Welkom dierbare lezers,

het bijhouden van een weblog (naast
de Rivendell website) heeft een drievoudige bedoeling.

  • Verslag uitbrengen van ervaringen en avonturen tijdens mijn reizen.
  • De praktische, theoretische en concrete stappen en plannen beschrijven die de creatie van mijn familiedomein en de realisatie van het ecodorp helpen verwezenlijken.
  • Bijhouden en delen wat boeiend, inspirerend, motiverend, helend en bevrijdend werkt.
Enjoy and be happy !

13/11/2014

11/11/2014

Canigou

Massief de Canigou met schuilhut


De Pyrénées-Orientales zijn het meest zuidoostelijke departement van Frankrijk. Naast de vlakten rond Perpignan bestaat dit ruwe en harde departement uit 8 bergmassieven. Een bergmassief is een keten van bergtoppen, pieken en cols doorsneden met diepe valleien (een col is een lagere berg tussen 2 of meer hogere pieken). De helft van de bevolking in Pyrénées-Orientales woont in de wijde omgeving rond Perpignan, de rest van dit 4000 km2 grote gebied is eerder dunbevolkt. Grenzend aan Spanje en Catalonië wordt dit ook de Catalaanse Pyreneeën genoemd en dat merk je aan de Catalaanse plaatsnamen en het plaatselijke dialect. 

Typisch bospad op de Canigou
Voor een mooie wandeling kies ik het massief rond de Canigou uit. Net als het naastliggende departement Aude haar eigen magische berg heeft (de Bucharach), is er ook hier een mythische en bijzondere berg waar tal van legenden en verhalen aan verbonden zijn, namelijk de Canigou, voor vele oude bewoners zelfs een heilige berg. Ik rij eerst naar Prades, een leuk stadje o.m. bekend van het monumentale tabernakel in de kerk en de kleurrijke markt elke dinsdag. Daar overnacht ik op de parking van het sportcomplex waar je makkelijk naar het toilet kunt. Op 5 minuten wandelen ligt ook een camping waar ik kan douchen (3 €). Hoewel er toilet en douche in mijn camper zitten, maak ik er zelden gebruik van. Mijn badkamertje dient eerder als opberg- en stockageruimte. En ik prefereer het warme, overvloedige en zuivere bronwater van de campingdouches. Vaak is de douche op de camping zelfs gratis, wanneer er (tijdens de siesta-uurtjes) niemand aanwezig is in het ontvangstlokaal. Ongeveer naast het toeristenbureau in Prades is er een leuk internetcafe waar je on line kunt (en ook lekkere snacks te krijgen zijn). Vanuit Prades zijn tal van uitstappen mogelijk, naar Fort Liberia en Villefranche de Conflent, naar Andorra en de skistations en naar de Middellandse zee en Perpignan. 

Vernet-les-Bains
Ik kies deze keer het Canigou massief en rij naar Vernet-les-Bains. Het bergstadje waar Rudyard Kipling enige tijd verbleef en er zijn boeken over Mowgli het junglekind schreef. Ook is er nog altijd een kuuroord actief (alle Franse dorpen en steden met 'les bains' achter de naam, zijn of waren ooit kuuroorden). En dichtbij is ook nog een indrukwekkende abdij te bezoeken die bovenop een rotspunt gebouwd is (St Martin de Canigou). Die heb ik enkele jaren geleden al bezocht. Tegenwoordig bezoek ik geen kloosters, kerken, abdijen, kastelen en gebouwen meer. Meestal zijn het dure toeristenlokkers waar je geld kwijt bent om oude stenen te zien en religieuze sprookjesverhalen te horen over een dood en voorbij verleden. Sublimale boodschappen voor het onderbewuste van de mens van toen. Nu gebruiken ze moderne technologieën om hetzelfde te bereiken: om angst en schuld in het bewustzijn brengen. Geef mij maar de levende natuur, die bovendien gratis is en altijd voor verwondering zorgt. 

Bergriviertje

Vanuit Vernet en de omliggende dorpjes (Fillols, Casteil) zijn verschillende routes naar en beklimmingen van de Canigou (2784 m) mogelijk, de ene al wat moeilijker dan de andere. Het is niet echt mijn bedoeling om de top te bereiken, daarvoor trek je best 2 dagen uit en dien je onderweg te overnachten in één van de refuges (berghutten). Ik rij naar Casteil waar ik een smalle en flink beschadigde route naar de eerste parking neem. Deze bergpiste (route forestière) loopt nog verder naar de 2de parking tot aan les Marialles, een grote refuge op 1700 m met 53 slaapplaatsen. Maar met de camper is het verboden om deze bosweg te nemen (en trouwens ook onmogelijk wegens overal diepe putten en laaghangende takken), een 4x4 is hier zeker nodig. Maar die eerste parking ligt midden in het bos en dat betekent eindelijk nog eens slapen midden de bergen en omringd door gitzwarte stilte. Ook de dromen zijn helemaal anders als je slaapt in een bos (in vergelijking met de stad). Dromen in de natuur is helderder en duidelijker. 

