaar maakte ik alvast een foto van een UFO boven de Bucharach berg. Een dolfijnvorm (foto) die in enkele minuten oploste in de berg ! (Lees het verhaal hier nog eens na). En Hitler kwam met een ploeg wetenschappers ook al rondneuzen in de streek, op zoek naar ontraadseling van allerlei occulte geheimen, net als de Franse regering trouwens. Dus wie weet.

If you talk to the animals they will talk with you and you will know each other.
If you do not talk to them you will not know them and what you do not know, you will fear. What one fears, one destroys.

Op een avond bekijken we de beide films over Anastasiadorp Rodnoe in Rusland. Ook daar is bvb. alcohol niet toegestaan. De bewoners zien er wel allemaal stralend uit, maken heel veel plezier, zingen en dansen constant en houden regelmatig feesten. Ze helpen elkanders huizen bouwen en proberen de spirit van Anastasia zelf te leven en zoveel mogelijk te bewaren. Het zijn personen die hun Goddelijke kracht en het echte Mens zijn willen ontdekken. Een hele mooie groep. Ook de manier waarop ze met de dieren omgaan, vind ik mooi. Het lijkt mij een tussenstap op weg naar volledige vrije samenwerking tussen mens en dier. Er zijn blijkbaar wel productiedieren (melk, eieren, kaas) en ook huisdieren op Rodnoe, maar alles gebeurt in een sfeer van diep respect. Het doden van dieren en de jacht zijn niet toegestaan en dat voelen de dieren. Ze zijn niet bang, voelen zich niet bedreigd maar vol vertrouwen en liefde naar de mens, net zoals de dieren op het taiga veldje bij Anastasia. De volgende stap is dat de dieren uit vrije wil samenwerken en ook de huisdieren vrij zijn (dus niet gevoed worden door de mens) en uit eigen beweging bij de mens blijven.

En dan is er nog het boeiende contact met de charismatische Andrè Sarfati, de man van Gaya Nova, die hier in de streek een soort coördinatiecentrum heeft opgestart om ecoprojecten te helpen en te begeleiden in hun weg tot realisatie. Erg nuttig in een streek die een lappendeken van ecologische oases en levende dorpen wil worden. Hij zoekt terreinen, financiers, professionele mensen en ecoprojecten met de bedoeling deze 4 peilers samen te brengen om tot concrete resultaten te komen. Want er zijn dromers (en zwevers) genoeg in deze streken, maar weinig projecten komen echt van de grond. Onze groep heeft alvast een dossier ingediend over ons ecodorp en gezien wij één der weinige projecten zijn met duidelijke plannen, een heldere visie, een gemotiveerde groep en serieuze intenties, maken wij wellicht kans als pilootproject gekozen te worden. Klinkt dus allemaal heel positief en wordt zeker vervolgd.

Zo, volgende keer is het feest, want het leven vieren en danken, dat kunnen we niet genoeg doen.

Glenn Close zingt hier een schitterend nummer van mijn favoriete musical componist (A. L. Webber). Het komt uit Sunset Boulevard en gaat over een filmdiva op haar retour. Is het bestaan op Aarde niet net als een film, een groot toneel waar we allemaal een rol spelen in de grote tragikomedie van het leven. Het scenario schrijven we zelf aan de hand van de dromen die ons hart laten zingen. Dromen en beelden zoals uit de Anastasia reeks en nog vele andere inspirators, die door boek, film, muziek,...worden doorgegeven van generatie op generatie. Dat maakt ook de laatste zin uit het lied duidelijk:

We taught the world new ways to dream !

vrijdag 23 april 2010

Op Aarde komt alles goed !


Dag 20 tot 25 - 18 tot 23 april - Op Aarde komt alles goed !

Anastasia is een strijdster voor de krachten van het licht.
Het onderkennen van haar ware betekenis en grootsheid is iets dat voor onze nakomelingen is weggelegd.
Geen enkele sage, legende of vertelling is in staat de grootsheid van zo'n strijdster zelfs maar voor te stellen.

Ik (her)lees momenteel deel 5 uit de Anastasia reeks (Wie zij wij?) en vind het zo inspirerend dat dit bericht er volledig aan gewijd is en ook enkele citaten van haar bevat. Duizenden boeken vullen ondertussen mijn boekenkast (hoe krijg ik die allemaal in mijn yurt?), maar Anastasia behoort nog altijd tot het beste wat ik ooit gelezen heb. Ja, ik ben fan voor het leven. Niet iedereen denkt er zo over, weet ik ondertussen, maar dat deert niet. Mijn hart wordt telkens geraakt, rillingen over de rug, tranen langs de wangen,...en dan weet ik genoeg. Het betekent: dit is informatie die je ziel laat zingen, die jou het pad wijzen, die je helpen herinneren aan thuis. Aan H(eaven) O(n) M(other) E(arth).

De trouwe lezers merken dat de reisblog berichtjes deze keer (lente 2010) vooral de ontwikkelingen rond het ecodorp en de pioniersgroep behandelen. Wellicht niet voor iedereen even interessant, misschien enkel voor mensen met gelijkaardige dromen. Voor mij is het schrijven van deze reisblog (en nog andere verhalen) een manier om de intense gebeurtenissen die hier voorvallen allemaal rustig te verwerken. Een vorm van schrijftherapie zeg maar, waar hopelijk ook anderen iets aan hebben. Ten tweede helpt het schrijven bij de creatie van mijn droom, omdat woorden eigenlijk ideeën zijn. Energie in de vorm van gedachten die materialiseren als je ze voedt met intentie, wil en gevoel.

Creatieve Ruimten van Liefde op Geweldloze Dorpen van Leven.

Persoonlijk voel ik heel veel om de inzichten en tips uit de Anastasia reeks te gebruiken bij de creatie van een Europees familiedomein dorp zoals Rivendell. Zoals de vier onderstaande stappen: een officiële groep vormen, samenwerken met professionele mensen, gratis grond aanvragen en het dorp en de eigen hectare ontwerpen. Ik ben mij wel bewust dat die eerder op de Russische mogelijkheden en situaties zijn toegespitst, maar eigenlijk bevatten de negen boeken (bijna) alle antwoorden op de vele vragen die kunnen oprijzen rond het vestigen van nieuwe-tijd nederzettingen en het leven in harmonie met elkaar en de natuur. In boek vijf schetst Anastasia een toekomstbeeld van Rusland als rijkste en machtigste land der wereld. En dat is uitsluitend toe te schrijven aan de miljoenen volkstuintjes en de vele familiedomein dorpen. Dit is wat er gebeurt.

Regering en rijke ondernemers schenken hectares grond gratis aan mensen die wensen in harmonie en eenvoud te leven. De Aarde is tenslotte vrij en behoort aan iedereen. Maar bovendien is het ook zo dat Mensen die autonoom en zelfredzaam leven, een belangrijke verlichting voor de rijksbegroting betekenen en dus een land rijkdom en overvloed schenken. De uitwisseling werkt in beide richtingen, het is een win-win situatie op alle niveaus. Door de snel stijgende toename in Rusland van vele zelfredzame nederzettingen en gezinnen die van hun tuintje leven, komt er enorm veel kapitaal beschikbaar. Grootschalige voedselproductie verdwijnt, landbouwbedrijven, distributie concerns, grootboeren en voedingsmultinationals verliezen hun afzetmarkt. Want iedereen leeft min of meer van de eigen opbrengst en ruilt wat over is met de buren. Idem voor kledij, kruidengeneesmiddelen, artisanaal handwerk, enz. Heel wat producten worden (door wie talent en zin heeft) met liefde handgemaakt en lokaal verhandeld. Dit veroorzaakt dadelijk enkele belangrijke economische gevolgen. De werkloosheid verdwijnt, want de mens leeft van zijn land en geniet van de co-creatie met God in zijn ‘Ruimte van Liefde’. Er is geen armoede en honger meer, want de voedselbossen op de hectares schenken overvloed en iedereen is zelfvoorzienend op vlak van de basis levensbehoeften (energie, water, voeding, onderdak, warmte). De helende zelfgekweekte voeding, het wegvallen van stress en de genezende kruiden uit de natuur zorgen voor gezonde mensen. Mensen bouwen hun eigen huis met hulp van buren en vrienden en met natuurlijke materialen uit de directe omgeving. Dus ook de transport- en bouwsector verliezen hun invloed. Het gevolg is minder auto’s, vrachtwagens en fabrieken en dus minder vervuiling, verspilling en drukte. Door al deze ontwikkelingen wordt Rusland een welvarend en vooral gezond land. De pollutie is verdwenen en de rivieren zo zuiver dat ze drinkbaar zijn.

Een ander toekomstbeeld in de droom van Anastasia is het verdwijnen van alle wapens omdat ze nutteloos zijn geworden. Dit komt omdat jonge nieuwetijdskinderen die zich één voelen met de levende natuur vanuit een liefdesimpuls met hun denkkracht micro organismen aansporen het metaal van wapens aan te tasten. In heel snel tempo (enkele dagen) erodeert het wapenmetaal tot stof en as. Gezien het nu zinloos is om wapens te produceren (ze werken toch niet), stort de wapenhandel in elkaar.

Al deze ontwikkelingen maken van Rusland een welvarend en machtig land. Het geld dat de regering bespaart op werkloosheidsuitkeringen, ziekenzorg, landbouwsubsidies, transportkosten en wapenproductie wordt gebruikt om vervuilende en chemische fabrieken op te kopen en te sluiten, en om vervuilde gronden en rivieren te zuiveren. Rusland wordt een paradijs waar de lucht gevuld is met genezende ethers en geuren en de rivieren helder drinkbaar water bevatten. Dit lokt veel toeristen en nieuwsgierigen die opnieuw geld in het laatje brengen.

