Welkom dierbare lezers,

het bijhouden van een weblog (naast
de Rivendell website) heeft een drievoudige bedoeling.

  • Verslag uitbrengen van ervaringen en avonturen tijdens mijn reizen. Meer foto's vind je op dit reis album.
  • De praktische, theoretische en concrete stappen en plannen beschrijven die de creatie van mijn familiedomein en de realisatie van het ecodorp helpen verwezenlijken.
  • Bijhouden en delen wat boeiend, inspirerend, motiverend, helend en bevrijdend werkt.
Enjoy and be happy !

dinsdag 28 juli 2015

Eco Village Artistique EVA

Het gebouw voor onthaal en de gezamenlijke keuken op ecodorp EVA.
It's a funny thing about life,
If you refuse to accept anything but the best,...you very often get it.

Het staat niet in de krant, het komt niet op het tv journaal, velen beseffen het niet echt en weten er weinig over, maar momenteel stappen overal in de wereld ontelbare mensen uit het systeem en engageren zich in allerlei ecologische en duurzame projecten. Ik voel me erg dankbaar om van dichtbij deze ontwikkelingen en transities te kunnen volgen. Het Vissen tijdperk loopt op zijn einde en we nemen collectief afscheid van de oude wereld vol misplaatste autoriteit, streven naar macht, overleven (ipv leven), afscheiding, concurrentie, dualiteit, egoïsme, hebzucht, materialisme, leven vanuit het verstand...We merken nu overal de geboorte van het Waterman tijdperk en we zien reeds de eerste prille bloemen ontspruiten als voorbodes van die nieuwe wereld welke andere waarden benadrukt zoals liefde, eenheid, samenwerking, vrijheid, intuïtie, co-creatie, creativiteit. Een nieuwe wereld die zich zal manifesteren omdat steeds meer mensen hun denkkracht en mind power bewust en positief zullen inzetten om de huidige realiteit te wijzigen.

Every child is an artist.
The problem is staying an artist when you grow up.

Deze keer een verslagje van mijn bezoek aan ecodorp EVA. Alleen al in de streek waar ik nu verblijf (Montagne Noire) zijn er in een radius van amper 20 km op zijn minst 5 leefgemeenschappen actief en in volle groei. En deze tendens is in heel zuid Frankrijk op te merken (eigenlijk zelfs in heel de wereld). Vorig jaar bezocht ik hier al ecolieu Mayrac en ook ecoferme Le Maquis staat nog op mijn programma. Maar in Frankrijk alleen al zijn nu letterlijk honderden eco-projecten, duurzame gemeenschapjes, voedseltuinen en familiedomeinen opgestart,...en er komen er wekelijks bij. In mijn visie is deze tendens een onderdeel van de ascensie van planeet en mensheid naar meer 'volwassenheid', soevereiniteit en empowerment (zelfbekrachtiging). Een beweging die niet te stoppen valt. Deze groene oases zijn de lichtbakens en peilers van de nieuwe wereld en ondersteunen de heling van moeder Aarde. We laten nu het geloof in schaarste en angst voorgoed los en co-creëren een planeet vol overvloed en harmonie.

Eva ligt verscholen in heuvelachtig bosgebied.
Ecovillage EVA ligt verscholen in de uitgestrekte bossen rond Lespinassière (Aude). Een achttal  mensen kochten, na een jarenlange zoektocht, een prachtige vallei van 22 hectare met 2 rivieren en diverse bronnen waarop een klein hameautje van een vijftal gebouwen staat, wat omringd wordt door wilde natuur, bossen en diverse ruïnes. Ze organiseren zich wettelijk als groep door middel van een SCI (Société Civile Immobilière), wat één van de beste structuren is om samen met vrienden iets aan te kopen. In een SCI wordt namelijk met aandelen gewerkt wat handig is als verschillende mensen participeren met een ongelijke kapitaalinbreng. Ook wanneer mensen de gemeenschap verlaten of vervoegen, zijn aandelen interessant omdat die eventueel kunnen overgenomen door een nieuwe bewoner. EVA kiest er ook voor om het geld wat door de deelnemers wordt geïnvesteerd, aan hen terug te betalen (na verloop van tijd). Dit kan door middel van de vele activiteiten en workshops die ze aanbieden. Het geld wat dan op die manier in de gemeenschap komt, wordt deels gebruikt om de aandeelhouders terug te betalen, zodat het ecodorp na een tijd volledig wordt vrijgekocht en niet langer afhankelijk is van het geld der participanten. Ook gebruiken ze (met succes) crowdfunding campagnes om bepaalde projecten te financieren, zoals voor de mooie dome.

I can’t understand why people are frightened of new ideas.
I’m frightened of the old ones.

Op het wilde en heuvelachtige terrein staan 4 gebouwen die dadelijk bewoonbaar en bruikbaar zijn. Die dienen op dit moment als gezamenlijke woonruimte, voor de ontvangst van gasten en cursisten en als artistieke werkruimte. Momenteel hebben de 8 bewoners dus niet allemaal een eigen woonplek, maar ze wonen voor een stuk samen onder 1 dak. De bedoeling is om de ruïnes, die wat hogerop en verscholen liggen tussen de bomen, op te knappen en in te richten als woonunit. En een andere deelnemer bouwt rustig aan een boomhut als toekomstige woning. Uiteindelijk zal iedereen dus wel ooit zijn eigen privé woonplekje bezitten, maar voorlopig wordt er heel veel samen gewerkt, samen beslist, samen gewoond, samen gekookt, samen gegeten, samen gefeest. De bewoners kiezen dus eerder om als een commune samen te leven...en ze voelen zich daar heel erg goed bij. 

Een gedeelte van het werkatelier op EVA
De gebouwen en ruïnes worden gerenoveerd en afgewerkt door middel van duurzame en ecologische technieken. Een groot pluspunt is de hydrogenerator op de rivier die de hele gemeenschap van (gratis en hernieuwbare) elektriciteit voorziet door middel van waterkracht. Alle beslissingen worden door iedereen samen en in consensus genomen. Om eventuele conflicten te vermijden of aan te pakken, gebruiken ze technieken zoals geweldloze communicatie, meditatie en win-win uitwisseling. Deze laatste techniek houdt in dat men samen op zoek gaat naar een oplossing die alle partijen voordeel brengt (want zoals de permacultuur stelt: ieder probleem draagt ook het antwoord en de oplossing in zich).

Naast de creatie van een eenvoudige en duurzame samenleving willen de bewoners van het ecodorp ook verschillende activiteiten aanbieden aan bezoekers, cursisten en lokale bewoners. Men zoekt actief naar samenwerking met de 'buitenwereld'.


Creativity is
inventing, experimenting, growing, taking risks, breaking rules, making mistakes and...having fun.

 
 Zwembad met bronwater op het dorp.
Het 'Maison des Arts' wil kunstenaars en artiesten steunen in hun projecten. Het gaat dan bvb. om hulp bij de creatie van hun object, installatie of performance; of juridische en administratieve hulp; of helpen bij de productie, promotie en distributie van hun kunst; of hulp bij de zoektocht naar sponsoring en subsidies. Kunstenaars en artiesten kunnen hun inspiraties en creaties ook ter plaatse op het ecodorp uitwerken. Ze verblijven dan in de gastenkamers. Kunstenaars die onvoldoende financiële middelen bezitten om de overnachting en maaltijden te betalen, kunnen ter compensatie meehelpen met de vele taken en bezigheden die een ecodorp nu eenmaal vragen en die het dorp levenskrachtig houden.
Naast een persoonlijke begeleiding van allerlei kunstenaars, kunstuitingen en de ondersteuning van artistieke projecten, willen de bewoners ook zelf ateliers, feesten, culturele manifestaties, festivals, concerten, exposities, stages,...organiseren, waar vrije uitwisseling en wederzijdse bevruchting voor vreugde, verbinding en inspiratie zorgt. Op het ecodorp zijn reeds verschillende faciliteiten aanwezig om de artiesten te ondersteunen in hun projecten: een werkatelier vol gereedschap, een multifunctionele zaal met de nodige apparatuur, een professionele opnamestudio (voor video en muziek) en een podium voor toneel, dans, optredens,...
Stephan (die ons rondleidt op het dorp) is zelf ook kunstenaar en schildert de mooiste taferelen op de buiten-en binnenmuren van de dorpshuizen. Het wordt een erg kleurrijk ecodorp, dat is zeker.

 "There is no use trying," said Alice. "One can’t believe impossible things."
"I daresay you haven’t had much practice," said the Queen.
"When I was your age, I always did it for half an hour a day.
Why, sometimes I’ve believed as many as six impossible things before breakfast."

De coboven voor brood en pizza is bijna klaar
Een tweede belangrijke activiteit van het dorp is educatie en uitwisseling. Men organiseert workshops en cursussen rond belangrijke thema's zoals permacultuur, natuurlijk bouwen, consensus en sociocratie, wilde eetbare planten, kunst en muziek, dans, yoga, nieuwe wetenschap, morele techniek, enz. Meestal worden leraars en vakmensen van buiten de gemeenschap aangetrokken om de workshops te leiden. Maar omgekeerd kan ook. Iemand wil bvb. gewoon zijn of haar talent, kennis en vakmanschap graag delen, maar vind geen locatie of weet niet hoe. Stel, je kunt een goed werkende coboven of een degelijk composttoilet maken en je wenst die kennis te delen. In samenwerking met het dorp wordt dan een workshop op touw gezet.  Men wil ook nauw samenwerken met scholen, universiteiten en andere partners. Enkele educatieve programma's die dit jaar op het dorp worden gegeven, zijn: mandenvlechten, stem- en ademwerk, improviserend theater, smeedwerk, de bouw van een dome, kung fu, alternatieve opvoeding van kinderen (zonder straffen),...


 Creativity is… seeing something that doesn’t exist already.
You need to find out how you can bring it into being and that way be a playmate with God.

Een derde activiteit die op het dorp wordt aangeboden, zijn de gezamenlijke werkdagen (chantiers participatifs). Gedurende 1 tot 2 weken komen dan 6 tot maximaal 10 geïnteresseerden en vrijwilligers meewerken aan een bepaald project. Dit gebeurt onder begeleiding van professionele vakmensen die ingehuurd worden. De deelnemers aan de workshops kunnen gratis op het dorp overnachten maar delen wel mee in de kosten voor de maaltijden. De volgende chantier loopt van 2 tot 16 augustus en betreft de bouw van een autonoom ecohuis in het bos. Dit betekent dus een win-win situatie voor iedereen. Het dorp krijgt een nieuwe woning aan minimale prijs en gebouwd door vrijwilligers en kunstenaars, en de deelnemers leren gratis de skills om een eigen huis te bouwen.