Les Marialles
De volgende morgen vertrek ik voor een hele mooie wandeling, doorheen een naaldbomenbos, langs heldere riviertjes en over vele rotspartijen. Ik geniet met volle teugen. Ik kom aan bij les Marialles en beslis om nog verder te klimmen langs smalle bergpaadjes en over de vele riviertjes overal. Op 2022 m hoogte is er een kruispunt waar ik even halt hou. Naar de top is het van hieruit nog 4u30 wandelen maar ik zie dat dreigende wolken de helder blauwe lucht nu snel verkleuren in zware tinten grijs en paars. In de bergen kan het weer heel snel omslaan en voor veel problemen zorgen. Hevige regen of sneeuw kan rotsblokken losmaken en een lawine veroorzaken. Na iedere winter dienen de meeste GR routes in de bergen terug vrij gemaakt te worden van omgevallen bomen en rotsen op het pad. Bovendien ben ik redelijk moe en ik besef dat de top halen én nog terugkeren naar parking niet meer zal lukken. Later lees ik op de beschrijving dat de route die ik koos tot op 50 meter van de top wel redelijk haalbaar is (toch voor iemand met wat wandel- en klimtraining), maar dan begint de 'cheminee', en dat is een steile, loodrechte wand die 50 meter omhoog steekt met kilometers afgrond onder jou. Niet echt mijn ding. 

De 'cheminee'
Er bestaat een makkelijker route naar de top van de Canigou maar die laat ik voor een volgende keer. Ik besluit af te dalen en na een flinke wandeling van 6u30 kom ik terug aan de camper. Onderweg zag ik een 'signaaltoren', een waarschuwingspost uit de middeleeuwen. Beginnend aan de zee stonden en staan torens op de bergpieken waar bij gevaar een groot vuur werd aangestoken wat zichtbaar was voor de bewaker in de volgende toren, vele kilometers verder. Zo werden de mensen en steden in het binnenland verwittigd van een invasie uit zee of vanuit Spanje. Inderdaad, exact zoals in Lord of the Rings wanneer ze de vuren aansteken. Eerst wat uitrusten nu en dan terug naar Prades waar ik opnieuw de nacht doorbreng (ja, het is één van mijn favoriete stadjes, merk ik). 

De volgende dag rij ik naar Perpignan en verder naar de zee om via de kustlijn de grens met Spanje over te steken. De weg is mooi, langs inhammen en baaien met rechts zand- en kiezelstranden en links vele wijngaarden. Dit is een 'route des vins' en overal zijn wijnboerderijen waar je gratis kunt proeven. De dorpjes zijn kleine badplaatsen vol palmbomen, hotels en toeristen. Het is lekker warm en de Franse middellandse zeekust is erg mooi, veel mooier dan de Belgische kust vol appartementsblokken en winkelstraten. Er is maar 1 (groot) nadeel, er waait een harde en verschrikkelijke zeewind waardoor je (volgens mij) onmogelijk langer dan enkele minuten op het strand kunt liggen. Blijkbaar komt die wind hier vrij vaak voor want langs de weg over de cols staan borden met waarschuwingen. De sterkte van de wind kan namelijk een camper of caravan omblazen. In Spanje rij ik nog even langs de kust verder en sla dan af richting Barcelona.