Een prachtige droom uiteraard en gezien Anastasia's creatievermogen extreem krachtig is, twijfel ik er niet aan dat dit ooit werkelijkheid kan worden. Vooral als steeds meer mensen haar droom vervoegen en concreet maken door nieuwe keuzes zoals een voedseltuintje beginnen, streven naar zelfvoorziening en leven in eenvoud.

De praktische stappen naar realisatie van zelfredzame nederzettingen,
zoals verwoord in boek 5, zijn de volgende:
  • 1. In iedere regio dient een initiatiefgroep te worden georganiseerd, die op termijn juridische status krijgt. Dit kan een kring van Anastasialezers zijn, die zich verenigen en de volgende stappen bespreekt en voorbereid. Het is noodzakelijk (al dan niet voor beperkte tijd) om een gevolmachtigd vertegenwoordiger te kiezen, die in naam van zijn groep bij de overheidsinstanties een verzoek om grondtoewijzing kan indienen, die vergaderingen kan bijeen roepen, enz. De vertegenwoordiger kan ook een rechtspersoon of ondernemer zijn. Denk bvb. aan een (ecologisch) bouwbedrijf als vertegenwoordiger en tussenpersoon, die in een later stadium (na toekenning der gronden) de bouw van de particuliere woningen, de gemeenschappelijke gebouwen en de infrastructuur op zich kan nemen. Het samenwerken met en de steun van (allerhande) ondernemers om het ecodorp gestalte te geven, kan heel interessant zijn door gebruik te maken van hun expertise, ervaring en organisatietalent.
  • 2. De initiatiefgroep dient bij de gemeente, en rechtstreeks bij de voorzitter van de regionale overheid, een aanvraag in voor de toewijzing van een stuk grond met een oppervlakte van ten minste 150 hectare (afhankelijk van aantal deelnemers en specifieke regio). Gezien de mogelijkheid dat vele families zich permanent in de toekomstige nederzettingen zullen vestigen, dienen er allerlei voorzieningen te komen zoals een school, winkel, gemeenschapshuis,...Kleinere nederzettingen zijn wellicht niet staat om alle benodigde infrastructuur te voorzien.
  • 3. Bij de uiteindelijke verdeling van de grond is het noodzakelijk om deskundigen op het gebied van landinrichting, en architecten, bouwkundigen en permacultuur ontwerpers aan te trekken voor het opstellen van een bouwplan voor het ecodorp. Dat is ook van belang voor het verkrijgen van informatie over het ondergrondse waterpeil der percelen, de plaats der boorgaten voor de watervoorziening van elke woning, het berekenen van de benodigde diepte voor de funderingen der woningen, de aanleg van een vijver op elk perceel. Het ontwerpplan bevat ook de meest geschikte locaties voor school, openbaar recreatiegebied, gemeenschappelijke gebouwen, toegangswegen, enz.
    Momenteel wordt door deskundigen aan een algemeen modelplan gewerkt voor een eco-nederzetting. Dit modelplan kan dan (mits aanpassing en bijsturing naargelang de situatie in de specifieke regio en naargelang eigen ideeën en voorstellen), overgenomen worden door opstartende familiedomein dorpen. Dit is alvast tijd- en kostenbesparend.
  • 4. Na het afronden van de ontwerpfase van de nederzetting, waaraan naast deskundigen ook toekomstige bewoners deelnemen, krijgt u een gedetailleerde bouwtekening waarop de afzonderlijke domeinen met een oppervlakte van ten minste een hectare aangegeven staan. Aan elke deelnemer zal - wellicht door loting - een stuk grond toegewezen worden waarbij het officiële eigendom van de grond wettelijk dient te worden vastgelegd in een daartoe geëigend juridisch document, waarin - en dat is van groot belang - het eigendom op naam van de bewoner staat en niet op naam van de organisatie.
The Earth is the Mother of all people, and all people should have equal rights upon it.

Dit zijn enkele creatiestappen zoals in Rusland toegepast worden. Ze kunnen dienen als inspiratiebron, een mogelijke weg, maar hoeven daarom niet letterlijk overgenomen te worden. Kleine nederzettingen kunnen wellicht zonder ondernemers en planningbureaus. Grote dorpen hebben wel baat bij een professionele aanpak. In onze groep spreken we ook liever over behoederschap dan over eigenaar zijn. Gezien de Aarde vrij is, kan niemand eigenaar zijn. We dragen zorg voor de grond, maar zijn geen persoonlijke eigenaar. Wel is er een juridische overeenkomst die bepaalt dat een familie 'eeuwig', overerfbaar en belastingvrij vruchtgebruik/behoederschap over een hectare land verkrijgt. Het gewoon vragen van (gratis) grond aan burgemeester, gouverneur en regering vind ik persoonlijk een erg mooi en gedurfd plan. Uiteraard gemotiveerd aan de hand van een uitgewerkt dossier die de ecologische en economische voordelen voor regio en land uit de doeken doet van ecodorp bewoning (en die zijn veelvuldig en erg overtuigend !). Er dienen wellicht wetten en urbanisatieplannen gewijzigd te worden om hectarebewoning en off-the-grid dorpen mogelijk te maken. Maar er komt een tijd dat de oude wetten (die de creativiteit en oplossingen beperken) verdwijnen en de dromen der mensen zelf de inspiratie zullen vormen voor nieuwe wetten. Maar goed, in het geval de autoriteiten weigeren om gratis grond te schenken voor deze geweldloze en zelfredzame paradijsdorpen, en de deelnemers dus zelf dienen aan te kopen (en wellicht niet over voldoende kapitaal bezitten), dan komt Anastasia met plan B, namelijk sponsoring door privé-personen en/of filantropische stichtingen. Dit idee valt na te lezen in hoofdstuk 'The Billionaire' uit boek 8.1. Een prachtig, ontroerend en romantisch verhaal, en samen met de huwelijksceremonie mijn persoonlijke favoriet uit de hele Anastasia reeks.

Ik stierf als mineraal en werd een plant.
Ik stierf als plant en groeide uit tot dier.
Ik stierf als dier en was een mens.
Wat heb ik te vrezen?
Wanneer was sterven achteruitgang?
En wanneer de mens in mij sterft
stijg ik op tussen gezegende engelen.
En zelfs de engelenkoren moet ik achterlaten
om te worden wat niet onder woorden te brengen valt.

En daar zit je dan, op je familiedomein. Een stukje van moeder Aarde om zorg voor te dragen, om rijker en vruchtbaarder te maken, om tot paradijs om te toveren. Aan jou om het in te richten, de vele planten te kiezen, een eenvoudige woning te bouwen, de vijver en het voedselbos te situeren. (Het kan interessant zijn om alvast vooraf een ontwerp te maken, zo help je trouwens ook het creatieproces.)
Het wordt een prachtig Moederland, waar je lief en leed deelt, waar je elk plantje kent en ieder dier toespreekt, waar helende ethers de lucht verrijken en zuiver water aanwezig is, waar alle voedsel bomvol levenskracht zit die alle bewoners geneest en verjongt, waar je kunt aarden in moeder Aarde, je openen voor het universum en begraven worden onder de familieboom. Waar je een Ruimte van Liefde creëert die verbonden is met het hart van de Schepper via je eigen hart.
Nog even vermelden dat dagelijks vele uren in de tuin werken om voldoende voedsel en overvloed te genereren helemaal niet nodig is (mocht je echt geen zin hebben in tuinieren). Wel tijdens de eerste jaren, om voedselbos, groentecirkel, eetbare tuin en kruidenspiralen op te starten (zie permacultuur), maar later, wanneer die volgroeid zijn en zichzelf onderhouden en uitzaaien, hoef je enkel nog te oogsten en bij te sturen. En hoewel ik zelf graag in de tuin werk is het niet mijn bedoeling daar constant mee bezig te zijn. Er zijn teveel andere leuke dingen die ik nog wil uitproberen en doen. En dat is nu juist het mooie. Het bereiken van een bepaalde mate van zelfvoorziening qua voeding, water en energie (na enkele jaren) en het wegvallen van allerlei uitgaven (huur, leningen, elektriciteit,...) betekent de vrijheid om te doen wat je graag doet. Omdat er minder geld nodig is, krijg je de mogelijkheid het courante arbeidscircuit te verlaten en inkomsten te verwerven op andere manieren. Een ideale kans om (eindelijk) je eigen talenten, passies, kennis, creativiteit,...te delen, ruilen, verzilveren om zo de overblijvende kosten en uitgaven te betalen. Dit zijn dan vooral verplaatsingen (benzine, reizen) en communicatie (telefoon, internet,...).

Wat is nu een 'Ruimte van Liefde'? Iedereen stelt zich daar wellicht iets anders bij voor. Sommigen denken aan een paradijselijk familiedomein waar alles aanwezig is om in je levensbehoeften te voorzien. Waar je leert samenwerken met de natuur, planten, dieren, de elementen, de eventuele medebewoners,...Of een plaats waar je samen bent met je geliefden en je helemaal thuis voelt. Of een energetisch veld waar het makkelijker is om contact te maken met je eigen Essentie, met spirituele wezens, met de Schepper. Een opening naar hogere bewustzijnsgebieden en geestelijke vermogens. Of waar echte educatie mogelijk wordt: het naar buiten brengen van wat innerlijk aanwezig is in iedere ziel. Dit allemaal is het zeker, maar wellicht nog veel meer. We staan pas aan het prille begin van het begrijpen en toepassen van een 'Ruimte van Liefde'.

Ook in Boek 7 (The Energy of Life) komen enkele aspecten van die Ruimte van Liefde aan bod.
Ongeveer het volgende wordt verteld.