Het riviertje wat energie levert via een generator.
Een vierde project zijn de permacultuur tuinen. De bedoeling is om volledig zelfvoorzienend te worden op vlak van voeding door middel van biodynamische tuinbouw en permacultuur technieken. Er zijn 2 objectieven. Een eerste plan is om binnen de 5 jaar een (biodynamische) moestuin van ongeveer 2 hectare productief te krijgen. De helft van de gewassen wordt op hugelkultur bedden geteeld. Op 2 hectare kan men voldoende voedsel telen (fruit, groenten en granen) om 30 mensen dagelijks te voeden, jaar na jaar. Het tweede plan is om op langere termijn een echt voedselbos aan te leggen. De voedselopbrengsten worden ook verwerkt tot bereide producten (confituur, conserven, etherische oliën,...) die dan rechtstreeks in het dorp of op marktjes worden verkocht. Ook de creatie van een grote plantenmandala vol aromatische kruiden en allerlei oude rassen en variëteiten, staat nog het programma. En tenslotte willen ze ook zelf spirulina kweken (wat een rijke, plantaardige bron van ijzer, vitamine B12 en eiwitten is). 

Het ecodorp wil verder ook een centrum tot onderzoek en ontwikkeling worden op gebied van duurzame technologie, ethische wetenschap en vrije kunstexpressie. Men kan hier denken aan bvb. zonnepanelen maken en ontwikkelen, natuurlijke bouw- en isolatietechnieken, biobrandstoffen op basis van algen, en nog veel meer.

To be creative means to be in love with life.
You can be creative only if you love life enough that you want to enhance its beauty,
you want to bring a little more music to it, a little more poetry to it, a little more dance to it.

Ecodorp EVA is een mooie plek waar een leuke bende wereldverbeteraars in eenvoud en harmonie samenleven en zich ondertussen creatief en educatief ferm amuseren. Wat opvalt is hun openheid naar de buitenwereld, waardoor spontaan samenwerking op vele vlakken ontstaat. Aansluiten is voorlopig niet mogelijk. Men wil eerst de ruïnes opknappen zodat meer woonruimte ontstaat.

Op EVA herken ik 3 belangrijke peilers die bij veel ecodorpen aanwezig zijn: permacultuur en zelfvoorziening, kunstexpressie en creativiteit, educatie en uitwisseling. Er is een gezonde en tweevoudige inkomstenstroom opgestart, die het dorp ondersteunt en helpt om levensvatbaar te blijven. Enerzijds is er een geldstroom. Die wordt gevoed door: warm schenkgeld, crowdfunding acties, lidgeld voor wie samenwerkt met het dorp (10 € per jaar), verkoop van producten, en tenslotte de bijdragen van cursisten die de workshops komen volgen. De andere inkomstenstroom bestaat uit ruilhandel en vrije uitwisseling van kennis, diensten en goederen op het dorp zelf en met de buitenwereld. Een mooi evenwicht tussen geldeconomie en schenkeconomie.
Enkele berichtjes terug stelde ik dat er eigenlijk geen geld nodig is om harmonieus en in voorspoed samen te leven met elkaar. En dat is werkelijk ook zo. Op vrijwel alle verder gevorderde beschavingen (op andere planeten) is geld als ruilmiddel verdwenen. Er is enkel onvoorwaardelijke contributie, iedereen deelt met iedereen (Ubuntu).  Maar op Aarde zijn de meeste mensen nu nog niet klaar om zonder geld te leven. En op zich is er niks mis met geld, het kan een prima ruilmiddel zijn. Het grote probleem is dat geld gekaapt is door een groep bankiers en toplui om hun macht te vergroten. Geld is nu schuld en rente geworden. En rente is misdadig (Jezus zwierde de bankiers de tempel uit, en dat was de enige keer in de bijbel dat hij kwaad werd, dat wil toch wat zeggen). Rente is geld dat niet bestaat en ook nooit kan bestaan en dit zet de hele wereldeconomie onder zware druk. Geld is ook een speculatiemiddel geworden. Er wordt geld verdiend met geld (en niet met echte waarde, diensten en goederen). Ook dat verstoort de harmonie op Aarde. En geld wordt zomaar naar believen bijgedrukt door privèfirma's naargelang ze er nood aan hebben (FED en ECB). Dit heet diefstal en dictatuur. Kortom, als geld terug vrij is van schuld, rente, grootbanken en privé eigenaars, dan is het een prima ruilmiddel.   

Create, don't react.

Men kan de vraag stellen wat nu precies de grote verschillen zijn tussen leven in een grootstad en wonen op een ecodorp. Het is uiteraard logisch dat er tussen beide extremen grote verschillen zijn qua energie, sfeer, levensstijl en overtuigingen. Er zijn enkele dingen die mij telkens opvallen. Let wel, dit is een erg grove veralgemening en simplificatie, maar niettemin valabel.

Stephan oefent zijn artistieke talenten op muur en schuur.
Een vrij groot aantal mensen in de stad leeft meer vanuit reactiepatronen. Ze reageren op gebeurtenissen en situaties en hanteren eerder een volgzame houding. Als ze bvb. ontslagen worden (een  gebeurtenis), dan zoeken ze naar een nieuwe job of schrijven zich in om een uitkering te ontvangen (de reactie). Er gebeurt dus eerst iets, waardoor ze zich genoodzaakt voelen om pas dan in actie te komen. Op die manier worden ze eerder geleefd of ze laten hun leven bepalen door allerlei omstandigheden, door de maatschappij, door de structuur van het systeem, door wat anderen denken of zeggen. Ze leven vaak in het verleden (herinneringen) of in de toekomst (verlangens). Ze voelen zich een speelbal en een slachtoffer van de omstandigheden, van de boze buitenwereld. Ze geloven (nog steeds) in een autoriteit buiten hen en in extreme gevallen heet dit onwetendheid en leidt tot slavernij.   
Mensen op een ecodorp leven vanuit actiepatronen. Ze creëren bewust hun eigen leven, dag na dag. Ze wachten niet tot iets gebeurt of tot de omstandigheden juist zijn, maar ze leven actief hun droom, hier en nu (en samen met anderen). Ze nemen zelf verantwoordelijkheid voor hun leven en beslissen zelf wat ze hier op Aarde willen ervaren, creëren en doen. Ze leven ieder moment hun passie en manifesteren bewust hun diepste verlangens. Ze voelen zich een co-creator en geloven in zichzelf en dit heet soevereiniteit en leidt tot vrijheid.

Dit betekent uiteraard niet dat er in de stad geen vrije, soevereine en creatieve zielen wonen, integendeel. In een stad wonen zowel wakkere en bewuste mensen die onderzoeken hoe de matrix werkt en de rode pil nemen, als ook veel slapende en onwetende burgers die zich nog dagelijks door de mindcontrol laten hersenspoelen. Maar het opvallende is dat op de ecodorpen die ik heb bezocht iedereen tot de eerste groep behoort. Men is op de hoogte van het geld- en controle piramidesysteem, men weet dat een selecte groep de totale macht wil grijpen, men weet dat er een duivelse agenda wordt uitgerold, men is op de hoogte van de duistere plannen der cabal,...én (heel belangrijk!) als tegengewicht en antwoord kiezen zij burgerlijke ongehoorzaamheid, moedige actie en de bewuste focus op een nieuwe samenleving. Want zoals Gandhi ooit zei (en ja hoor, die strijd is nog steeds gaande en burgerlijke ongehoorzaamheid blijft de grootste vrees der elite):

Je steunt een kwaadaardig systeem het meest effectief door diens bevelen en voorschriften gehoorzaam op te volgen.
Een kwaadaardig systeem verdient deze loyaliteit niet. Door loyaal te zijn neem je deel aan het kwaad.
Een goed mens zal zich met zijn of haar hele ziel verzetten tegen een kwaadaardig systeem.

Die mindcontrol werkt erg goed want vele mensen in de grootstad zijn vaak wat angstig, wantrouwend, op hun hoede. Ze horen van inbraken, vandalisme, racisme, armoede, vervuiling, verkrachting, geweld,... Ja, tv en kranten staan er dagelijks vol van (= programmering). Het kleurt hun wereldbeeld waardoor ze wat verkrampt, angstig en voorzichtig door het leven gaan. Ze kennen de buren wel oppervlakkig, maar de andere mensen in de wijk kennen ze eigenlijk niet zo goed. En 's avonds trekt iedereen zich terug tussen 4 muren en neemt plaats voor de kijkbuis. Of men gaat op café waar alcohol en voetbal voor wat vergetelheid zorgen. Hun huizen zijn beveiligd met sloten en camera's, hun fietsen en auto's op slot, hun kinderen blijven binnen want op straat is het te gevaarlijk.
Mensen op een ecodorp zijn open, vertrouwend, behulpzaam, vriendelijk. Er is geen negatieve mindcontrol propaganda via krant en tv, waardoor ze veel minder stressgedachten hebben. Ze kennen iedereen op het eigen dorp en in de wijde omgeving, meer nog, het zijn allemaal vrienden. Er is totaal geen angst, hun huizen en auto's blijven dag en nacht open, iedereen kan overal zomaar binnen lopen. Er is vertrouwen en ook respect. En 's avonds wordt er gespeeld, gezongen, gediscuteerd, gemediteerd, gelezen, gefeest of een inspirerende film bekeken...er is altijd wat leuks te beleven. En de kinderen ravotten buiten en kunnen in alle vrijheid op ontdekkingstocht gaan.

 Life is trying things to see if they work.

Een ander prachtig gebouw op EVA
Er zijn nog veel meer opmerkelijke verschillen tussen leven in een stad of leven op een ecodorp. Alleen al de condities en de omgeving zijn totaal anders. De stad is vaak een artificiële concentratie van stenen, beton, wegen, auto's en veel gebouwen. Het ecodorp lijkt meer op een natuurlijke biotoop vol groen, zuiver water, dieren, bospaadjes en organische huisjes.
In de grootstad is veel straling, vervuiling, lawaai en stress. Het ecodorp is een oase van zuivere lucht, helder water, stilte en rust, een ruimte van liefde en creativiteit. Enzovoort.


The world is but a canvas to the imagination.
 
Het is goed dat er keuzemogelijkheden op vlak van wonen en leven zijn (grootstad, gemeente, dorp, platteland, vrije natuur, mobiel,..), want iedere ziel komt hier andere ervaringen en specifieke lessen leren. Lange tijd was ik zelf ook een stadsbewoner en vond de vele mogelijkheden tot educatie, cultuur, vermaak en ontspanning die een stad kan aanbieden, best wel interessant. Maar een mens verandert, evolueert, ontwaakt,...en voor sommigen lijkt de tijd nu gekomen om dichter bij de (echte) natuur te leven en nieuwe waarden te kiezen zoals harmonie, samenwerking, eenvoud, liefde en vrijheid. 

Om de dringende noodzaak voor hun nieuwe dome duidelijk te maken, filmden de bewoners een ludieke video, die gekoppeld werd aan een succesvolle crowdfunding campagne. Ze haalden zelfs meer geld op dan gevraagd werd. Met crowdfunding omzeil je de misdadige banken en ontvang je warm schenkgeld van echte supporters.