De oude grenspost Frankrijk/Spanje
Maar het bezoek aan Barcelona loopt af met een sisser. Ook de weg er naar toe is niet echt aanlokkelijk. Langzaam puffend doorheen de typische badplaatsen langs de costa brava. Ik dacht dat de Belgische kust lelijk was, maar de Spaanse costas zijn verschrikkelijk. Ik snap niet hoe mensen hun zuurverdiende euro's kunnen spenderen aan massatoerisme, hotelperikelen en als sardienen in een blik op het strand liggen bakken. Het stukje Spanje wat ik onderweg tegenkom is ronduit lelijk, dor en armtierig. Het enige wat positief uitvalt, is het zonnige en warme weer. Ik rij Barcelona binnen op zoek naar een parkeerplaats maar dat is gewoon onmogelijk. Het viel mij al op onderweg. In Frankrijk zie je overal en steeds meer campers op de weg, op elke 10 wagens die mij voorbij rijden, is er 1 camper (tijdens de zomer toch). Veel Franse steden en dorpen hebben dan ook noodgedwongen een prima parkeerplaats voorzien voor kampeerwagens. Niet zo in Spanje. Heel zelden zie ik een camper op de weg. Zijn de Spanjaarden te arm om er één te kopen of speelt er iets anders? In ieder geval, in Barcelona zijn alle (betalende) parkeerplaatsen (nog steeds) niet aangepast aan de hoogte van een camper, ik kan er gewoon niet op of in. Meer dan een uur rij ik rond in Barcelona centrum en ook in de buitenwijken. Nergens is er parking voor mijn camper. Wel ongeveer 100.000 rode lichten (echt waar), overal en constant dien je te stoppen voor het rode licht, dan nog vaak op een helling van 20%, want de straten zijn als echte heuvels en afdalingen. De Spanjaarden rijden trouwens als gekken en staan overal dubbel geparkeerd wat het rijden door de straten niet evident maakt. Barcelona bezoeken met de wagen (laat staan met een camper!) is als binnendringen in een wespennest, ik vermoed dat een vlieg- of treinreis naar de toch wel mooie (maar dure) stad aan te bevelen is. Ik rij voorbij de Sagrada Familia en kan een korte blik werpen op dit meesterlijk kunstwerk. Ja hoor, het is inderdaad subliem en prachtig, helaas zit het momenteel in de steigers en is voor een stuk afgedekt met doeken want het wordt gerenoveerd. 

Massief de Canigou
Na een uurtje vruchteloos zoeken, ben ik het beu en keer terug naar Frankrijk, deze keer niet langs de kust, maar langs La Jonquera (goedkope winkels) en over de Pyreneeën. Toch ben ik blij om dit avontuur te ervaren. Het is duidelijk. Spanje is niet mijn ding, ik voel mij hier niet thuis. Niet enkel de taal is een obstakel, maar de sfeer, de energie, de mentaliteit, de natuur, het voedsel,...nee, dit is het niet. Geef mij maar het mooie en aangename Frankrijk waar ik me altijd welkom voel.  
Meer foto's op dit album: Canigou


En volgende keer, het laatste berichtje van de zomerreis 2014: een lang verslag over mijn bezoek aan het prille familiedomein Sevely.

Maar eerst nog even genieten van de stem van Keira. Begin Again is trouwens een leuke film met fijne muziek. Er is ook een schitterende versie van dit liedje door Adam Levine.

Are we all lost stars trying to light up the dark?
 

07/11/2014

Levende en dode gedachten

Zelfvoorziening en vrijheid zijn het doel.
Levende, liefdevolle gedachten zijn het fundament.
The walls you see crumbling down around you,
are the very walls that kept you in prison.

Na de stilte van de bergen is het tijd om wat vrienden te bezoeken. Eerst Antoine die al ettelijke jaren in de Aude woont en ondertussen rustig verder werkt aan zijn familiedomein. Dit jaar komt er ook een serre op het terrein en dat zal de opbrengst danig verhogen. Zijn terrein is zware kleigrond wat het niet evident maakt om groenten te telen. Sinds enkele maanden is hij overgeschakeld op 100% rauwe voeding (dus vooral fruit, groenten, noten en veel versgeperste sappen). Met als resultaat dat enkele hardnekkige kwalen waar hij al jaren last van had helemaal verdwenen zijn. Ook de gedachten veranderen mee met de voeding. Lichte voeding wat veel levenskracht (prana) bevat, brengt ook vaker positieve, heldere gedachten. Zware, giftige, gecontamineerde en gekookte voeding brengt naast ziekte ook gedachten met een lagere frequentie. Oude kennis natuurlijk. Om de raw food levensstijl volledig te integreren in het dagelijks menu en allerlei lekkere smoothies en gerechtjes te verzinnen, zijn wel enkele toestellen nodig zoals een juicer, een blender, een droogoven, een keukenrobot,...

De machtspiramide die de bevolking leegzuigt en onder controle houdt.