Alles heeft de maken de snelheid van ons denken (frequentie). Hoe sneller het denken, hoe dichter bij het Goddelijke Denken. De priesters (Illuminati) hebben door de eeuwen heen de snelheid van het menselijk denken kunstmatig verlaagd zodat de mensheid als een onbewuste kudde schapen zijn unieke verbinding met de Goddelijke Bron vergeten is. Eén van de middelen die de priesters ingezet hebben is de voeding. Je bent wat je eet.
De voeding met de hoogste frequentie is diegene die groeit en geteeld wordt op je eigen Ruimte van Liefde en die zo natuurlijk en vers mogelijk geconsumeerd wordt (rauw). Anastasia spreekt van een minimum variëteit van 300 verschillende planten op je hectare, waaronder ook geneeskrachtige kruiden. Wanneer je honger hebt (en dus nooit uit gewoonte omdat je bvb. driemaal per dag moet eten) wandel je door je tuin en neem je hier en daar rijpe en oogstbare vruchten, groenten, bessen, kruiden en noten. En je volgt het ritme van het seizoen; op ieder tijdstip zijn andere planten klaar en eetbaar.
Ook de zuivere lucht die gevuld is met ontelbare pollen brengt je bij iedere ademhaling superieure voeding en steeds dichter bij je eigen kracht. Dit is niet enkel de lucht op je eigen stukje land, maar ook pollen en lucht van de buren die overwaaien tot in jouw longen. Daarom is het essentieel om een ecodorp te realiseren waar een grotere oppervlakte ecologisch en natuurlijk wordt verzorgd en behouden.
De huidige voeding en de lucht in onze steden heeft deze eigenschappen niet meer. Daarom worden mensen ziek en onbewust. Vrije dieren in de natuur worden nooit ziek, mensen kunnen deze eigenschap trouwens ook herwinnen door opnieuw levende voeding te eten.

Als tweede middel bedachten de priesters de vele godsdiensten met alle dogma’s en rituelen. De mens werd/wordt aangespoord verlossing te zoeken buiten zich, in tempels en kerken, in boeken en preken, in goden en meesters. Maar alle Waarheid is te lezen in jezelf en in de natuur. Goddelijke wijsheid zit in iedere bloem en insect, in iedere wolk en ster. Door ons af te leiden van onze ware innerlijke bron en door onnatuurlijke voeding aan te bieden zijn de Illuminati er in geslaagd de snelheid van ons denken laag te houden. Zijzelf hebben een hogere frequentie behouden en kunnen daarom macht over mensen uitoefenen.
De verlossing uit deze impasse ligt in de Ruimte van Liefde op je hectare waar je levende voeding eet en het contact met de wijsheid der natuur en de Bron in jezelf kunt herstellen.
Dit weten de Illuminati ook, zij weten dat indien de mens een eigen Ruimte van Liefde creëert en zich op de natuur en het eigen innerlijk richt, dat hun macht dan voorbij is. Dan maakt de mens de sprong naar een nieuwe tijd, een nieuw bewustzijn. Ascensie is dan ook niks zweverigs of new age praat, maar manifesteert zich wanneer je bewust wordt van de manipulaties en processen die zich nu op het wereldtoneel en in je eigen ziel afspelen. Anastasia toont ons de oplossing om de connectie met je Goddelijke Kern en het opbouwen van je eeuwige Lichtlichaam (Merkabah) te volbrengen en zo de sprong te maken naar een volgend dimensievlak. Haar idee van een hectare Moederland is daarom één van de mooiste geschenken uit de geestelijke werelden en een werkelijke kans om een hemel op Aarde te manifesteren. Take back your Motherland!

Het zou kunnen zijn dat de Schepper in een nieuwe energie heeft geschitterd!
Een energie die ons met nieuwe ogen naar iets wat we iedere dag zien, laat kijken.

Anastasia vertelt dat momenteel een nieuwe energie zich razendsnel over de Aarde verspreid. Dat is best mogelijk. De evolutie gaat alsmaar verder. Ook wij als mens evolueren naar nieuwe fysieke en fijnstoffelijke vormen, wellicht naar Homo Universalis, een vrije Mens die in vreugde een bewuste medeschepper is met de Bron. Dit hangt samen met het beschikbaar komen van nieuwe energieën en krachten. Twee berichtjes terug stelde ik dat nieuwe informatie ons bewustzijn nu bereikt en transformerend werkt. Informatie (energie) rechtstreeks afkomstig van de Bron, waar we innig mee verbonden zijn. We zijn Geest, onsterfelijk, eeuwig en vrij, en samen op weg naar een hartbeschaving, en daarna nog verder naar ongeziene werelden en onvoorstelbare creaties. Niet alleen wij worden bewust, ook de wereld wordt zelfbewust. Er valt niks te vrezen, het Scheppingsplan is waterdicht. Ons bewustzijn verruimt zich tot kosmisch en wordt rechtstreeks geïnspireerd door de Brongeest. Het leven als Mens wordt de vreugdevolle expressie van onvoorwaardelijke liefde en het Goddelijke in ons. De Waarheid, de Liefde en de Kracht zijn aanwezig in iedere ziel. Uiteindelijk zullen die zich ook manifesteren. Onvermijdelijk. Zoals het eikenzaadje alle informatie bevat om onder de juiste omstandigheden tot eik uit te groeien. Zo dragen wij het zaad van God in ons en zal dit zich ont-wikkelen tot de uiteindelijke bestemming. (zie ook Katharen deel 2).

Er breekt een nieuw millennium aan op Aarde, waarin de goden de Aarde zullen bevolken - mensen wier bewustzijn hun in staat stelt deze energie in zich op te nemen.

Die nieuwe energie waar Anastasia over praat ondersteunt de impuls voor een nieuwe realiteit, de aanzet tot een nieuw tijdperk, een millennium van vrede en harmonie waar we het verlangen van God zullen belichamen, namelijk: 'Het gezamenlijk Scheppen en de vreugde van ons allen in het aanschouwen hiervan'. Het mooie is dat wijzelf deze energie genereren en ook zijn ! En nog mooier is dat steeds meer Mensen ontwaken voor deze energie. We kijken anders tegen de dingen aan, we zien met dezelfde ogen, maar met een nieuw bewustzijn. Met een groter vermogen tot liefhebben. Een 'Ruimte van Liefde' is dan het medium, het veld waar deze nieuwe energie geboren wordt, werkzaam is en steeds krachtiger wordt. Het is een energie die werkt en weeft in het gebied waar we bewust zijn onze eenheid, dus in een hogere dimensie dan de wereld der dualiteit, afscheiding en ego waar velen in verstrikt zitten.
Bedenk even hoe sterk en prachtig deze energie werkt. De boodschap en droom van Anastasia verspreiden zich razendsnel over de wereld. Veel sneller dan andere filosofieën en concepten in vroegere tijden. Bovendien ontstaan overal familiedomein initiatieven en worden nu reeds miljoenen mensen geïnspireerd door haar woorden. Het gaat hier duidelijk om meer dan woorden en ideeën van een heremiet uit de taiga. Achter haar woorden steekt een energie die aanzet tot daden en acties, die de slapende wijsheid in de zielen der lezers wakker maakt. Deze energie, waar zij blijkbaar optimaal gebruik van maakt, transformeert het leven op Aarde via de harten der ontwakende mensheid. Wat Anastasia verwezenlijkt op die manier is werkelijk ongezien in de geschiedenis der mensheid. Nooit tevoren heeft een droom van één individu zo snel een wereldwijde beweging op gang gebracht. Nooit zijn iemands woorden zo gretig en vreugdevol ontvangen als bij haar het geval is. Dit is zonder precedent, totaal uniek. Het is ook het levende bewijs dat deze nieuwe energie werkelijk bestaat en tot ons menselijk vermogen behoort. Bedenk wat kan gebeuren als steeds meer Mensen deze droom vervoegen en zich verbinden met elkaar. Een hemel op Aarde zal snel werkelijkheid worden. Deze energiestraal verbindt de gedachten der wakkere mensen en smelt ze tot nieuwe creaties en werelden.

Dus ja hoor, op Aarde komt alles goed, heel gewoon omdat het Goddelijke zaad wat in ons ontkiemt en groeit, vol goedheid, liefde
en nog oneindig veel mooie dingen zit en door deze nieuwe energie nu tot leven wordt gewekt.

'Het laatste Oordeel vindt op dit moment plaats. Het is aan iedere Mens gegeven om over zichzelf te oordelen. Ik besef nu wat Anastasia heeft gedaan. Door haar filosofie, kracht en logica komen alle processen in een stroomversnelling. Stelt u zich voor, Vladimir, velen zullen haar geloven en zullen haar idee van schitterende, Goddelijke nederzettingen verwezenlijken. Degenen die haar geloven, komen in een paradijselijke tuin terecht. Anderen zullen haar niet geloven, en die zullen blijven waar ze nu zijn. Alles in de wereld houdt verband met elkaar.
Zolang we geen andere levenswijze kennen om ons huidige bestaan mee te vergelijken, denken we dat ons leven redelijk draaglijk is. Maar wanneer we er een andere levenswijze naast leggen - wanneer de sceptici tot inkeer komen, dan zullen ze beseffen dat hun leven een hel is. Sommige mensen beschouwen zichzelf als gelukkig, doordat ze gewoon niet beseffen hoe ongelukkig ze zijn. Het laatste Oordeel voltrekt zich recht voor onze neus, we zijn alleen niet gewend er op die manier naar te kijken.'

Een heftig en diepzinnig stukje uit boek 5 (pag. 141). Wij zelf zijn volledig verantwoordelijk voor ons leven, ons geluk en onze toekomst. We zijn vrij en het zijn onze eigen oordelen die bepalen wat onze volgende creatie, onze volgende ervaring zal zijn. Het laatste Oordeel, de shift, de scheiding tussen goed (wakker en bewust) en kwaad (slapend en onwetend) vindt nu op dit moment plaats en wordt door onszelf voltrokken. Zonder oordelende God, noch hemel en hel, maar hier en nu op Aarde en uitsluitend door onze eigen keuzes. De droombeelden van Anastasia, die het bewustzijn van steeds meer mensen inspireren, waaien over de wereld en roepen op tot nieuwe zienswijzen en keuzes. Anastasia zegt dat ze de mensheid over het tijdvak der duistere krachten heen zal helpen. En dat is ook wat ze doet. Perfect en doeltreffend. Ze toont de weg naar vrijheid. Haar straal verlicht het pad als een heldere regenboog naar veelbelovende horizonten. Ze bouwt een brug over het ravijn en elke Mens is vrij om die brug over te gaan. Aan de andere kant wacht een nieuwe wereld, een liefdesplaneet. Waar wacht jij op? Sluit je aan, verzamel al je moed en wandel de brug over. Wordt een vrije co-creator en bouw mee aan een paradijs. We hebben de eeuwigheid voor ons.