An invasion of armies can be resisted,
but not an idea whose time has come. 

donderdag 9 juli 2015

Op zoek naar het paradijs - Deel 3: de voorlopige plaats

Departement Aveyron
 Dit is een aflevering uit de serie: 'Op zoek naar het paradijs'

Lees hier deel 1: voorbereiding
Lees hier deel 2: zoektocht

Deel 3: de tijdelijke plek

Onder een strakblauwe hemel en een weldadige zonnewarmte van 30° verlaat ik mijn vrienden in de Lot en rij via de departementale routes (voortdurend heuvel op en heuvel af) naar Sevely (in de Hérault), zo'n 300 km verder zuidoostwaarts. Onderweg doorkruis ik de fraaie departementen Aveyron en Tarn en kom voorbij enkele van de mooiste dorpen in Frankrijk. Dat nodigt uit om een bezoekje te brengen. Eerst Villefranche de Rouargue en vooral Najac (beide in de Aveyron, waar ook prachtige gorges zijn), daarna Cordes sur Ciel, Albi, Lautrec, Castres en uiteindelijk Mazamet (allemaal in de Tarn). Cordes werd in 2014 door de Fransen uitgeroepen tot mooiste dorp. En dat wil toch wat zeggen, want er zijn honderden authentieke en mooie dorpjes in Frankrijk (waarvan er 156 ook een officiële erkenning als mooiste dorp hebben). Cordes ligt boven op een bergtop als een stenen schip wat gestrand is op een zandbank. De middeleeuwse cité zit vol leuke steegjes, duizendjarige huisjes en kleine winkeltjes (vooral kunst, keramiek, juwelen, artisanale bereidingen,...). Een uurtje verder ligt Albi, de mooie stad met de imposante kathedraal (de grootste kerk uit baksteen ter wereld) en een rijke, woelige geschiedenis. Ook het middeleeuwse dorpje Lautrec (onder meer bekend vanwege schilder Toulouse-Lautrec) is een halte waard.

De tuin van het Bisschoppelijk paleis in Albi
Begin 2014 stelde ik een masterplan op met als doel mij te ontkoppelen van de waanzin matrix en de weg naar meer vrijheid, soevereiniteit en onafhankelijkheid te gaan. Dit masterplan bestaat uit 8 grote stappen die onder te verdelen zijn in een aantal kleinere stapjes, wat de manifestatie makkelijker maakt. Stap 1 en 2 zijn ondertussen succesvol afgewerkt. Stap 1 was de opzeg van mijn huurhuis en de aankoop van een camper als mobiele woning; stap 2 was de aanvraag van een referentieadres als nomade. Ondertussen ben ik al even bezig met stap 3, namelijk het vinden van de plek om een zelfvoorzienend permacultuur paradijsje te creëren. Dit is een grote uitdaging die erg veel tijd en energie in beslag kan nemen, zoals mijn eigen ervaringen en de verhalen van andere pioniers bevestigen. Soms duurt het vele jaren. Dit komt omdat verschillende factoren een cruciale rol spelen in het vinden van een ideale en perfecte plaats. Zoals geld, locatie, omgeving, landkeuze, aantal bewoners, de lokale burgemeester en het politiek bestuur, klimaat, bouwvergunningen, woontoestemming, grondkwaliteit, gelijkgestemde buren,...Geld en locatie zijn wellicht de belangrijkste parameters bij het kiezen van een plek (meer uitleg daarover vind je in deel 1 en 2). Mijn ervaring is dat de queeste naar het 'vinden van de plek' opgesplitst kan worden in 2 delen: de voorlopige plek(ken) en de definitieve plek. 

Huisoppas: gratis wonen in ruil voor toezicht en onderhoud
Google op house sitting, garder maison,...
In Frankrijk is het vrij makkelijk om een mooie (voorlopige) plek in de natuur te vinden waar men een langere tijd (gratis) kan verblijven. Men kan er dan wonen in elk type tiny house, bvb. een yurt, roulotte, mobilhome of caravan. Maar gezien het tijdelijke karakter van die plek, is zo’n locatie eigenlijk niet geschikt om er een permanent bewoond familiedomein te creëren. Want alle (dure) notelaars, fruitbomen en bessenstruiken die men daar eventueel zou planten of zelfs een huisje wat men gebouwd heeft, dienen uiteindelijk vroeg of laat te worden verlaten wanneer de toegestane termijn verstrijkt of de eigenaar van het terrein zijn beslissing herziet. Niettemin is wonen op een tijdelijke plek (in afwachting van het vinden der definitieve plaats) een aan te raden keuze. Er zijn 3 heel belangrijke voordelen.

Het is vooreerst de beste manier om een land, haar bewoners en haar cultuur te leren kennen, en om te voelen of emigreren naar dat specifieke land wel echt iets voor jou is. Dit kan dan zonder dat men (veel) geld hoeft te investeren, want men woont gratis of erg goedkoop op een tijdelijk en voorlopig terrein. Men hoeft dus het spaargeld niet aan te spreken, maar kan het aan de kant houden voor de aankoop van het definitieve terrein. En ondertussen leert men de taal spreken en de gewoonten beter kennen en kunnen nieuwe vriendschappen ontstaan en connecties met gelijkgestemden gestart worden. Want netwerken en sociale contacten zijn echt wel cruciaal wanneer men naar een vreemd land emigreert, niet enkel als onmisbare hulp bij allerlei klusjes en de administratieve papiermolen, maar ook omdat het niet de bedoeling is om als een kluizenaar in een bos te leven maar integendeel enthousiast samen te werken met de buren en lokale bewoners en allerlei diensten en goederen uit te wisselen zonder geld of ruilmiddel (zie het Sevely bericht). En dit kan enkel als je ook integreert in de lokale gemeenschap.
Een tijdelijke plek biedt dus ook de mogelijkheid om alvast al eens te testen en te proeven van een nieuw leven, om te zien of emigratie, zelfvoorziening en eenvoud echt wel jouw pad en hoogste verlangens zijn (op dit moment). Even wonen op die tijdelijke plek is een onmisbare ervaring in de aanloop naar definitieve emigratie en dit kan dan aan een minimale kostprijs.

Een yurt op een ecologische camping als tijdelijke locatie
Een tweede reden om eerst wat op een tijdelijke plek te wonen in het land van voorkeur is de functie van deze plek als uitvalsbasis bij de zoektocht naar de definitieve plaats. Je kiest dus best en bij voorkeur de tijdelijke plek in de regio waar je ook definitief wenst te wonen.
Om het duidelijk te maken: je kunt nooit een nieuw leven opbouwen in Frankrijk als je nog in België of Nederland blijft wonen/werken en vanuit België/Nederland terreinen en locaties zoekt en foto’s bekijkt. Men kan uiteraard wel (vanuit België) internet inschakelen bij de zoektocht naar gronden, het leggen van contacten via mail en het maken van afspraken met immo-kantoren of eigenaars. Maar uiteindelijk dient men ter plaatse te gaan kijken en te voelen en een prospectietocht naar geschikte terreinen te ondernemen (zie deel 1 en 2). Bovendien zijn de echt mooie en vooral goedkopere gronden niet te vinden via internet maar wel door effectief in de streek te gaan wonen en dan rond te vragen naar geschikte terreinen aan buren, vrienden, burgemeesters,...en op marktjes, in biowinkels en op café. En als je wat ingeburgerd raakt in een streek dan komen de hulp en de buitenkansjes zo op je pad. Een tijdelijk en gratis terrein (al dan niet met gebouw) is dus een handige ankerplaats, een thuisbasis van waaruit men de streek kan verkennen en de mensen kan bevragen op zoek naar dat ultieme paradijsje. Eenmaal de juiste plek gevonden is, dan kan de tijdelijke standplaats zelfs nog verder dienst doen als woon- en rustplek tijdens de afhandeling van de koopakte, de voorbereiding van de emigratie/verhuis en eventueel de inrichting van het nieuwe, maar vaak nog ruwe terrein (wat de eerste jaren erg kan lijken op een rommelige bouwwerf en overwoekerde brousse).

Een derde reden kan de volgende zijn. Een tijdelijke plek is als een vrijblijvende introductie tot het nieuwe leven. Verblijven op de tijdelijke locatie helpt dan alvast om te acclimatiseren en te aarden in de uitgekozen regio en het land van voorkeur. Verhalen van pioniers beschrijven namelijk vaak dat het eerste jaar in een vreemd land vooral dient om zich thuis te voelen, zich te verbinden met de energie van een plek, zich welkom te weten en regelmatig op verkenning te gaan. Dit aarden en thuiskomen kan uiteraard ook dadelijk op de definitieve plek, maar meestal zijn de eerste pioniersjaren zo intens en vol allerlei beslommeringen en werkzaamheden dat tijd nemen om te wennen en zich aan te passen aan het nieuwe levenspad vaak verwaarloosd worden. Maar wie daarentegen eerst even op een tijdelijke plek woont, hoeft niet dadelijk en dagdagelijks aan de slag in tuin en huis en kan zonder stress rustig verbinding maken met de streek, het terrein en de mensen en op eigen tempo wennen aan klimaat, cultuur en omgeving. Dit is erg belangrijk, zelfs voor de bewegelijke tekens der horoscoop, en zeker voor de vaste tekens die niet zo erg van verandering houden.

Tijdelijk aansluiten bij een ecodorp kan een goede stap zijn.
Dit is Sieben Linden in Duitsland.
Een ander aspect op het tijdelijk terrein is de mogelijkheid om te oefenen, te experimenteren en fouten te maken en zo de nodige expertise en kennis op te bouwen in afwachting van het wonen op het definitieve familiedomein. Denk hier bvb. aan een moestuin opstarten, een compost toilet maken, een coboven bouwen, een yurt opzetten, zaden en planten verzamelen voor het toekomstige voedselbos en nog veel meer. Op die manier leert men alvast de skills en tools op vlak van zelfvoorziening en autonomie die later goed van pas zullen komen bij de creatie van het eigenlijke domein. Daarnaast kan men de tijd die men doorbrengt op het tijdelijke terrein niet enkel gebruiken om de regio uit te kammen op zoek naar de ultieme plek, maar het is een ideale gelegenheid om zich bij te scholen en kennis te verwerven betreffende enkele hoofdthema’s zoals: permacultuur, hernieuwbare energie, plantenkennis, low-impact huizenbouw, enz. Dit kan dan via zelfstudie van boeken, YouTube en het bezoeken van andere, inspirerende pioniers.
Deze derde reden om eerst ergens tijdelijk te wonen omvat dus de mogelijkheid om zich eerst te oefenen in de skills en technieken tot zelfvoorziening, extra tijd tot onderzoek en bestudering der hoofdthema’s, het op verkenning trekken in de regio en het tijd nemen om zich te wortelen en te acclimatiseren in de streek.