Don't worry.
All is Well !
You are Love(d) !



zaterdag 17 april 2010

Sociocratie


Dag 16 tot 19 - 14 tot 17 april - Sociocratie

Vertrouw het leven.
Alles wat je dient te weten en alles wat je nodig hebt, komt op het juiste moment naar je toe.

Samen in groep een droom vormgeven, samen wonen als gemeenschap, elkaar dagelijks ontmoeten in respect, elkaar leren kennen in goede en slechte dagen,...het biedt allemaal een fascinerend kader waarbinnen allerlei innerlijke processen zich aandienen. De interactie tussen de verschillende karakters, tussen de aanwezige personen activeert en reflecteert bij iedereen een hoop mentale, emotionele en onbewuste patronen. We projecteren onze onvolkomenheden en zien ze dan weerspiegeld via mensen en dingen. Iedereen ervaart dit spiegelend effect iets anders, maar bij allen komen (vroeg of laat) angsten, twijfels, onvrede, emoties, ego,...aan de oppervlakte door de confrontatie met de ander. Erg boeiend, interessant en uiteindelijk ook helend, want door er bewust van te worden, kunnen ze ook getransformeerd worden. Dat kan door erover te praten, door meditatie, of door specifieke helende technieken (Novikov bvb.). Een belangrijk thema binnen ons groepje is dan ook elkaar regelmatig bevragen over wat er innerlijk bij iedereen speelt: hoe voel je je, wat denk je, wat wil je delen,...? Heel belangrijk, niet enkel om elkaar beter te leren kennen, maar ook om elkaar te steunen in het verwerkingsproces. Voor een stuk helen we elkaar op die manier, en dat is uiteindelijk ook nodig, indien we samen een leefgemeenschap en een nieuwe wereld willen co-creëren. Dit proces van zelfopvoeding, van zelfrealisatie is zonder twijfel één der belangrijkste aspecten van groepen die samen komen of zelfs van het leven tout court. Ontdekken wie je echt bent door de confrontatie met de ander. Jezelf en je reactiepatronen observeren en loslaten wat niet langer dienstbaar is bij je persoonlijke ontwikkeling. Groeien naar bevrijding door je eigen beperkingen en angsten te leren kennen en blokkades op te heffen.

The greatest thing you will ever learn is to love and be loved in return.

Wat is het belangrijkste dat je hier komt doen op Aarde? Wat kun je nu het beste doen met je leven? Het is een vraag die kan opkomen. Voor sommigen is streven naar zelfkennis het hoogste doel (wie/wat ben ik?), dus bevrijding van alles wat onwaar en onwerkelijk is. Anderen zoeken allerlei ervaringen, kicks, belevenissen, avonturen,...in dit aanlokkelijke Aardse speelveld der dualiteit, mogelijkheden tot zielegroei. Weer anderen komen met een droom, een opdracht, een taak die ze willen vervullen of een talent/vermogen wat ze willen vergroten en exploreren. En sommigen komen in dienstbaarheid het scheppingsplan en andere zielen vooruit helpen. Uiteindelijk is de mooiste reden om in leven te zijn: steeds meer leren liefhebben en geliefd worden. En, heel belangrijk, vergeet ook niet van jezelf te houden.

Wat kom jij hier doen? Ben je vrij om je hart te volgen?
Of zit je verstrikt in een leven van 'moeten en verplichtingen'?

Only those who will risk going too far can possibly find out how far they can go.

Ons groepje komt regelmatig samen om te vergaderen. En niettegenstaande we op dezelfde lijnen denken en dromen, voelt het samenzijn telkens als een moeizaam proces, een zware mentale dobber. We werken enkele dagen aan het dossier (voor autoriteiten en nieuwkomers), maar er zijn verschillende invalshoeken over welk dossier we precies willen schrijven (uitgebreid of kort) of wat er precies in moet staan (alles wat we wensen te realiseren of enkel de thema's die 'veilig' zijn in het rigide Frankrijk met zijn vele regeltjes en angst voor sektes). Schrijven over alternatieve educatie (Anastasia school), spirituele ontwikkeling of holistische heling zou volgens sommigen riskant kunnen zijn. Zo'n dossier zou ons project verdacht maken als afkomstig van een sektarische groep en zo alle toestemmingen en vergunningen blokkeren. Zelf ben ik een andere mening toegedaan. De tijd van angst, hypocrisie, van jezelf wegstoppen, je dromen verloochenen,...is voorbij. Ik pleit voor eerlijkheid, transparantie en waarheid, volledig en zonder compromis durven naar buiten brengen wie je bent en wat je droom is. Het kan zelfs zo zijn dat een dossier waarin ook de heikele thema's aan bod komen, juist die beleidsmensen aantrekt en overtuigd die ons verder kunnen helpen.
Een ander thema binnen de groepsvergaderingen is het vinden van een terrein. Hier is een zekere druk voelbaar omdat twee koppels echt dringend een plaats zoeken om hun yurt en tipi op te stellen. Zeker nog voor de winter, maar liefst al ergens tijdens de lente of zomer dienen we een (eventueel tijdelijke) plaats te vinden. Niet enkel als onderkomen voor de pioniersgroep, maar om in de streek een basiskamp te hebben waardoor ook andere deelnemers makkelijker kunnen aansluiten en van waaruit we de volgende stappen voorbereiden. Stappen zoals het vinden van het definitieve terrein, het schrijven van het dossier, de visie verder uitwerken, netwerken in de streek, leren samenleven met elkaar,...Binnen de groep is niet duidelijk hoe we dit allemaal aanpakken en hoe we samen kunnen beslissen wat te doen. Er hangt ook een zware energie omdat het vergaderen vermoeiend is en erg mentaal. Het wordt duidelijk dat we ook leuke dingen samen willen doen: dansen, zingen, wandelen, creatieve activiteiten, uitstapjes,...Zo krijgen we de kans elkaar op een ander vlak te kennen en worden ook ziel en hart betrokken bij het project in plaats van enkel het verstand. Vlot creëren gebeurt trouwens altijd in vreugde. De eerste voorwaarde is je goed voelen, gelukkig en blij, en dan stroomt het creatieproces veel soepeler.

Maar goed, we zitten dus wat vast, raken er niet uit, en zie: zoals steeds komt er ook altijd een oplossing. Pascal en Isabelle, de ouders van Joachim (een mede-pionier) komen op bezoek en willen een techniek met ons delen om productief te vergaderen en harmonieuze groepsbeslissingen te nemen. Ze hebben trouwens ook een (gelijkaardig) eco-project op stapel staan en beoefenen die vergadertechniek al enkele jaren met succes. Sociocratie is de naam. Er is veel te vinden op internet voor wie meer wil weten. De vier basisprincipes zijn eenvoudig, maar de praktische uitwerking vraagt wel wat oefening.

Productiever samenwerken door slimmer besluiten.
Gelijkwaardig - verbonden - zelforganiserend


Om te beginnen zitten we altijd in een cirkel. Zo kan iedereen elkaar zien en is de afstand tussen iedereen even groot (gelijkwaardigheid). Er wordt een facilitator/moderator gekozen die de vergadering zal begeleiden. Ieder om beurt zegt wie hij/zij verkiest als moderator en ook waarom. De rol van moderator is cruciaal en erg belangrijk omdat hij/zij de hele argumentatie en beslissingsprocedure in goede banen dient te leiden. Het is best iemand met een zekere mensenkennis, empathie, maturiteit en invoelingsvermogen. De moderator wordt dan gekozen via consent (toestemming). Alle groepsbeslissingen worden trouwens op die manier genomen. Bij consensus dient iedereen akkoord te zijn vooraleer een beslissing wordt genomen. Bij consent wordt een beslissing genomen als niemand nog een (gemotiveerd) bezwaar heeft. Er is dus een belangrijk nuanceverschil. Het kan bvb. zijn dat je niet volledig akkoord bent, maar toch toestemming geeft zodat een beslissing valt. Er volgen telkens deelrondjes tot alle bezwaren aan bod gekomen zijn. Na het horen der bezwaren wordt het voorstel telkens aangepast waarna een nieuw rondje volgt om te zien indien nu nog bezwaren aanwezig zijn in de groep. Indien er geen bezwaren meer zijn, is de groepsbeslissing een feit. Zolang er bezwaren zijn, volgt geen beslissing.
Na het kiezen van de moderator volgt een openingsrondje. Ieder om beurt vertelt zijn naam, hoe hij/zij zich voelt (hier en nu) en wat de intentie is. Dan wordt een onderwerp gekozen. Er kunnen verschillende onderwerpen aangebracht worden, maar het is belangrijk dat het thema ook gevoeld wordt. Met andere woorden: het onderwerp raakt iemand innerlijk, het leeft en veroorzaakt een buik/hartgevoel bij een deelnemer of bij enkelen. Er volgt een consent rondje om het onderwerp te kiezen. Als het onderwerp gekozen is, wordt iedereen om beurt gehoord betreffende het onderwerp en beslist de moderator hoe veel rondjes er volgen. Eventueel tot een groepsbeslissing kan genomen worden. Tijdens de rondjes spreekt ieder om beurt en wordt niet onderbroken. Ieder krijgt het woord, zelfs als je besluit niets te zeggen en gewoon 2 minuten stilte vraagt. Iedere deelnemer voelt zich gelijkwaardig. De angst om niet aan bod te komen of om een onbevredigende beslissing te nemen, is dus onnodig. Op het einde van de samenkomst volgt altijd nog een afsluitronde waarin ieder vertelt wat nu bij hem/haar leeft.

Samen met de ouders van Joachim oefenen we sociocratie met een onderwerp wat sterk leeft in de groep, namelijk wat is nu de beste volgende stap in verband met ons project. We zien verschillende mogelijkheden: een dossier schrijven, een (voorlopig) terrein zoeken, burgemeesters bezoeken en ons project voorleggen,...Ieder wordt om beurt gehoord (in klokwijzerzin) en er passeren vele rondjes. Soms zijn er bezwaren en elk bezwaar wordt door de moderator samengevat, waarna een nieuw rondje volgt. Eventueel om toestemming te geven of om te reageren op aangebrachte bezwaren. Zo wordt steeds duidelijker wat (op dit moment) uit de groep geboren wil worden. Het voelt goed en veilig om op die manier te vergaderen. Alles wat gezegd moet worden, komt aan bod en er is een grote luisterbereidheid. Bij vorige vergaderingen begon iedereen (soms) door elkaar heen te praten, wat heel vermoeiend en chaotisch is. Na een aantal rondjes komt een voorstel bovendrijven waar iedereen mee kan instemmen. De eerstvolgende stap is een terrein zoeken waar we als een kleine yurtgemeenschap kunnen samenleven. Van daaruit zullen dan volgende stappen genomen worden. Er komt ook een groepsbeslissing betreffende de personen die de taak op zich willen nemen om het terrein te zoeken. Al met al een mooi resultaat. In amper twee uur vergaderen, ontdekken we ten eerste wat ons nu te doen staat en ten tweede wie de verantwoordelijkheid neemt bij die volgende stap. Het zijn twee beslissingen die genomen worden door iedereen samen en dat versterkt nog eens het groepsgevoel.

De vier principes bij sociocratie.
  • Consent. Alle beslissingen worden genomen door consent (toestemming). Zonder toestemming van alle deelnemers wordt geen beslissing genomen. Zo krijg je heldere besluiten die door alle betrokkenen gedragen worden. Consent betekent dat er geen bezwaar is tegen een te nemen beslissing en er dus toestemming wordt gegeven. Een bezwaar dient gemotiveerd te worden aan de hand van valabele argumenten. Er kunnen ook beslissingen genomen worden op een andere manier dan consent (democratisch, autoritair, orakel,...) op voorwaarde dat het besluit daartoe wel via consent is genomen. Consent is geen consensus, want je hoeft het niet helemaal eens te zijn met een besluit om je toestemming te geven (bij consensus wel). Zolang je bezwaren maar niet overwegend zijn. Het consent is ook geen recht van veto, maar het recht van argument. Bij consent beschikt iedereen over hetzelfde middel om invloed uit te oefenen op een te nemen beslissing.
  • Kringorganisatie. Een kring is een groep personen die verantwoordelijk is voor het realiseren van een gemeenschappelijke doelstelling. Er wordt samen gekomen in een cirkel en met respect voor de ander. In een cirkel is er met iedereen oogcontact (heel belangrijk) en is de afstand tot het centrum voor iedereen hetzelfde. Er is dus gelijkwaardigheid, ook bij de besluitvorming. Dit is totaal anders dan bij democratie, waar een meerderheid beslist, en dus altijd ontevreden en niet gehoorde personen zijn.
  • De taken worden verdeeld zonder mandaat. Het verkiezen van personen gebeurt uitsluitend via consent (ook van de betrokken persoon) en na een open discussie. Zo krijgt de juiste persoon de juiste taak op het juiste moment. Wanneer een taak of rol moet ingevuld worden (secretaris, schrijver van dossier, terreinzoeker,...het kan van alles zijn), dan kiest iedere deelnemer een persoon uit die volgens hem/haar deze rol het beste kan vervullen. De keuze wordt gemotiveerd in positieve bewoordingen. Dus nooit: Piet kan geen secretaris zijn omdat...Maar: Piet is volgens mij de beste secretaris omdat...
  • Dubbele koppeling. Vooral interessant bij meerdere kringen. Wanneer (in een organisatie bvb.) verschillende cirkels actief zijn, zoals directie, ondernemers, arbeiders, bedienden,...dan wordt uit iedere groep een lid gekozen om in de andere groepen te zetelen en in gelijkwaardigheid mee te beslissen en ook omgekeerd. Dus iemand uit de directiecirkel zetelt in de arbeiderscirkel en omgekeerd.
Het zijn eenvoudige basisregels, maar ze bieden een uitstekend kader
om met een groep samen te komen in harmonie en besluiten te nemen die door iedereen gedragen worden.

Enkele voordelen.

Het is een eerlijke besluitvormingstechniek, die kan helpen om (complexe) problemen op te lossen.
  • Er ontstaat een grote betrokkenheid, toewijding, openheid en verantwoordelijkheid bij de deelnemers. Er is maximale medezeggenschap.
  • Er wordt ruimte gemaakt voor (respectvolle) communicatie, zowel horizontaal in de eigen kring als verticaal tussen de verschillende groepen.
  • Door aan alle betrokkenen gelijkwaardigheid te garanderen binnen een kring, ontstaat een veilige ruimte om creatief en positief gericht te zijn.
  • De manier van verkiezen bekrachtigt de mensen en stimuleert hen om hun talenten, vaardigheden en kennis te delen en te vermeerderen.


Wisdom has three sources:
To believe anything is possible
To accept all things are questionable
To know the answer is unknowable

Ik vind het schitterend. Op het moment dat zich een 'probleem' (of uitdaging) voordoet binnen ons groepje, komt ook dadelijk de oplossing. Zijn wij het als groep die dit creëren of is er geestelijke leiding of allebei? In ieder geval hebben we als pioniersgroep en later in het ecodorp een beslissingsprocedure nodig. Wat mij betreft hebben we die gevonden. Wellicht zijn er nog betere beslissingstechnieken (holocracy wordt soms vernoemd), maar (voorlopig) is sociocratie een heel bruikbare tool die op het juiste moment op ons pad komt. Dankjewel. Het kan ons vertrouwen in de goede afloop van ons project alleen maar verstevigen. Het besef dat we alle steun en oplossingen zullen aantrekken op het moment dat ze nodig zijn.

Ja, het Universum werkt echt perfect. Zalig dit te weten. Dankbaarheid en vrede rusten in mijn hart. Alles wat we dromen is mogelijk. En we zijn nog maar net begonnen. Aan de horizon verschijnen de mooiste vergezichten. Groene weiden en spelende kinderen, vrolijke vlinders en lachende mensen, tuinen vol overvloed en samen dansen in het maanlicht. De toekomst wordt een schitterend liefdesverhaal geschreven met gouden letters door alle harten samen.

Volgende keer: op Aarde komt alles goed. En waarom dat onvermijdelijk zo is.

dinsdag 13 april 2010

Pioniers van de nieuwe tijd


Dag 9 tot 15 - 7 tot 13 april - Pioniers van de nieuwe tijd

We are all giants standing on the shoulders of angels.

Mijn camper staat naast een kronkelend en kabbelend riviertje, waaruit een meditatief en natuurlijk geluid opstijgt wat mij iedere avond in slaap wiegt. In de bomen langs de oever huizen vele vogels die 's morgens een lang en gratis concert aan de wereld schenken. Gekwetter en gefluit, doorweven met solo's en melodieën, een wervelend muzikaal klanktapijt om de geboorte van een nieuwe dag aan te kondigen. Zo rond de opkomst van de zon is het absolute hoogtepunt wanneer tientallen vogels samen hun vreugdelied ten gehore brengen. Ik waan mij iedere keer in een volière, zo overweldigend is het geluid. Als later de zon door de wolkenhemel breekt, vermindert het gefluit, wellicht omdat de vogels ook nog allerlei andere bezigheden hebben dan elkaar de loef afsteken met hun fluitkunsten, maar de hele dag door is er gekwetter en gezang in de lucht. Zalig. Echt iets wat ik mis in de stad, al die natuurlijke geluiden. Blijkbaar hebben de vogels dus heel wat te vertellen en wellicht komt ooit de dag dat we terug begrijpen wat ze zeggen. Fransiscus van Assisië, zoon van een rijke koopman, weigerde zijn vaders erfenis en verkoos een leven in eenvoud na het horen van de vreugde en het zien van de zorgeloosheid der vogels. Dat geeft toch te denken.

De schepping voorziet in alles voor iedereen, niet enkel voor de dieren, ook voor de mensen. Anastasia bezit niets en heeft toch alles wat nodig is om een gelukkig en bevredigend leven te leiden. De hele wereld is haar speeltuin, alle dieren haar vrienden en de natuur schenkt haar gratis en voortdurend overvloed en wijsheid. Niet enkel vogelconcerten en voedsel (op het kampeerterrein staan tientallen wilde eetbare planten die Nele regelmatig vakkundig verzameld en opdient als voedzame salade: simpel, lekker, gezond en gratis), maar de natuur schenkt ook water, behuizing (leem en hout bvb.) en energie (zon en wind). Het punt is: je kunt de schepping, de natuur niet bezitten, ze behoort vrijelijk toe aan ieder wezen. Net zoals je lucht en zonlicht niet kunt bezitten of kopen, kun je de aarde en het water niet bezitten. Het verhandelen en bezitten van stukken grond is een egovalstrik verbonden met angst en macht. Sommigen kopen waterbronnen en verhandelen water, ook worden grote gebieden opgekocht of in beslag genomen door ondernemers (tot zelfs op de maan) en allerlei grondstoffen worden ontgonnen tot uitputting volgt. Er ontstaat schaarste en armoede omdat enkelingen onrechtmatig de levende basiselementen (aarde, water, vuur, lucht) van onze planeet roven en vervuilen. Planeet Aarde en haar rijke natuur is bedoeld om vrijelijk en onvoorwaardelijk gedeeld te worden zodat ieder wezen makkelijk in alle levensbehoeften kan voldoen. De Aardse rijkdom dient behoed en beschermd te worden zodat ook volgende generaties kunnen leven.