Hoe vind je nu een gratis en tijdelijk terrein? Dit zal in ieder land verschillend zijn, ik kan alleen maar spreken over de Franse situatie en mijn eigen ervaringen. Ik overloop enkele mogelijkheden op het Franse platteland:

** Huisoppas: talrijke vakantiehuizen staan gedurende vele maanden per jaar leeg en de eigenaars zijn maar wat blij als iemand zich wil ontfermen over de woning, de tuinen, het zwembad, de dieren,... tijdens de periodes wanneer niemand aanwezig is. Het is zelfs mogelijk om wat centjes bij te verdienen wanneer de eigenaars vragen om kleine huishoudelijke taken en klusjes op te knappen tijdens jouw verblijf. Er zijn vele websites die huisoppassers en eigenaars met elkaar in contact brengen.

** Terreinbewaking: afgelegen, vergeten en weinig bezochte terreinen (in berg- en bosgebied) worden vaak door krakers en nomaden 'illegaal' bezet. Soms laten eigenaars dan een toezichthouder gratis wonen op een terrein om krakers af te schrikken. 

** Grootgrondbezitters: sommige eigenaars bezitten vele percelen grond verspreid over vele regio's in heel Frankrijk. Vaak weten eigenaars zelfs niet dat ze her en der nog een stuk(je) land hebben liggen. Dit komt door de erfenis wetten: een eigenaar sterft en zijn landerijen worden verdeeld onder kinderen en kleinkinderen, dit is al een eerste opsplitsing. Wanneer dan ook die kinderen en kleinkinderen sterven wordt het land opnieuw verdeeld onder de nakomelingen. Na enkele generaties hebben de erfgenamen overal kleine stukjes terrein liggen waar ze soms geen weet van hebben of geen interesse in hebben. Grootgrondbezitters hoeven trouwens niet altijd megarijk te zijn. Ik ken iemand die veel terreinen opkoopt om zijn kuddes en dieren te laten grazen. Deze man is niet superrijk maar gezien agrarische grond vrij goedkoop is in in bepaalde Franse regio's (2000 € per hectare) kan hij toch vrij grote percelen aankopen. Deze mensen zijn vaak bereid een stukje grond tijdelijk ter beschikking te stellen aan zoekende pioniers. 

** Gemeentelijk bos: een derde van Frankrijk is bos en vele bossen liggen in uitgestrekte, beschermde natuurparken. Ik sta soms wekenlang op dezelfde plaats in een bosrijk natuurpark zonder dat ik opmerkingen krijg of weggejaagd wordt. In Vlaanderen is dit totaal ondenkbaar. Overnachten in een provinciaal domein of bos is verboden in Vlaanderen. Nog dezelfde avond komt de boswachter je intimideren en wegjagen. Ja, de natuur behoort al lang niet meer aan iedereen. In Frankrijk daarentegen ken ik tientallen (prachtige, natuurlijke en bosrijke) plaatsen waar je gerust enkele maanden kan staan met een mobilhome zonder dat iemand het merkt. Uiteraard dien je alles netjes te houden. Het is net die Franse vrijheid die mij trouwens zo aantrekt. 

** Vrienden & familie: na 10 jaar rondtrekken ken ik ondertussen heel wat mensen en vrienden in verschillende Franse regio's. Velen wonen zelf op grote terreinen (naar Vlaamse normen dan) waar nog plaats is om enkele tijd een camper of yurt te zetten. Ook verre of dichte familie die reeds in Frankrijk woont, kan een mogelijkheid bieden als tijdelijke en gratis verblijfplaats. 

** Ecodorpen & pioniers: steeds meer duurzame leefgemeenschappen en nieuwe samenwoon vormen ontstaan nu overal op Aarde. Alleen al in Frankrijk zijn letterlijk honderden projecten en initiatieven aan de gang. Velen zijn op zoek naar allerlei hulp en nieuwe bewoners. De meeste leefgemeenschappen vinden nieuwe mensen die even tijdelijk bij hen verblijven geen enkel probleem. Er zijn vele voordelen: men kan rechtstreeks leren van andere pioniers, men krijgt hulp bij administratieve verplichtingen, men krijgt tips over mogelijke terreinen, men krijgt een introductie tot het leven in gemeenschap, men leert nieuwe en gelijkgestemde vrienden kennen,...Vele andere kleine projecten zoals bvb. ecologische campings, bewustzijnscentra, herbronninghuizen, plukboerderijen, bed & breakfast of gite verhuur, permacultuur tuinen, familiedomeinen...zoeken vrijwilligers. Het zijn vaak mensen die recent zijn geëmigreerd en veel hulp kunnen gebruiken bij de verwezenlijking van hun mooie plannen en dromen. Enkele linkjes: pioniers, wereldkaart, bekende dorpen.

** Wwoof, helpx & work away: deze 3 websites brengen gastgezinnen en vrijwilligers samen met de bedoeling voor beiden een win-win situatie te creëren. De gastheer krijgt gratis werkkracht in ruil voor kost en inwoon. En de vrijwilliger leert skills en kennis en woont gratis op een leuke plaats in ruil voor enkele uren werk per dag. Het mooie is dat er dan ook voldoende vrije tijd overblijft om op zoektocht te gaan naar jouw eigen paradijsje in de streek waar je vrijwilligerswerk doet. Sander van Murat vond op die manier zijn paradijs. En ondertussen krijg je gratis kost en inwoon. Dit zijn de websites: wwoof, helpx, work away

Wwoofen is leerrijk en plezant
en een ideale manier om land en cultuur te ontdekken.
Eenmaal een gratis en tijdelijke plek gevonden en gekozen is (zonder huis of gebouw op), dan zijn er ook verschillende mogelijkheden om er effectief te wonen. Ik heb zelf een mobilhome wat volgens mij een erg goede combinatie is van enerzijds een goedkoop woonhuis met alle basiscomfort en anderzijds de mogelijkheid mobiel te blijven en rond te trekken. Evenwel is een mobilhome niet geschikt voor afgelegen en moeilijk bereikbare terreinen, bvb. extreem berg- of bosgebied. Andere mogelijkheden zijn een caravan plaatsen (2dehands vanaf 1000 €) --- een yurt of ger opstellen (2dehands vanaf 2000 €) --- een chalet optrekken (2dehands vanaf 3000 €) --- een roulotte of pipowagen plaatsen (2dehands vanaf 5000 €) --- of zelfs een heus roundhouse bouwen, wat ook interessant is als eerste bouwoefening (vanaf 2000 €). Deze low-impact woningen kunnen later ook meeverhuizen naar het definitieve domein.

Een gratis, tijdelijke en voorlopige plek vinden is dus vrij makkelijk, maar voor wie er toch niet in slaagt, zijn er ook enkele betalende mogelijkheden. Wellicht kun je deze opties eerder beperken in tijd gezien het maandelijkse kostenplaatje.
  • Een vakantiehuis of gite huren: tijdens de zomermaanden kan dit duur uitvallen, maar men zoekt best een vakantiehuisje om op jaarbasis te huren, wat veel goedkoper uitvalt. Het voordeel is het comfort en de aanwezigheid der basisvoorzieningen, nadeel is de prijs die toch een hap uit het budget betekent gezien je minimaal toch een jaar uittrekt om vanuit die tijdelijke gite het definitieve domein te vinden. Tenzij je veel geluk hebt en al snel je droomplek vind en ook de aankoop procedure vlot verloopt (reken op minimum 3 maanden notaris en administratie toestanden).
  • Een caravan op een camping huren: kies dan een camping die het hele jaar openblijft, men kan ook een eigen tent zetten op de camping, maar dat is minder geschikt tijdens de wintermaanden, een caravan bevat ook de nodige basisvoorzieningen.
  • Een huisje huren: dit kan een goede optie zijn, in sommige regio's zijn de huizen vrij goedkoop (400 € voor huis met tuin, 200 € voor een appartement) en er kan per kwartaal gehuurd worden.
Mijn eigen verhaal en wedervaren over het vinden van een tijdelijke plek kan misschien anderen helpen en verder inspireren. Hier volgt het.

Het perceeltje naast Sevely (in het echt nog veel mooier)
Ik ben nu (lente 2015) opnieuw (voor de 2de maal) op Sevely (in de Montagne Noire, Hérault) waar ik verder werk aan de tuinen. Mijn camper staat op een kleine (gemeentelijke) parking in het bos op 5 minuten van het huis. Hier kan ik gerust maandenlang staan zonder problemen. Maar er is ook een klein perceeltje wat vlak naast Sevely ligt en waarvan niemand weet wie de eigenaar is. Zoals daarnet werd verteld, komt dit wel vaker voor in Frankrijk. Wellicht weet de eigenaar zelfs niet dat hij daar nog een stukje grond heeft liggen of hij heeft er geen interesse in. Het kan ook zijn dat de grond aan de gemeente toebehoort. Het perceeltje is een stuk vlak terrein en zo’n 500 m2 groot en ligt ingesloten tussen Sevely en de artisanale geitenboerderij van de buren. Er loopt een klein beekje door het perceel, het is omringd door bomen en enkele ruïnes en verderop begint het grote omliggende bos en het is quasi onzichtbaar voor jaloerse buren of andere kijklustigen. Nadelen zijn de overwoekerende bramen en brandnetels die overal op het perceel de overhand hebben, maar die kunnen natuurlijk opgeruimd worden. En het perceel is ook niet bereikbaar met een auto of camper. Maar voor de rest is dit een ideaal plekje wat als tijdelijke uitvalsbasis kan dienen op zoek naar een definitief familiedomein. Het is ruim genoeg om een yurt te zetten en enkele moestuinen te starten en het voelt als een ideale startpositie, ook al omdat het op amper 100 m van het huis ligt (waar elektriciteit, douche en internet voorhanden zijn). Op dit perceel zou ik rustig een jaar kunnen wonen zonder dat de eigenaar er weet van heeft, want ruim 50 jaar zijn ze hier niet meer geweest. Het is ook mogelijk om op te zoeken aan wie dit perceeltje precies behoort (op het kadaster van de gemeente). En daarna aan de eigenaar te vragen om er even te mogen wonen of zelfs een voorstel te doen om het eventueel aan te kopen. Meer dan 100 € zal het niet kosten, een hectare kost hier 2000 €, dus 500 m2 komt dan op 100 €. Evenwel wordt deze mogelijkheid mij afgeraden door lokale bewoners om geen ‘slapende honden’ wakker te maken.

Een roulotte als huis: goedkoop, knus, mobiel en veel charme.
Nog verschillende andere mogelijke en tijdelijke staanplaatsen zijn hier aanwezig. Een vriend van Steffy die in de buurt woont, heeft heel wat (agrarische) terreinen in bezit als graasweides voor zijn kuddes. Op zijn terreinen wonen trouwens al andere nomaden en ‘alternatieven’ in roulottes. Die vriend is onder meer schrijnwerker en maakt ook zelf roulottes in zijn prachtige houtbewerkingsatelier. Tussen haakjes: een roulotte of kermiswagen is een erg goede keuze als tijdelijke of definitieve woning. Ze komen in allerlei maten en modellen, bevatten alle basiscomfort, ogen mooi en warm (overal hout) en zijn bovendien mobiel. De aankoopprijzen zijn wel hoger dan bvb. een yurt, namelijk vanaf 10.000 €. Het is ook mogelijk zelf je eigen roulotte te bouwen door een afgedankt onderstel van een bestelwagen of vrachtwagen op de kop te tikken en de volledige opbouw in hout zelf te construeren. Dan zal de prijs lager zijn en de voldoening wellicht groter. Maar goed, ik mag mijzelf dus een plekje uitkiezen bij die vriend en mijn mobilhome enkele maanden op zijn terrein zetten. 