There is nothing scary about life if you are not attached to results.

Bezit daarentegen maakt soms ongelukkig omdat er gehechtheid ontstaat en angst voor verlies en onzekerheid. Bezit kan nooit zekerheid bieden. Daarenboven werkt bezit in twee richtingen: bezittingen leggen ook een last, een verantwoordelijkheid op de eigenaar. Er wordt een stuk vrijheid ingeruild tegen bezit. Wie daarentegen niets bezit of zich niet hecht, is vrij en heeft toch alles, zoals Anastasia demonstreert.

We zijn voorbijgangers, tijdelijke bezoekers op deze planeet, straks vervolgen we onze reis in andere sferen en kunnen we toch niks materieels meenemen. Het is beter te focussen op blijvende en essentiële dingen die wel over de grens van de dood meegenomen worden (liefde, wijsheid, talenten, vermogens,...). Er bestaat ook gehechtheid aan niet materiële dingen, zoals verlangens en dromen. In hoeverre ben ik zelf gehecht aan de realisatie van mijn droom: leven op een familiedomein in een ecodorp? Een goede vraag. Ik blijf wel streven naar mijn droom, maar hang er niet aan vast, zit er niet in verstrikt. Mocht zich een andere mogelijkheid of kans aandienen, dan blijf ik open en flexibel. Zoals de spreuk treffend beschrijft: de reis naar het doel is veel belangrijker dan het bereiken van het doel. En zo ervaar ik het ook. Wat onderweg gebeurt: de vele ontmoetingen, gesprekken, uitwisselingen, de groei in bewustzijn, het leren der levenslessen,...is veel interessanter dan aankomen op de plek waar de droom realiteit geworden is. En daar herken ik een wijsheid, een wetmatigheid die ook de natuur ons toont, namelijk beweging. Alles is voortdurend in beweging, van atomen tot melkwegstelsels, van groeiende planten tot eroderende bergen. Al sinds het ontstaan van het heelal is alles voortdurend in beweging. Vastklampen aan dingen en gedachten, het vasthouden van bezit en materie, laat de energie stagneren waardoor de creatiestroom stopt. Go with the flow. Blijf in beweging (low-budget reizen vind ik persoonlijk een erg krachtige en leuke manier om mezelf alert en ontvankelijk te houden), laat de energie stromen en circuleren, doe weg wat je niet langer nodig hebt, zodat anderen er kunnen van genieten, zie jezelf niet als eigenaar maar als behoeder. Een tijdelijke bezoeker op Aarde die even het behoederschap verkrijgt over de aanwezige rijkdommen, even de kans krijgt in respect samen te leven met de natuur en allerlei wezens, even mag proeven van de overvloed. En na een lang en vruchtbaar leven, verlaat je deze planeet en is de Aarde rijker, beter, mooier, liefdevoller en menselijker geworden precies door jouw passage en creatieve bijdrage. Ik hou erg van het idee om er voor te kiezen om telkens een positieve invloed op een plaats, een mens, een gebeurtenis te hebben.

Vision without action is a dream. Action without vision is simply passing the time.
Action with Vision is making a positive difference.


Ondertussen is het intense weekend voorbij en iedereen terug naar huis, behalve Tom, Nele en ik die op de camping verblijven, Kim, Fred en dochtertje Mayi die tijdelijk in een studio verblijven en Ingrid die in St Benoit woont. De euforie en positieve vibes van het paasweekend zijn wat teruggezakt, het is goed om de dingen nu te verwerken. Heel wat vragen en onduidelijkheden komen naar boven. Wat zijn de volgende stappen, hoe gaan we de band tussen elkaar behouden en versterken, wat als nieuwe mensen erbij willen, wat zijn de gemeenschappelijke visies en dromen,..? Een heel pak werk staat voor deur. Een eerste belangrijke stap is een gezamenlijke visie op te stellen en te verwerken tot een mooi dossier. Niet enkel voor onszelf, maar ook voor burgemeesters en belangstellenden. Nu heb ik zelf al ettelijke dossiers geschreven en ook een mogelijke visie staat reeds op de website. Maar dit is een nieuwe groep die andere accenten legt en dus een eigen dossier verdient. Uiteraard zijn vele thema's gelijklopend aan de kenmerken en visiepunten uit de dossiers van Rivendell, Iluvanya, Anastasiadorp Nederland of dat van Tom, zodat het schrijven wellicht vlot zal verlopen. Toch heb ik het gevoel dat dit voor mij allemaal herhaling is, een zoveelste heropstart van hetzelfde project, telkens met andere mensen. Hopelijk is dit keer de juiste groep samen om het dorp op te starten. Maar dat weet je nooit, want ook vorige sterke (Rivendell) groepen zijn uit elkaar gevallen. Enerzijds niet leuk en ontmoedigend, anderzijds telkens lessen en oefeningen in volharding die steeds meer antwoorden en helderheid brengen. Zo is het leven: verandering en evolutie.

Op de camping is het erg rustig nu en er is tijd om alles te laten bezinken. Samen met ons drietjes overleggen en brainstormen we over het project en 's avonds kijken we soms naar een filmpje in de warme camper. (Enkele tips voor de filmliefhebbers: My Sisters Keeper, The Snow Walker, August Rush, The Secret Life Of Bees - allemaal 5 sterren films die ik onlangs zag en die mij diep geraakt hebben).
Heel regelmatig komen we ook samen met de anderen om met de groep van zeven die nu in de Aude ter plaatse is, de visie uit te werken en het project te bespreken. We houden contact met de mensen die naar huis zijn via een internet forum. Nogal omslachtig, maar dit is enkel in afwachting van hun (definitieve ?) terugkeer naar hier. Hoewel er nu een mooie groep is en bij iedereen ook gelijke dromen en doelen, blijft bij mij toch een gevoel van onvrede en voorzichtigheid hangen. Ik kan het niet juist plaatsen, er zijn verschillende aspecten. Ik zie er alvast tegen op om opnieuw te vergaderen, veel te praten en oeverloos te discussiëren. Ook merk ik al verschillen op in de visie die bij iedereen leeft. Sommigen willen eerder een kleine nederzetting (zonder gemeenschappelijke faciliteiten zoals school en polyvalente ruimte), anderen (waaronder ikzelf) willen (rustig) uitgroeien tot een echt dorp van 100 families met alles er op en er aan. Sommigen willen een uitgewerkt, degelijk en professioneel dossier, voor anderen kan het allemaal eenvoudiger. Het is ons bekend dat 90 % der ecodorpen mislukken voornamelijk door enkele redenen: verschil in visie, geldperikelen en ego toestanden.
Reeds vaak heb ik me afgevraagd: waarom doe ik eigenlijk al die moeite, steek in voortdurend energie in dit ecodorp project? Ik bedoel: waarom niet gewoon ergens alleen beginnen op een stuk grond, zonder al die rompslomp, vergaderingen, overeenstemming bereiken, dossiers schrijven, rekening houden met andere mensen,...En soms denk ik: mocht ik voldoende geld bezitten, dan had ik wellicht al lang een stukje grond gekocht en was reeds begonnen met mijn ruimte van liefde. Een erg leuk vooruitzicht, toegegeven, maar toch niet zo leuk als samen in een ecodorp wonen met gelijkgestemden. Er zijn gewoon zoveel voordelen verbonden aan samen op een dorp wonen dat de lange en zware inspanningen het waard zijn. Denk aan verrijkende uitwisseling, stimulerende samenwerking, onderlinge interacties die kansen tot groei en bewustwording brengen, vriendschappen, creatieve groepen en activiteiten, verschillende generaties die hun kennis delen, educatie (iedereen leert van elkaar), allerhande faciliteiten en vakmanschap die volledige zelfvoorziening mogelijk maken (smid, bakker, schoenmaker, natuurarts,..), enz. Bovendien ervaar ik dat het egotijdperk van 'ik alleen' en afscheiding voorbij is. De nieuwe tijd breekt aan en vertelt over 'wij samen' en verbondenheid/eenheid. Een individu die zich bewust verbindt met de ander en met de Schepping.

Leef het mysterie
Zoek de vreugde
Omhels de liefde
Zing jouw lied...en dans

In die optiek zijn momenteel vele 'pioniers van een nieuwe tijd' op Aarde aanwezig. Ze komen vorm geven aan een nieuwe beschaving. Maar wat is die nieuwe tijd nu? Allerhande boeken, channelingen, profetieën en verhalen doen de ronde. Een Aquarius tijdperk breekt aan, een gouden era staat voor de deur, we worden een galactische beschaving, we ascenderen naar een volgende ervaringsdimensie,...Wat betekent het allemaal en vooral, wat is waar en wat is verzonnen. Ik deel enkele eigen inzichten over wat ik zelf ervaar, dus geen boekenwijsheid of gechannelde boodschappen.

Het Universum is een grote computer.
Onze gedachten selecteren in het veld van alle mogelijkheden.
Ons hart klikt het aan en brengt het tot leven.
Zo wordt het realiteit.

Het is duidelijk dat de evolutie exponentieel versnelt en de mensheid ontwaakt. Iedereen kan dit zien. Het Universum is gevuld met licht, een energieveld vol beelden, gedachten, informatie,...een beetje als een zend/ontvangststation. Mensen zijn in staat deze informatie op te vangen en om te zetten in allerhande creaties. Er zijn zowel mooie, zuivere, harmonieuze, Goddelijke beelden als beperkende, duistere en lagere gedachten aanwezig in het Universum. De kwaliteit van de beelden en informatie die een mens ontvangt is afhankelijk van de staat van 'wakker zijn', van bewust zijn. Hoe bewuster je bent, hoe meer je kunt intunen op gedachten en beelden met een hoge vibratie. We weten ondertussen dat de machtselite samen met de reguliere media probeert om laagfrequente beelden en informatie in onze microkosmos (lichaam, ziel, geest) te brengen die angst, geweld, afscheiding en onwetendheid veroorzaken. De huidige mensheid ontwaakt in die zin dat we steeds meer Goddelijke informatie en mooie beelden ontvangen doordat ons ontvangststation (het brein als bio-computer) een ruimer bereik krijgt. Door de toename van onze vermogens en capaciteiten (onder meer gestimuleerd door de veranderingen in de zon en het zonnestelsel), en onze bewustzijnsgroei (bespoedigd door razendsnelle informatie via internet en het bio-laser effect), ontvangen we beelden met een hogere frequentie en gedachten die uit Goddelijke gebieden komen. Het bio-laser effect zorgt ervoor dat iedereen mee evolueert en mee profiteert van (door anderen) verworven inzichten en van de ontwakende menselijke vermogens doordat de veldstructuren (aura's) van alle mensen verbonden zijn via morfogenetische velden. Onbewust beïnvloeden en 'bevruchten' we elkaar voortdurend via fijnstoffelijke uitwisselingen.
De machtselite poogt om onze (latente) vermogens slapend te houden door middel van dode voeding, farmacie, straling en gif. Want mensen die slechts 10 % van hun brein- en hartvermogens gebruiken (zoals de meeste nu), zijn makkelijk te controleren en manipuleren, maar wanneer een brein en een hart op 100 % functioneert (zoals bij Anastasia) dan ben je een vrije co-creator die de heersende matrix ontstijgt. Uiteraard vind de elite dit niet leuk, maar het ontwaken voor onze vermogens is niet te stoppen, wat ze ook proberen. Het is een evolutionair proces, het maakt deel uit van het Grote Plan. De geboorte van een nieuwe tijd is volop bezig.

In de nieuwe tijd gebruiken de mensen hun geactiveerde vermogens om mooie beelden tot werkelijkheid te dromen, om helende en zuivere gedachten te ontvangen en uit te zenden, om contact te maken met elkaar (telepathisch), met de natuur en met de Schepper. Dit leidt automatisch tot een intense samenwerking en communicatie met alle wezens, waar bvb. permacultuur nu al een prille voorbode van is. Doordat allerlei vermogens toenemen, worden we ook sensitiever voor energieën (zoals gedachten en emoties of straling en geluid) of voor de wezens die ons omringen (planten, dieren, natuurwezens, geestelijke wezens). Alsof de sluiers tussen dimensies en werelden verdwijnen. Het toenemen van onze verbeeldingskracht en het beoefenen van creatief denken (levend denken) zal het niveau bereiken dat manifestaties in de materie heel snel of zelfs dadelijk zullen plaatsvinden. Het bewust -zijn neemt toe, wat betekent dat we ons beginnen te herinneren wie we zijn: onsterfelijke scheppers die liefde en wijsheid als richtsnoer zullen gebruiken om een paradijs te co-creëren. Steeds bewuster worden betekent ook dat de illusiewereld (maya) langzaam zijn aantrekking en invloed verliest en alle leugens en manipulaties door het licht der waarheid beschenen worden.

What we are going through is the planet’s struggle to evolve.

In dat opzicht bevinden we ons midden een stervensproces, een evolutionaire crisis, die zowel op mondiaal vlak als in het eigen innerlijk aan de gang is. Wat sterft is onwetendheid, illusies, egomacht, onechte maskers, afscheiding en het slavenbestaan als werkrobot...Sterven kan pijnlijk zijn, maar brengt ook de mogelijkheid tot verrijzenis, tot hergeboorte. Wat geboren wordt is een Mens die in volle pracht en kracht opstaat, die vertrouwt op zijn eigen autoriteit, die zijn Goddelijke afkomst herinnert, die geniet van de schoonheid der Schepping en in vreugde steeds mooiere werelden en ervaringen co-creëert.

We kunnen God pas echt ervaren als we in contact komen met Zijn schepping
en deze ook voortzetten.

En als er ideale omstandigheden zouden bestaan om de geboorte van deze ware Mens te omhullen en te verwelkomen, dan zijn die zeker te vinden in de ruimte van liefde op een familiedomein in een ecodorp. Dit is een energetisch veld in een natuurlijke omgeving waar makkelijk verbinding gemaakt wordt met de Essentie en met het Leven. Wellicht ook daarom voelen steeds meer mensen de drang om samen in gemeenschap dicht bij de natuur te leven. Niet enkel om de re-connectie met zichzelf en de helende natuur te herstellen, maar ook om de ideale voorwaarden te scheppen om een bewustzijnssprong te maken en te worden wie ze zijn: licht, leven, liefde.
Bepaalde gebieden op Aarde nemen een voortrekkersrol op bij de creatie van lichtgebieden die kunnen dienen als geboorteplaats voor de nieuwe mens. Rusland met haar vele Anastasiadorpen hoort daar zeker bij, maar ook de streek waar we nu zijn, het gebied aan de voet van de Pyreneeën waar ooit de Katharen leefden en Maria Magdalena onderdak vond, maakt zich klaar om een licht/liefdesplaats te worden. Van overal komen hier stelselmatig mensen toe, gehoor gevend aan een innerlijke roep, om mee te bouwen aan een nieuwe samenleving die als een kleurige regenboog, en bestaande uit een diversiteit aan ecologische, kleinschalige en zelfredzame nederzettingen, de Aarde tot paradijs zullen omtoveren. Alles komt goed !

One Creation, One People, One Time, One Earth, One Love,...
All of us, all of life, we all share

One Home





woensdag 7 april 2010

Meeting


Dag 5 tot 8 - 3 tot 6 april - Meeting

This time, like all times, is a very good one,
if we know what to do with it.


Ondertussen ben ik reeds vier jaar quasi dag en nacht bezig met dit ecodorp project. Zonder twijfel een erg boeiende tijd gevuld met vele inspirerende ontmoetingen en verrijkende ervaringen. Er waren momenten dat de realisatie heel dichtbij leek, maar ook perioden waarin ik moedeloos alles wilde stopzetten en deze droom aan de wilgen hangen. Toch bleef het ecodorp zaadje langzaam groeien in mij en het kreeg ook een nieuwe impuls na het lezen van de Anastasia boeken. Ondertussen ben ik steeds meer overtuigd dat een zelfvoorzienend en duurzaam leven in de natuur samen met gelijkgestemden, een toekomstbeeld is wat ik zeker wil en moet uitproberen. Ik weet ook dat zo'n leven niet voor iedereen het hoogste ideaal is (en dat hoeft ook helemaal niet), maar mijn drang naar volledige vrijheid en autonomie is gewoon te sterk om dit niet te proberen. Wonen op een eigen stuk grond, in eenvoud en direct contact met de natuur, en jezelf in alles kunnen voorzien, is een ervaring die ik echt wil leven.

Een heel pak nuttige en leerrijke theorie staat verzameld op de website en deze studie en voorbereiding was zeker nodig, maar ergens voel ik dat dit jaar wel eens het jaar van manifestatie kan zijn, een tijd waarin de droom werkelijkheid wordt en de theorie omgezet wordt in praktijk. Misschien niet dadelijk op het definitieve ecodorp terrein, maar toch alvast op een tijdelijke plek met een kleine gemeenschap van pioniers (zoals trouwens nu al het geval is op de camping hier in Puivert). Misschien ook niet het volledige project zoals op de website staat uitgelegd, maar alvast enkele eerste verwezenlijkingen.

Velen tonen interesse in dit project, steeds meer mensen voelen zich geraakt en aangesproken door de beelden en dromen uit de Anastasia boeken of op de website. Ze horen de roep en nemen zich voor een nieuwe weg te kiezen. Ze herkennen de signalen en wensen mee te bouwen aan een nieuwe wereld, een nieuw leven. En ieder doet wat hij/zij kan in de gegeven omstandigheden. Sommigen leveren kleine inspanningen, anderen nemen grote beslissingen. Eenmaal het zaadje is geplant zal voldoende aandacht en liefde het onvermijdelijk tot vrucht laten ontluiken, dat is een natuurwet. Mijn raad aan iedereen met een mooie droom is drievoudig: volhouden, volhouden, gewoonweg volhouden. Niet opgeven. Schenk je droom voortdurend levenskracht en energie, verzorg hem goed en uiteindelijk zal hij realiteit worden. Volharding brengt succes.

You are never given a dream without also being given the power to make it true.

Om dit project echt van de grond te krijgen zijn ware pioniers nodig. Moedige mensen die klaar zijn om te springen in het avontuur, die (in sommige gevallen) bereid zijn een vertrouwd en comfortabel leven op te geven en te ruilen voor eenvoud en onzekerheid, die bewust genoeg zijn om hun ego los te laten en op hartsniveau samen te werken. Het is niet evident om zo'n mensen te vinden. Niet iedereen is pionier, voor sommigen is het makkelijker om aan te sluiten bij een reeds bestaand en goed functionerend project. Anderen hebben geen zin om hun comfortabel luxeleven op te geven en enkele tijd in eerder primitieve omstandigheden door te brengen. Weer anderen kunnen de confrontatie met een hoop nieuwe mensen niet aan. Meestal omdat de interactie met anderen werkt als een spiegel die de eigen angsten en egopatronen reflecteert. Je wordt gedwongen (of liever uitgenodigd) te kijken naar je eigen (beperkende) overtuigingen en oordelen, een mooie oefening die transformerend werkt (heb ik zelf al menigmaal ondervonden), maar niet iedereen wil dit proces ingaan. Vandaag nog stelde ik mezelf de vraag hoelang ik dit volhoud: wonen in een camper op een terrein zonder douches (die worden pas na 15 april aangesloten) tussen een groep onbekenden terwijl het koud is en regelmatig regent. Gelukkig heb ik nog mijn camper, want sommigen slapen in kleine, wakke en niet geïsoleerde tentjes. Het is uiteraard tijdelijk, en ook wel avontuurlijk en uitdagend, maar het geeft al een idee hoe het zou kunnen zijn tijdens de opstartfase van het dorp. Zo'n nomadenbestaan mag ook geen jaren aanslepen, de winters zijn hier nog te koud, vooral ook omdat er gezinnen met kleine baby's bij zijn. Enkele tijd in een comfortabele yurt of tipi wonen terwijl de eerste huizen worden gebouwd is min of meer het plan. Daarom ligt de focus op het dadelijk vinden van het definitieve terrein, waar huisvesting en voedseltuin al voorbereid kunnen worden.