Ook de verschillende leefgemeenschappen en ecodorpjes die hier in de buurt actief zijn, verwelkomen nog nieuwe bewoners. Maar wonen en samenleven op een ecodorp is een grote uitdaging en vraagt een heel andere instelling. Bovendien heb ik tot op heden nog geen enkele leefgemeenschap bezocht waar ik het gevoel had om bij aan te willen sluiten. Vorig jaar bezocht ik hier al ecodorp Mayrac (een leuk project waar tijdelijk of definitief verblijven geen enkel probleem vormt). Dit jaar bezoek ik op een dag ecovillage EVA hier in de buurt, om kennis te maken met de mensen en de locatie en om te voelen of dit iets voor mij is (volgende keer een verslagje daarover).

Het berghuisje in Rosys
Een andere vriend van Steffy woont in een bergdorpje (Rosys) vlak langs de Gorges d'Heric. Hij vertoeft er in een typisch berghuisje, denk dan aan kleine ruimtes, lage plafond en volledig opgetrokken uit rotsblokken en stenen. Erg knus en gezellig allemaal. De man woont er gratis in ruil voor onderhoud en kleine herstellingen aan het huisje. Maar nu heeft de man besloten om te verhuizen en dus komt het huisje vrij. Wat opnieuw een mogelijkheid biedt om gratis op een voorlopige plaats te wonen, zelfs in een heus huis deze keer! Maar zoals overal zijn er voor- en nadelen. De voordelen zijn de weergaloze omgeving, want het berggehuchtje wordt omringd door wilde wouden, magische bergen en die fantastische gorges (= een uitgesleten rivierbedding tussen de bergen) en is gelegen in beschermd natuurgebied. Er is een lekkere zoete bron die in gratis en zuiver water voorziet. En wat hogerop (toch een kwartier klimmen) en volledig in de stilte en de rust, ligt nog een vlak terrein, wat een mooie moestuin zou kunnen worden. En men woont gratis, wat uiteraard een belangrijk voordeel is. Dan de nadelen: er komen, vooral tijdens de zomer, tientallen toeristen voorbij want er loopt een GR route langs het hameautje. De weg van het dorpje beneden (Mons le Travelle) naar het berghameautje boven (Rosys) is een 5 km smalle, slingerende en beschadigde bosweg waar ik met mijn camper nooit op raak. De wintermaanden zijn toch niet te onderschatten zo hoog in de bergen, er is de kou, de sneeuw, ijzel, lawines, de rivier die uit zijn oevers treedt en voortdurend een felle wind die door merg en been snijdt. En de moestuin hogerop wordt gegarandeerd leeggevreten door moeflons (wilde schapen), everzwijnen en herten als je geen hoge omheining plaatst. Maar het grootste nadeel vind ik de (enige) buren die blijkbaar erg tegendraads zijn en steeds ruzie zoeken met de enige andere bewoner in het kleine hameautje.

Gorges d'Héric (Hérault)
Conclusie: het is vrij eenvoudig om een tijdelijke, gratis plek te vinden waar men langere tijd kan verblijven. Gewoon wat rondtrekken tot je een leuke, groene regio vindt waar vriendelijke en openminded mensen wonen. In die regio verblijf je dan een tijdje terwijl je op verkenning trekt en daardoor ook nieuwe contacten, mensen en vrienden ontmoet. En bijna vanzelf zullen zich allerlei kansen, mogelijkheden en terreinen aandienen. In amper enkele weken tijd vind ik zelf 4 (gratis) mogelijkheden: het perceeltje naast Sevely, het mooie terrein van een kennis, een leuk huisje in de bergen en verschillende ecodorpen en leefgemeenschappen die nieuwe mensen verwelkomen.
Gewoon je hart volgen, luisteren naar je intuïtie, focussen op je droom en jezelf openstellen voor de kansen en mogelijkheden die op je pad komen. Succes en vruchtbare resultaten zijn dan onvermijdelijk.

Volgende keer bezoeken we ecodorp EVA.

Volgens Bashar zijn de eerste 3 minuten van dit meesterwerkje diep helend en transformerend.

zaterdag 4 juli 2015

Vrije zielen in de Lot

De Tai Chi Zome op domein 'La Maison dans le Bois'
How many dreams, great ideas and amazing things never happen,
because we are tought to be secure instead of adventurous.

Vrijheid is wat mij drijft en voortstuwt op het pad. Alles kunnen loslaten wat mij belemmert om volledig mezelf te zijn. Het vraagt soms het nemen van grote beslissingen; het verbranden van oude bruggen; het loslaten van dingen, mensen en geloofssystemen; het onderzoeken van de eigen, dagelijkse gedachten; nieuwe inzichten en paradigma's toelaten; verlangens en dromen als hoofdthema en richtsnoer nemen voor deze korte maar boeiende reis op Aarde,...
Maar een beslissing nemen, brengt altijd kracht, heb ik al gemerkt. Een deur sluiten, opent altijd nieuwe ramen met zicht op een glorieuze toekomst. Dingen en mensen loslaten, maakt altijd ruimte vrij voor nieuwe ervaringen. En daar gaat het toch uiteindelijk om. Life is not about waiting for the storm to pass, it's about learning how to dance in the rain.

Beslissingen zoals mijn huurhuis opzeggen en als nomade in een camper wonen. Dit brengt mij naast het ervaren van een heerlijke vorm van vrijheid en vele nieuwe en boeiende contacten, ook meer eigen verantwoordelijkheid voor de keuzes die ik dagelijks maak en de richting waarin ik mijn leven wens te sturen. Je komt vanzelf in je kracht als je niet langer afhankelijk bent van het systeem, van carrière, werk, verplichtingen,...Het vraagt wel een tijd van aanpassing. Eerst voel je je wat onwennig en verloren met de nieuw verworven vrijheid. Later wil je niets anders meer en besef je dat je nooit meer terug kunt naar een slavenbestaan van 9 tot 5 in een stress en angst maatschappij.
Beslissingen zoals een nieuw leven in Frankrijk beginnen waardoor ik minder vaak bij mijn 3 kinderen en mijn 4 kleinkinderen kan zijn. Een pijnlijke keuze op dit moment, dat is zeker, maar de droom en het verlangen om een familiedomein te creëren en die nieuwe wereld mee te helpen vormgeven, is sterker en zal uiteindelijk ook ooit mijn nageslacht ten goede komen, wanneer ze bvb. vaak op bezoek komen of eventueel beslissen om mee te doen en aan te sluiten. Je weet maar nooit.

Overal om mij heen zie ik mensen de geldmatrix en het media circus loslaten en de weg naar soevereiniteit en vrijheid nemen. Deze tendens zal in de toekomst alleen nog maar toenemen. De verouderde, feodale wetten en regeltjes (zoals de bouw- en woonwetten) die nu veel creatieve oplossingen in de weg zitten, zullen noodgedwongen verdwijnen wanneer steeds meer mensen de beperkende invloed en zinloosheid ervan zullen begrijpen en zich er niks meer van aantrekken. Wetten en reglementen dienen eigenlijk maar 1 doel: gehoorzaamheid, volgzaamheid. De elite aan de top van de piramide wil een wereld vol controleerbare werkslaven die vanaf de kindertijd gehersenspoeld worden om te geloven dat angst en schaarste normaal zijn en dat geweld en geld de enige middelen zijn om alles te controleren en te organiseren. Welnu, leven in angst en schaarste, of met oorlog en geweld, is helemaal niet normaal. Het is waanzin en compleet overbodig. Er is liefde en overvloed, eenmaal je de mindcontrol loslaat. Er komen steeds meer wetten en reglementen bij, zodanig veel zelfs dat vroeg of laat iedereen wel een overtreding moet begaan. Dit is een opgezet spel om wederom angst te zaaien en meer controle mogelijkheden te verkrijgen.

Link naar bijhorend artikel
Geld is het hoofdmiddel wat de elite gebruikt om via de verdeel en heers tactiek de wereld te controleren, te manipuleren en te bepalen (rijk versus arm). Zonder geld kun je geen huis bouwen of zelfs geen huurhuisje betrekken of een lapje grond bewonen. Wie door omstandigheden onvoldoende geld bezit of wie uit eigen keuze en verlangen een yurt op een stuk grond plaatst, die is strafbaar (in Vlaanderen) en wordt weggejaagd. Wie genoeg geld bezit (en de juiste connecties), kan zonder problemen een dikke villa neerpoten in natuurgebied. Maar wie een duurzaam en zelfvoorzienend leven wil opbouwen en ondertussen op die plek de biodiversiteit verhoogt en de lokale economie ondersteunt, die wordt gestraft, want wonen in een yurt op agrarische grond, dat is een misdaad. Zie dit verhaal.

Is het niet zo dat de Aarde aan iedereen toebehoort? Is het niet zo dat iedereen het geboorterecht heeft om hier op deze mooie planeet zijn eigen, unieke weg te gaan en geluk te vinden voor zichzelf en zijn gezin? Dat maakt de wereld net zo kleurrijk en divers. Hoe lang nog spelen wij hun misdadige, corrupte spel? Welnu, steeds meer moedige zielen spelen niet meer mee! Hieronder hun verhaal.

Eerst nog even dit. De berichtjes op deze blog beschrijven vaak de avonturen van pioniers die streven naar een leven in eenvoud en zelfvoorziening en dicht bij de natuur. Dat betekent uiteraard niet dat de mensen die verkiezen om in de stad te blijven wonen, helemaal 'verkeerd' bezig zijn. Er zijn overal fantastische initiatieven en duurzame projecten gaande (gelukkig maar), zowel in de grootstad als op het platteland. Steeds meer steden worden trouwens transitiestad (ook mijn eigen geboortestad Kortrijk) en kiezen bewust voor hernieuwbare energie, lokale productie, volkstuinen, bio en vegetarisch voedsel, autovrije wijken, enz. Voel zelf waar je gelukkig bent en jouw droom kan manifesteren (stad, dorp of vrije natuur).
 
Your life is a storybook, written on the pages of the universe.
Would a reader want to keep turning the pages of your story?