Maar goed, de opstartfase is duidelijk niet voor iedereen, dus is de vraag: hoeveel pioniers zijn aanwezig dit weekend? Wie wil echt beginnen en wie wil nog voorbereiden en praten? Wie is nu klaar en wie hangt nog vast aan verplichtingen, relaties, een verleden, een job,...? Wie stelt zijn hart open en wie zit nog in ego en macht verstrikt? Bij wie is het zaadje nog maar pas ontloken en bij wie zijn de bloesems klaar om zich open te vouwen?

En de tijd brak aan dat het risico om in de knop te blijven
pijnlijker was dan het risico om tot bloei te komen.

Op paaszaterdag zijn 25 mensen samen, 4 nationaliteiten en alle leeftijden (de jongste 8 maanden en de oudste 67 jaar), die de roep in hun hart hebben gehoord en zijn gevolgd. We plannen een uitstap naar het naburige Nebias elfenbos om elkaar op een ongedwongen manier wat beter te leren kennen. Het weer is zacht en de omgeving magisch. In het stenen labyrint (een oeroude krachtplek met boviswaarde 30.000) zitten we samen en houden een voorstellingsronde. Ieder vertelt kort wat de drijfveer en motivatie is om hier aanwezig te zijn. We doen ook een korte visualisatieoefening waarbij we onze individuele dromen in een roze bal het universum insturen. Op de druïdenplek begeleidt Tom ons bij een gezamenlijke Qi Gong oefening. Er is veel openheid, luisterbereidheid en respect in deze groep, een zachte en liefdevolle energie met heel veel potentie. Ook Filip is er bij en zijn verhalen en inzichten boeien en inspireren altijd. Zo deelt hij een creatietechniek waarvan ik de juiste naam even vergeten ben, maar het werkt zo. Kijk korte tijd in de zon (2 tot 15 seconden, afhankelijk van de sterkte), sluit de ogen en bedek ze met de handpalmen. Je ziet nu een fel nabeeld van de zon wat langzaam van kleur verandert (volgens de regenboog). Plaats je droom of visualisatie in het kleurbeeld gedurende 10 minuten en herhaal deze techniek regelmatig. Weet niet of het werkt maar wel het proberen waard, lijkt me.

Na de wandeling bereiden we een lekkere maaltijd en praten nog na aan het kampvuur. De verhalen zijn erg herkenbaar en de verschillende visies sluiten nauw bij elkaar aan. Het is duidelijk dat we vrij makkelijk op 1 lijn kunnen komen en de bereidheid om de plannen te concretiseren is zeker aanwezig. Het voelt goed.

Op Pasen komen we met een kleinere groep (15) samen bij Ingrid om een deelronde te houden over onze dromen, zowel op individueel vlak als voor het ecodorp als geheel. De mensen die er nu niet meer bij zijn, stellen wel interesse in het ecodorp, maar willen zich pas later engageren. Ieder vertelt om beurt zijn visie en droombeelden en het wordt al snel duidelijk dat de verhalen gelijklopend zijn. De grote thema's en belangrijke waarden komen telkens terug. Wonen op een eigen stukje grond in een zelfgebouwd huis van natuurlijke materialen, streven naar zelfvoorziening, duurzaamheid, ecologie, eenvoud, gezonde voeding, permacultuur, ziele-educatie, overvloed en talenten delen, open contact met de wereld, vrijheid, samenwerking, liefde, respect,...bij iedereen leven dezelfde dromen. Het verschil tussen de aanwezige Vlamingen en de Fransen ligt eerder op vlak van aanpak en stappenplan. Meer structuur en gerichte planning bij de Vlamingen, meer chaos en improvisatie en gepraat bij de Fransen. Een beetje een grove veralgemening, maar toch.

Op paasmaandag plannen we al een bezoek aan een mogelijk terrein voor het ecodorp. Ja, we creëren als groep blijkbaar heel sterk en snel. Wonderlijk eigenlijk wat tijdens dit paasweekend allemaal gebeurt. Het is duidelijk dat we geleid en gesteund worden vanuit de Geestelijke wereld en het rijk der natuurwezens. Reeds verschillende momenten voelde ik duidelijk ook de aanwezigheid van Anastasia. Pas gisteravond kwam dit mogelijke terrein op ons pad en vandaag rijden we er al heen. Bij aankomst blijkt het een prachtig gebied te zijn, uitermate geschikt voor onze plannen. Glooiende hellingen, uitgestrekte bossen, niet te afgelegen en toch rustig, schitterende panorama's met zicht op de besneeuwde Pyreneeën. We bezoeken Pierre die sinds 3 jaar in de buurt woont en ons eventueel wijzer kan maken. Wanneer we aankomen wil hij juist 5 ezels al wandelend naar een weide 3 kilometer verder brengen, een ideale gelegenheid om de streek en het terrein te verkennen. Wat een aangenaam en menselijk levensritme overheerst hier toch. Het verplaatsen van de ezels neemt een hele namiddag in beslag, gevolgd door een lang gesprek in een malse en zonnige weide. Leven en werken op het ritme van de natuur. Door deze wandeling ontmoeten we 'toevallig' ook een andere man (synchroniciteit !), André Sarvati, die ongeveer dezelfde mooie dromen en ideeën koestert. Zijn plan is om ecologische projecten en financiers samen te brengen, om een kader en mogelijkheden te creëren, waar de juiste personen elkaar ontmoeten en kunnen uitwisselen en concrete stappen nemen. We zijn terug wat wijzer geworden en 's avonds duren de gesprekken aan het kampvuur tot laat in de nacht verder. Het klikt en stroomt geweldig.

De volgende dag bezoeken we André Sarvati in Esperaza waar hij een soort info- en contactcentrum heeft opgestart genaamd 'La Belle Verte', naar de gelijknamige Franse film uit 1996 (een aanrader !). Het contact is hartelijk en André vertelt honderduit over zijn plannen, namelijk het vinden van terreinen, projecten en financiers met de bedoeling de Aarde terug vrij te maken, de mensen terug in hun kracht te brengen en ruimte en mogelijkheden te creëren om in harmonie met elkaar en de natuur te leven waarbij iedere bewoner activiteiten ontplooit volgens eigen talenten en passies. Ideeën en dromen die natuurlijk heel herkenbaar zijn en hoe dan ook sterk geïnspireerd zijn op de beelden en visie van Anastasia, hoewel haar boeken hier in Frankrijk vrij onbekend zijn. In het huis van André lag een gekopieerde versie van Anastasia boek 1, bijna als een soort van underground lectuur, net zoals het in Rusland was met het eerste boek: kopieën die van hand tot hand gaan. Nog maar drie Anastasia boeken werden vertaald in het Frans (een slechte vertaling dan nog) en zijn enkel via internet verkrijgbaar en niet in de boekhandels, alsof ze geboycot worden. Maar de inzichten uit de boeken hangen overal in de lucht en wat hier in Katharenland allemaal aan de hand is, tart elke verbeelding (maar daarover meer in het volgende bericht). André had net het eerste Anastasia boek uit en was helemaal in de wolken en toen hij vernam dat ik alle 9 delen had gelezen, kreeg ik direct de uitnodiging om een Anastasia voordracht te organiseren in zijn centrum. In het Frans dan nog, dat wordt toch even een nieuwe uitdaging voor mij, maar ik voel mij enorm gedragen en gesteund en mijn Frans betert wel met de dag. De nood aan inspirerende beelden uit de Anastasia boeken reeks (over familiedomeinen, ruimte van liefde, volkstuintjes, permacultuur, educatie van kinderen, gezonde voeding, ondernemen, enz...) blijkt erg groot en de mensen zijn hier erg ontvankelijk om deze beelden in zichzelf te integreren en ook concreet te maken.

Wat een intens paasweekend was dat, niet te geloven. Hoewel er op het eerste zicht niet zo veel gebeurde (wat samenkomsten, vergaderingen en ontmoetingen) zijn we allemaal doodmoe. Het is duidelijk dat er energetisch veel aan de hand is. Innerlijke reinigingen, hartsverbindingen, transformaties, confrontaties,...en natuurlijk de krachtige energie in de Katharenstreek doen allemaal hun werk. Hoewel ik mij erg rustig en vol vertrouwen voel, ervaar ik ook heel veel beweging en enthousiasme (in de groep en in mezelf). Dit weekend is duidelijk de opstart van de pioniersgroep en brengt een stroomversnelling op gang richting creatie van het ecodorp. Wat niet min is. Wordt 2010 dan echt het jaar van manifestatie? Daar twijfel ik niet meer aan! Een geboorte is op komst, een creatie is op handen, maar wat en hoe het precies verder evolueert zal de komende maanden duidelijk worden. Ik voel mij in ieder geval erg dankbaar om aan deze droom mee te bouwen en getuige te zijn van op de eerste rij.

meer en meer verbonden met al wat is
bewuster wetend wie ik ben,
steeds dichter bij liefde,
hoger en hoger,
waar de bron altijd stroomt
en de geliefde eeuwig wacht