Wifi straling zichtbaar gemaakt
volledig artikel hier
Langer dan een maand in Vlaanderen doorbrengen, valt mij steeds moeilijker. Er zijn vele redenen maar de 2 belangrijkste zijn de immense luchtvervuiling en de vele stralingsmasten (wifi, G3, G4,...). Deze elektromagnetische en fysieke vervuiling (ultrafijn stof) veroorzaken na enkele weken verblijf in Vlaanderen allerlei aandoeningen zoals vermoeidheid, slapeloosheid, hartkloppingen, griep verschijnselen, storende en negatieve gedachten,...Na 2 dagen in de ongerepte Franse bossen verdwijnen al die kwaaltjes als sneeuw voor de zon.
De weg naar het zuiden is altijd een beetje een avontuur. Vlak na Lille staat een wagen op de pechstrook en een man die met wilde gebaren de voorbij komende auto's probeert te laten stoppen. Ik zet mij even aan de kant in de veronderstelling dat hij hulp nodig heeft. Maar hij blijkt een ordinaire oplichter die (nep) gouden ringen probeert te verkopen om zijn (zogezegd) zieke kinderen van medicijnen te voorzien. Zijn vingers hangen vol met die gouden ringen en aan de luxe auto te zien is hij veel rijker dan ikzelf. Kwaad sla ik het portier dicht en vervolg mijn weg. De volgende dag rij ik mijn achterlicht aan diggelen tegen een brandweerkraan die uit de grond steekt. Met rode plakband herstel ik voorlopig het licht zodat het minder opvalt. Dit wordt toch even zoeken naar een passend tweedehands achterlicht bij garages en afbraakfirma's, want nieuwe onderdelen voor mijn Nissan uit 1996 zijn moeilijk te vinden. En in de late namiddag rij ik op de smalle boerenwegen rond Saint Céré en kom terecht in een autorally. Ik had de waarschuwingsborden wel gezien maar ze stonden aan de zijkant van de weg en ik dacht dat de rally al voorbij was. Niet dus. Een bezorgde seingeefster maant mij dringend aan om terug te keren want de rallywagens kunnen ieder moment met grote snelheid uit de bocht komen aanscheuren. Maar de weg is te smal om mijn lange camper te draaien, dus rij ik 1 kilometer achteruit, links en rechts kijkend in de zijspiegels in de hoop tijdig uit de gevarenzone te zijn, wat net lukt. 

Idyllische hoekjes op 'La Maison dans le Bois'
Na twee dagen rijden kom ik aan in het groene en mooie departement Lot waar ik vrienden bezoek die al jaren in Frankrijk wonen en nu op het punt staan een eigen terrein te kopen. Ze vonden een prachtig (en goedkoop) domein, verscholen tussen heuvels en bossen, waarop een vijftal vervallen en erg vervuilde gebouwen staan. Rond de huisjes en schuren ligt 6 hectare grond met tal van volwassen fruit- en notenbomen, maar ook danig overwoekerd door bramen en uit de kluiten gewassen struiken. Het panorama van 180° over de groene heuvels en vlaktes van de Lot is wel adembenemend. Wellicht honderden kilometers ver kun je kijken en overal zie je groene valleien en gele akkers doorspekt met een lappendeken van wouden, bossen, rivieren en piepkleine dorpjes. Nergens gsm masten, pylonen, industrieterreinen, snelwegen, fabrieken,...maar overal levende natuur. Het is een mooie plek waar erg veel werk is (alle gebouwen vragen renovatie en herstel en de tuinen dienen grondig opgekuist) maar de mogelijkheden om hier een zelfvoorzienend familiedomein te creëren of zelfs een leefgemeenschap te laten ontstaan, zijn zeker aanwezig. Gezien mijn vrienden al vele jaren in een Mongoolse yurt wonen en ze dat ook op het nieuwe terrein willen blijven doen, is het herstel der gebouwen als woonhuis minder prioritair. Een groot project als dit is trouwens sowieso een levenswerk of zelfs een meer generatie project en vraagt ook om meerdere deelnemers. De aankoop procedure verloopt evenwel moeilijk en langzaam. Niet enkel omdat de Franse papiermolen erg traag werkt, maar ook omdat het terrein (van 12 ha) aangekocht wordt in samenspraak met 2 boeren die dan de helft als graasweide voor hun dieren zullen houden. Hoewel de aankoop nog niet rond is, toch zijn ze al begonnen met de bramen te maaien en een eerste groentetuin op te starten op het terrein. 

Een yurt in vervallen staat
Gedurende mijn tweedaags verblijf bij hen bezoeken we 3 boeiende en inspirerende projecten.
Een hippie kocht vele jaren geleden enkele hectare bosrijk en heuvelachtig gebied en heeft er ondertussen een prachtige en krachtige plek gecreëerd (La Maison dans le Bois). Er staat een mooi groot huis vol verdiepingen, patio's, verborgen hoekjes, ronde vormen, keramiek, leemwerk, houtsculpturen, gezellige hoekjes, en overal planten. Echt prachtig en waaauw, hier wil ik wonen! Wat hoger op het terrein staat nog een schitterende en met leem afgewerkte zome die onder meer dienst doet als meditatie en tai chi ruimte, want de man is ook tai chi leraar en geo-bioloog (zie foto boven dit bericht). Een zome is een dome (een koepelvormig huis) met ruitvormige constructiepanelen (in plaats van driehoekige). De tuinen rond de gebouwen liggen weliswaar voor een stuk op hellend terrein (zoals overal hier) maar bevatten vele idyllische tafereeltjes en elfenplekjes. Samen met Peter breek ik hier een yurt af die dringend nood heeft aan herstelling. Een ontspannen (en leerrijk) klusje in de aangename namiddagzon en op een magische krachtplek. Ja, het leven kan mooi zijn. Het zijn net de eenvoudige dingen die geluk in zich dragen. 

Groenten op een hugelkultur bed
Een tweede bezoek is aan een kleine leefgemeenschap in de buurt (Le Bois Farge) waar we iemand oppikken om dan samen naar een bijzondere plek nabij Tulle te rijden, zo'n anderhalf uur verder. De leefgemeenschap bestaat momenteel uit vier mensen die een stuk grond met gebouwen aankochten en de renovatie gestart zijn. Eén der bewoners is permacultuur ontwerper en creëerde de groentetuinen voor de gemeenschap. Daarnaast geeft hij ook cursussen en stages en hij bevestigt mijn ervaring dat de belangstelling voor permacultuur overal explosief aan het groeien is en steeds meer mensen inspireert. Een erg hoopvolle ontwikkeling. Nog slechts enkele jaren geduld en vrijwel iedereen zal op de hoogte zijn van de permacultuur technieken en inzichten en velen zullen die ook beginnen toepassen. Dankjewel YouTube, Facebook, Twitter, Google,...Dankzij internet is een immense bibliotheek en videotheek aan boeiende, bevrijdende, occulte en transformerende informatie nu zomaar en met een muisklik beschikbaar voor iedereen. Wonderlijk. Uniek in de geschiedenis. Wat een kans tot bevrijding. Even een analogie. Begin jaren zestig van vorige eeuw had vrijwel niemand in het Westen al gehoord van yoga, meditatie, karma, reïncarnatie. Maar ondertussen zijn deze begrippen gemeengoed geworden en vele mensen beoefenen nu zelf dagelijks meditatie en yoga. Zo zal ook permacultuur doorbreken en weldra gemeengoed worden...en dat zal de wereld heel snel transformeren naar een groene planeet van eeuwige, duurzame overvloed.

Groentetuin in terrassen op 'Le Bois Farge'
Een andere bewoner maakt biodiesel om de wagens van de gemeenschap (quasi gratis) te laten rijden. Men verzamelt afgedankte frituurolie bij de restaurantjes uit de buurt en filtert die grondig (drie maal doorheen steeds fijnere mazen). Daarna is de olie perfect bruikbaar als brandstof  voor (oudere) dieselwagens. Bij de moderne dieselwagens zit er vaak teveel elektronica in en rond de motor en werkt de frituurolie minder goed. Afhankelijk van het type wagen kun je dan rijden op 100% frituurolie of op een aangelengde versie (20% diesel en 80% frituurolie). De olie is gratis af te halen want de restaurant eigenaars zijn maar wat blij om er er vanaf te raken gezien ze anders dienen te betalen om de olie bij het containerpark te storten. Het is ook perfect legaal (in Frankrijk) om op frituurolie te rijden. Er komen geen belastingen bij want het gaat om recyclage olie. Enkel bij gebruik van verse plantaardige olie (koolzaad bvb.) komen er in principe taksen bij. Maar die bio-brandstof is bijna even duur als diesel en dus niet interessant (tenzij je zelf koolzaad zou telen en er olie van persen). Een jong koppeltje die op de gemeenschap woont, is ondertussen bezig met de bouw van hun ovalen droomhuisje. Het wordt een combinatie van stro, leem en hout. Het huisje komt op agrarische grond en er is ook helemaal geen bouwvergunning, dus volgens de strikte wet is het allemaal illegaal, maar niemand trekt zich daar iets van aan. 
Dit is echt een trend die ik overal en steeds meer zie. Mensen zijn het beu om de feodale wetten en beperkende reglementen te volgen. En steeds meer burgemeesters laten dit ook oogluikend toe. Zolang er geen klachten komen van buren, jagers of andere jaloerse ego's, is de burgemeester vrij om op welke manier dan ook zijn of haar dorp van groei en bloei te voorzien. Mensen die zich komen settlen in de arme, leeglopende dorpjes en nieuw leven in de gemeenschap brengen, zijn altijd welkom, vooral als ze ook kinderen meebrengen.

Failure is not failure.
Failure is courage, learning and resilience – the recipe for success.

Een kachel gemaakt uit 2 gerecycleerde gasflessen
Op de drie projecten die ik vandaag bezoek staan talrijke 'illegale' huizen en bouwwerken. Mensen kopen (goedkopere) agrarische grond en beginnen gewoon hun droom neer te zetten, vaak zonder toestemmingen of vergunningen te vragen. En het lukt hen nog ook, dat zie ik nu overal gebeuren op het Franse platteland. (Eigenlijk is het niet zo plat hoor, eenmaal onder Limoges is het hele zuiden een lappendeken van groene heuvels, bergen, diepe valleien, uitgestrekte bossen, vele meren, heldere rivieren, authentieke dorpjes,...). Maar wat zich zal voordoen wanneer steeds meer mensen deze piste volgen, is het feit dat de wetten en regeltjes noodgedwongen zullen aangepast worden aan de noden en verlangens der mensen. Tenslotte heeft iedereen het geboorterecht om geluk te vinden en iedereen verdient de kans om voor zichzelf en zijn gezin te zorgen door in de drie basisbehoeften te voorzien: een eigen stuk grond en een huisje, gezonde voeding en zuiver drinkwater. Wij, het volk, hebben de macht. Wij kiezen de toekomst. Wij creëren onze realiteit samen. Niet langer beslissen en bepalen de ambtenaren en de elite over de manier waarop wij wensen te wonen, te werken, te bouwen en verkiezen samen te leven, maar de mensen zelf nemen hun soevereiniteit en kracht terug en creëren hun dromen zonder echt rekening te houden met al die dwaze bevelen uit de matrix.

Lees Larken Rose en Jeremy Locke als je echt wilt weten hoe politici, regeringen, autoriteiten en wetgeving onze vrijheid en vooruitgang doelbewust blokkeren en enkel dienen om de wereld te verdelen in (een grote groep) gehoorzame en slapende slaven en (enkele) megarijke meesters. Deze 2 boeken brengen de lezer snel dichter bij echte vrijheid en soevereiniteit en zijn complete aanraders. Gaan stemmen, petities tekenen, stakingen organiseren, betogen, wachten tot politici echte oplossingen aanbrengen, wachten op wat dan ook,.... het heeft allemaal weinig zin. Het enige wat van tel is en echt invloed heeft, is zelf daadwerkelijk anders beginnen denken, anders beginnen leven en vooral beginnen doen. Actie, actie, actie! Niet langer wachten maar beginnen. Je leeft je droom of je leeft hem niet. Er is geen compromis mogelijk.

Met de eerste Rivendell groep hadden we ooit een afspraak weten te bemachtigen op het kabinet van de minister, waar we het ecodorp project voorstelden met de vraag om de wetgeving aan te passen zodat familiedomein bewoning op agrarische grond mogelijk werd. De minister vond ons project prachtig en zag ook de vele voordelen en positieve impact op milieu en maatschappij, maar....haar antwoord was ronduit nee, want 'we kunnen toch zomaar de wet niet veranderen', zelfs indien dit een land en haar bewoners ten goede komt. Ik bedoel maar, waarom wachten op politici?  

Illegale chalet in het bos
Ik geef nog een voorbeeld. Begin dit jaar bezoek ik een uitgeweken Engelsman die 10 jaar geleden naar Frankrijk emigreerde. Hij zocht een terrein om zich te vestigen en vroeg aan de toog van een café langs zijn neus weg of er iemand een stuk grond te koop weet. En inderdaad, er is 'toevallig' een man in het café die een stuk landbouwgrond verkoopt. Een prachtige plek trouwens, omringd door wouden en oude bomen met een riviertje wat er langs loopt en bovenal tal van mooie en vlakke stukken, ideaal om te tuinieren. De man besluit om het domein te kopen en begint er dadelijk met de bouw van een houten chalet (zonder vergunning én op landbouwgrond). Wanneer zijn huis klaar is, nodigt hij de burgemeester uit om te komen kijken naar zijn chalet. Wel, zegt de burgemeester, het mag niet van de wet, maar gezien het huis er nu toch al staat, laat het dan ook maar staan. Bedenk dat indien de man eerst naar de gemeente was gestapt om vooraf bouw- en woontoestemming te vragen (voor een illegaal gebouw), dan zou dit gegarandeerd zijn geweigerd. Maar door de autoriteiten (die in veel gevallen ook maar gewone mensen zijn) voor voldongen feiten te plaatsen, is de kans dat je er ook mee wegkomt, heel reëel. Let wel, dit verhaal zal (momenteel) nog niet overal lukken (en zeker niet in Vlaanderen of Nederland). Een openminded, menselijke en ecologische burgemeester (waar je vriendschap mee sluit) is essentieel en je zoekt ook best een wat afgelegen terrein zodat er weinig kans is op klachten van jaloerse en zure buren.

Allerlei bouwwerken op het terrein van François
Maar goed, terug naar de uitstap richting Tulle. Met 3 wagens vol leuke en lieve mensen rijden we naar een prachtig domein van een excentrieke en lieve man (François). De man zelf is er helaas niet (hij zorgt momenteel voor schapen op een ander terrein en komt pas morgenavond terug). Maar we krijgen een welgemeende toestemming om zijn terrein op eigen houtje te verkennen. Het is een heuvelachtig en bosrijk gebied, enkele hectare groot en omringd door akkers en bossen. Overal zijn kleine groentetuintjes opgestart en verspreid op het terrein staan vele zelfgebouwde constructies en huisjes. Ze zijn allemaal opgetrokken uit recyclage materialen en ze staan er allemaal illegaal. Zijn eerste lemen huisje is ondertussen half ingestort, en een ander huisje is ooit afgebrand (door vuurglinsters die uit de schoorsteen op het strodak vielen). Maar de man bouwt rustig verder en door veel huisjes te bouwen en te experimenteren, lukt het hem ook steeds beter (want het is net door fouten te maken dat we bijleren). Zijn laatste constructie is de  mooiste, een combinatie van leem, hout, glas en stro, met mooie sculpturen, speelse details en zacht, wit zand op de grond als vloer. Ja, het lijkt alsof je op het strand zit, maar dan in je eigen huis. De tuinen zijn wild en divers, overal zie ik eetbare planten, moestuintjes, geurende bloemen, kleine poelen en vijvers, bamboebosjes, bospaadjes, een boomhut, lianen om aan te slingeren, schommels,...Volgens mijn vrienden is het een erg speelse man met veel fantasie en creativiteit, die zijn kinderhart altijd wist te behouden. Hij leeft zonder geld en elektriciteit en bezit ook geen auto, maar doet alles met de fiets, wat niet evident is op het Franse platteland vanwege de grote afstanden en de vele flinke heuvels en bergen overal. Wederom een erg mooie en inspirerende plek.   

Our culture tries to convince us that we're not able to figure out our own solutions.
But we can.

Een ander roundhouse bij François
Wat is het boeiend om al deze ontwikkelingen op de voet te kunnen volgen. Een ongelofelijk proces is aan de gang. Steeds meer mensen worden wakker, stappen uit het systeem en nemen afscheid van een onbevredigend en stressvol slavenbestaan wat gedicteerd en gestuurd wordt door een handvol gekke elite families. Deze vrije zielen negeren de beperkende wetten en volgen de autoriteit in hun hart. Ze steunen niet langer de doemscenario's die de machthebbers ons voorspiegelen maar kiezen bewust een andere realiteit en een betere toekomst. Ze luisteren niet langer naar de leugenmedia (zet die tv nu toch eens uit), maar zoeken zelf naar waarheid en bevrijdende informatie (bvb. op internet).
 
The world is a dangerous place to live,
not because of the people who are evil,
but because of the people who don't do anything about it.


Het ingestorte leemhuisje bij François
Wijd en zijd in de groene en bosrijke Franse regio's kopen, krijgen of kraken mensen (landbouw) terreinen en beginnen daar een nieuw en eenvoudig leven terwijl ze rustig streven naar zelfvoorziening en ook volop gaan samenwerken met dichte en verderaf wonende buren die dezelfde dromen koesteren. Elk heeft op die manier een eigen familiedomein en door de interactie met de anderen ontstaat op organische wijze een heuse gemeenschap in die regio. Dus geen ecodorp in de klassieke zin van het woord waarbij iedereen samenwoont op hetzelfde terrein, maar wel een gemeenschappelijke droom (vrijheid, vrede, autonomie, liefde, eenheid, matriarchaat, permacultuur, educatie, uitwisseling, creativiteit, bewustwording, natuurwetten, vreugde, duurzaamheid, humor, feesten,...) die zich manifesteert doordat de afzonderlijke individuen en families zich verbonden voelen en samen werken met elkaar om zowel hun eigen droom te helpen manifesteren als tegelijkertijd een paradijs op Aarde te brengen. Deze samenwerking uit zich op vele manieren. Er zijn natuurlijk de gezamenlijke chantiers (werkdagen) waar vrienden en buren komen meehelpen met allerlei klusjes op het terrein van anderen (en vice versa).

Maar wat dan ook ontstaat is het volgende. Ieder mens bezit een onuitputtelijke bron van gaven en talenten, vaardigheden en skills, passies en kennis, kracht en inspiratie. En het zijn net deze dingen die nu gedeeld worden met elkaar. Prachtig om te zien hoe mensen openbloeien en hun eigen talenten en verlangens ontdekken, ontwikkelen en delen. Zo gaan permacultuur ontwerpers op bezoek bij leembouwers, imkers, plantenkenners, kunstenaars,...en wisselen kennis en hulp uit. Of muzikanten komen met plezier spelen op je verjaardagsfeest. Of als je zelf een strobalenhuis wilt bouwen dan komt er hulp van mensen met ervaring die jou zomaar met raad en daad bijstaan. In ruil ga je ook helpen bij hen, door jouw specifieke talenten, kennis en kracht te delen. Het is allemaal zo eenvoudig. Mensen zijn gemaakt om elkaar te helpen. Ons hart is een generator van liefde en taking care. En geld komt er nooit aan te pas. Als je de hypnotiserende trance matrix even verlaat en je voor een keertje jezelf onderdompelt in de rust van de natuur, de warmte van vriendschap en de diepe onverstoorbare vrede in jezelf, dan besef je dit nog meer.   

Tell me, what is it you plan to do,
with your one wild and precious life.

Het meest recente huisje bij François
Ook het volgende gebeurt. Hoewel steeds meer mensen gelijkaardige dromen koesteren (namelijk een eenvoudig, ecologisch en onafhankelijk leven in harmonie met de natuur, in samenzijn met vrienden en in balans met zichzelf), toch blijven velen aarzelen en durven de stap niet zetten. Ze houden liever vast aan hun bestaande leventje hoewel ze ongelukkig zijn en diep vanbinnen eigenlijk iets anders willen. Ze kiezen liever de (valse) zekerheid van een gekend bestaan in een vertrouwd systeem in plaats van het avontuur aan te gaan en fantastische ervaringen te beleven. Allerlei angsten, beperkende gedachten, obstakels, verouderde referentiekaders en verkeerde geloofsovertuigingen beletten de creatie van hun droom en belemmeren hen in de beleving van een leven vol creativiteit en voldoening.

Ze zijn ook bang voor de reacties van anderen en stellen vragen als: wat als het mislukt, wat zal mijn familie denken, hoe kom ik aan geld, hoe begin ik eraan, hoe vind ik nieuwe vrienden en gelijkgestemden, hoe ontdek ik de juiste plek, hoe leer ik de skills die nodig zijn om zelfvoorzienend te worden,.... Of meer essentiële vragen als: wat wil ik nu echt met mijn leven aanvangen, wat is nu precies mijn hoogste verlangen of droom, welke talenten wil ik ontwikkelen, wat kom ik hier doen, wie ben ik, wat is de zin van dit alles,...
Mensen die deze drempels of vragen ervaren, hebben wellicht iets aan volgende tips. Vooreerst: de zin van het leven, dat ben je zelf. You're it! Jij Zelf bent degene waar je naar zoekt of waar je op wacht. Zoek niet langer buiten jou. Gebruik de kracht van de denkgeest (mind) om je toekomst te manifesteren. Elke gedachte die je denkt is scheppend en creëert jouw realiteit (law of attraction). Stop met angst en schaarste te denken, het is een neerwaartse spiraal die nergens toe leidt en alleen maar meer angst en schaarste in je leven brengt. Denk uitsluitend liefde en overvloed. Gedachten gevoed met gevoel worden magnetisch en trekken gelijkaardige gedachten en situaties aan, die dus op dezelfde frequentie vibreren. Liefde genereert steeds meer liefde.

Eén van de vele moestuintjes bij François
Op de eerste serie vragen, die eerder concreet over de creatie van een familiedomein (of een andere droom) gaan, zijn makkelijk antwoorden te vinden op bvb. de Rivendell website, deze reisblog en via google en allerlei workshops. De tweede serie vragen, die eerder filosofisch en spiritueel van aard zijn, vragen zelfstudie en zelfonderzoek. Bestudeer en onderzoek bvb. de inzichten en ideeën uit levende en inspirerende visies zoals de 'wet van aantrekking', 'positief denken' en 'natural law' en pas deze technieken ook bewust en dagelijks toe. Geloof me, de technieken werken! En dat is uiteindelijk ook het enige wat van tel is. Werkt het of werkt het niet. Het gaat om de boodschap en de inzichten en niet om wie ze verkondigt. Het gaat om wat ze teweegbrengen in jouw universum en realiteit wanneer je de inzichten toepast en integreert. En dat ervaar ik zelf als heel positief en bevrijdend op dit moment in mijn leven. Excellente leraars op dat vlak zijn (volgens mij) Louise Hay, John Kehoe, Abraham-Hicks, Bashar, Teal Swan, Bentinho Massaro, Mark Passio, Larken Rose, Michael Roads,... en vele anderen. Er zijn tal van YouTube filmpjes te bekijken. Wanneer je beperkende, negatieve of stressvolle gedachten ziet verschijnen in je bewustzijn, dan is The Work van Byron Katie een excellente techniek om ze te onderzoeken en los te laten. Stressvolle gedachten zijn gouden kansen om onderbewuste programma's te detecteren en transformeren. Deze technieken en inzichten brengen in korte tijd een nieuwe visie, een verruimend paradigma en hoger vibrerende denkbeelden in jouw bewustzijn waardoor je niet alleen een bevrijdende perceptie op wereld krijgt (je laat steeds meer angsten los), maar waardoor je ook steeds meer moed, kracht en inspiratie zult aanboren om de nodige stappen naar een nieuw leven te kunnen zetten. 

Elfenpoeltje bij François
En dan zijn er uiteraard ook de honderden pioniers die de stap naar vrijheid reeds genomen hebben en van wie heel veel te leren valt. Ga op bezoek bij zulke pioniers en prille projecten en laat je inspireren, aanvaard hun hulp en steun bij de emigratie en opbouw van een nieuw leven en deel jouw talenten met hen. Deze pioniers banen de weg voor mensen die nu nog overheerst en beperkt worden door allerlei angst en schaarste gedachten door hen te tonen dat werkelijk alles mogelijk is als je maar vertrouwen, focus, geduld, moed en dankbaarheid ontwikkelt (terwijl je ondertussen steeds meer afstand neemt van de mind control matrix). Zelfs zonder geld kun je al je dromen realiseren, ook dat bewijzen de vele pioniers en 'alternatieve' mensen die ik ontmoet en die vaak zonder geld op prachtige terreinen wonen en helemaal niets tekort hebben. Integendeel.

Verlaat het zinkend schip en breek het fundament onder de piramide.

Dit zijn 5 belangrijke tools die kunnen helpen om los te breken uit een onbevredigend leven en de weg naar vrijheid te gaan:
Skills - Creativiteit - Hulpbronnen - Inspiratie - Vrienden.
Allerlei lemen figuren in de huisje bij François
Iedereen bezit skills (talenten, kennis, wijsheid, vaardigheden en vakmanschap) die ingezet kunnen worden en een erg goede basis vormen voor een eenvoudig leven. Wees leergierig, maak kunstobjecten, leer een ambacht, schrijf over je passie, organiseer feestjes, verkoop je producten op de markt, bezoek een ecodorp, bouw een coboven, doe wat je graag doet en goed kunt,...Enkele van mijn eigen skills zijn bvb. permacultuur ontwerper, herborist, tuinier, schrijver, vegetarische kok (ook voor grote groepen), al 40 jaar lang DJ, coaching (van mensen die zelfvoorzienend en off-the-grid willen leven) en er zijn ook tal van kleinere dingen die ik kan delen (yoga, meditatie, astroloog, voedingsadvies,...). Met deze skills kun je makkelijk en overal een zelfvoorzienend leven opbouwen.
Ga creatief om met je leven, breek uit de sleur, beperk jezelf niet, zie de mogelijkheden en kansen die zich voortdurend aandienen, think out of the box, kleur buiten de lijnen, doe iets wat je nog nooit gedaan heb, probeer dingen uit. Elke dag is een nieuw begin.
Gebruik de hulpbronnen die je al hebt, zoals spaargeld (het is onbegrijpelijk hoeveel mensen nog steeds geld aan de misdadige banken blijven geven via een spaarboekje (het gaat om miljarden euro's), terwijl er zoveel prachtige projecten mee gestart kunnen worden), terreinen van familie of vrienden, een volkstuin, bezittingen die je kunt verkopen, zoek mogelijkheden om je talenten te verzilveren, lanceer een crowdfunding campagne, wees altijd bereid nieuwe dingen te leren en te groeien,...
Laat je inspireren door (positieve en constructieve) mensen, plaatsen, boeken, video's, films,...Wees integer en volg steeds je diepste verlangens en hoogste dromen. Paulo Coelho volgde tegen zijn zin een studierichting die hem opgedrongen werd door anderen, terwijl hij zelf eigenlijk boeken wilde schrijven. 'Van boeken schrijven, kun je niet van leven', vertelden ouders en maatschappij hem. Maar dat kon Paulo niets deren. Hij deed wat goed en juist voelde en werd toch schrijver, niettegenstaande die eerste jaren moeilijk en armoedig waren. Maar ondertussen is hij miljonair geworden, gewoon door te doen wat hij graag doet. Dus, follow your bliss. Volg je hart en luister naar je intuïtie.

En tenslotte zijn er de vrienden, gelijkgestemden en medestanders die allerlei hulp, steun en inspiratie bieden wanneer je een nieuwe richting inslaat. Sluit eerst vriendschap met jezelf, leer om onvoorwaardelijk van jezelf te houden. Bekritiseer jezelf nooit. Elke vorm van zelfkritiek is een doodsteek voor het spirituele en fysieke hart. Bezoedel je mind niet met angstgedachten en denkbeelden over tekort en schaarste. Zie alleen maar liefde, overvloed en eenheid (het is trouwens de waarheid, er is alleen maar liefde, overvloed en eenheid, al de rest is een tijdelijke illusie). Volg in vol vertrouwen de natuurlijke stroom van het leven. Wanneer je dan de allerbeste vriend bent geworden van jezelf, van je lichaam, van je mind...,wanneer je echte liefde voelt voor jezelf, dan zul je merken dat nieuwe vrienden, geliefden en gelijkgestemden zich ook spontaan zullen aandienen in jouw realiteit.   

In ieder huisje een leemoven/kachel bij François
Maar de eerste stap is om je huidig leven veel eenvoudiger te maken. Heb je echt 2 auto's, een onbetaalbaar huis, dure hotelvakanties en steeds maar weer de nieuwste gadgets en smartphones nodig? Veel mensen werken eigenlijk omdat ze een dure hypotheek of een huurhuis moeten betalen, en steeds maar nieuwe facturen in de bus krijgen en steeds allerlei stuff willen kopen (wellicht om een leegte in zichzelf op te vullen). En eenmaal de hypotheek afbetaald is en ze, na vele jaren zwoegen, eigenaar zijn van hun huis, dan kunnen velen er niet meer van genieten want ondertussen zijn ze oud en ziek geworden of lopen een burn-out en depressie op door een leven lang tegen hun zin te werken voor staat, bank en stuff. Ze werken niet zozeer omdat ze het graag doen en voldoening vinden in hun job, ze werken enkel om geld te verzamelen, bvb. om er voedsel mee te kopen. Maar wie zelf zijn voedsel teelt, spaart veel geld uit, hoeft dus ook minder in het systeem te werken en krijgt gezond voedsel op het bord. Drie vliegen in een klap. En laten we duidelijk zijn: geld is lucht, het is de grootste illusie op deze planeet en vrijwel iedereen trapt in die valkuil. Geld is een door de machtselite doelbewust ontworpen instrument om de mensheid in verdeeldheid, schaarste en angst te houden. Er is helemaal geen geld nodig om het leven op Aarde harmonieus te organiseren. Integendeel. Zie Ubuntu. Vroeger was één kostwinner per gezin meestal voldoende en de vrouw bleef dan thuis om voor kind en haard te zorgen. Tegenwoordig zijn zelfs 2 jobs niet langer voldoende om rond te komen. En omdat beide ouders uit werken gaan, is er ook meer geld nodig om de kinderopvang en extra verplaatsingen te betalen. Het is de omgekeerde wereld: hoe meer je werkt, hoe minder geld je overhoudt. En geloof me, de elite zal de levensduurte, de belastingen en de pensioenleeftijd steeds maar verhogen, zodat we blijven vastzitten aan hun systeem en er niet durven of kunnen aan ontsnappen. Merk op dat de meeste mensen net voldoende verdienen om rond te komen en de ratrace verder te zetten, maar niet voldoende om zichzelf vrij te kopen en wat ademruimte te hebben. Dit is doelbewust zo geregeld. En daarom zijn politici ook zo bang voor oplossingen als een gelijk en onvoorwaardelijk basisinkomen, want dat zou heel snel financiële vrijheid voor iedereen en creatieve oplossingen voor de gemeenschap brengen. En dat zou hen wellicht overbodig kunnen maken.

Nog een constructie bij François
De eerste stap is dus downgraden, consuminderen, onderzoeken hoe je minder afhankelijk van geld en van de matrix kan worden, beslissen om minder uren in het systeem te werken en meer tijd te spenderen aan wat je graag doet en goed kan. Sinds ik in mijn camper woon en geen huur noch facturen meer hoef te betalen, spaar ik heel veel geld en tijd uit. En straks, op mijn eigen familiedomein, zullen diverse groentetuinen en fruitbomen mij van gratis en gezond voedsel voorzien, jaar na jaar opnieuw. En wat ik kan, dat kan iedereen hoor,...mocht je dat wensen en kiezen.

En nu verder richting Sevely en de Katharenstreek via pittoreske binnenwegen rustig rijdend langs slaperige dorpjes en doorheen machtige wouden. Departement Lot is een prachtige regio met heel veel groen, want de helft van de Lot is een beschermd natuurpark (Parc Natural Regional des Causses du Quercy). Er zijn ook diepe valleien waar meanderende rivieren doorheen slingeren en daarnaast de bekende, mooie en erg toeristische dorpjes Rocamadour en St-Cirq-Lapopie. Voor de rest is de Lot een erg ruraal en dunbevolkt departement waar nog volop mogelijkheden zijn om ecologisch, eenvoudig en autonoom te leven. En er zijn al tal van duurzame initiatieven en projecten gaande, zodat aansluiting en hulp voldoende aanwezig zijn, mede dankzij de groene burgemeesters. 

Volgende keer: hoe vind je een gratis en voorlopig terrein en waarom dat een goede stap is.