Volgens Anastasia is ook de snelheid van het denken belangrijk, niet enkel de inhoud. Ze vertelt (in boek 7) dat vele millennia geleden de toenmalige elite (zij noemt ze priesters, tegenwoordig bekend onder de naam illuminati of cabal of schaduwregering...) poogden om hun eigen denksnelheid (frequentie) zodanig te verhogen dat ze controle over de mensheid konden verwerven en behouden. Stel, er is een uitdaging waarvoor het vinden van de oplossing vele jaren bedraagt. Maar iemand heeft een denksnelheid die driemaal zo hoog is als de rest der mensen zodat hij al na een derde van de tijd de oplossing kent plus ook alle tussenliggende stappen. Dat betekent dat hij vele jaren voorsprong heeft en in een positie verkeert om macht uit te oefenen over anderen en hun doen en laten te sturen. Misschien geeft hij iedereen een foute oplossing of een verkeerde tussenstap waardoor ze een doodlopende weg volgen en kan hij zo heersen over hen. De priesters probeerden via oefeningen hun denksnelheid te verhogen maar de resultaten waren teleurstellend. Toen bedachten ze middelen om de denksnelheid van elke pasgeborene te verlagen zodat er toch een vibratieverschil tussen de elite en het gewone volk zou ontstaan. En nu, na vele eeuwen, heerst de elite nog altijd over mens en planeet en ondertussen zijn hun technieken om de gedachtesnelheid laag te houden sterk geperfectioneerd. Tot de belangrijkste onderdrukkingsmiddelen horen (we weten het ondertussen al): regering, wetten, belastingen, onderwijs, junkvoeding, ggo's, leugenmedia, farmacie, geld als schuld en rentemiddel, de virtuele wereld van games en cyberspace, chemtrails, vaccins, Haarp, enz...de lijst is eindeloos. Wat een afleiding en misleidingen toveren ze ons voor. Wat een geheimen houden ze verborgen voor de slapende massa. Alles om te beletten dat wij ons herinneren wie we werkelijk zijn en hoe we sinds mensenheugenis gemanipuleerd worden. Bekijk volgende YouTube videos en ontdek jouw ware afkomst. Nee, we stammen uiteraard niet af van de apen en ja, er waren schitterende en hoogstaande beschavingen op Aarde voor de zondvloed (in 3398 voor Christus) en de nucleaire ramp (in 1700 voor Christus). Holographic Disclosure (momenteel reeds 14 delen) en Secret Space.

Bedenk ook dat de elite zelf uitsluitend biovoeding eet, krachtige planten en supplementen gebruikt, ver geëvolueerde therapieën en heelwijzen toepast, over hoogtechnologische snufjes beschikt, de universele wetten (zoals Law of Attraction) bewust toepast, over onmetelijke hoeveelheden geld en goud beschikt, occulte geheimen kent en toepast, ondergrondse basissen bezit, kolonies op de maan en Mars heeft, enz...

Dode gedachten brengen destructie, levende gedachten werken opbouwend.
Kortom, de typisch Westerse leefwijze die ons opgedrongen wordt sinds kindertijd, is uitsluitend gericht op het 'dumbing down' van de massa, op het kweken van gehoorzame werkrobotten, op het boycotten van de inherente creativiteit, op het slapend houden van onze hogere vermogens (zoals liefde), op het verhinderen van globaal ontwaken en revoluties,...
Twee van de belangrijkste middelen die ingezet worden om de frequentie van ons bewustzijn laag te houden en de levende gedachten te doden, zijn knutselvoedsel en angstpropaganda. Dode en dodende gedachten worden dagelijks gedownload in ons bewustzijn via media, videogames, Hollywood, onderwijs,...Deze misleidende gedachten brengen geen vreugde, geen geluk, geen vrede,...noch brengen ze het paradijs op Aarde, iets wat vrij makkelijk zou kunnen ontstaan indien we levende en positieve gedachten elke minuut tijdens iedere dag bewust zouden kiezen.
Vergeet niet: gedachten zijn dingen, een gedachte is energie die uiteindelijk wordt omgezet in materie, gedachten modelleren de fysieke realiteit, alles wat we zien en ervaren bestaat uit 'gedachtenstof'. Het Universum is een holografisch veld vol gedachten en ideeën (de Akasha database of ether), en ons brein werkt als een biocomputer die denkbeelden uit dit veld opvangt en materialiseert. In dit gedachten-universum zijn er dode denkbeelden met een lage frequentie (dimensie) die afbrekend werken en afscheiding brengen. En er zijn levende en liefdevolle gedachten die in staat zijn om onszelf en deze planeet boven het onbewuste slavenleven uit te tillen op weg naar een hartbeschaving. Of anders gezegd: er zijn gedachten die het Goddelijke Plan tegenwerken en denkbeelden die in harmonie zijn met het scheppingsplan. En via onze vrije wil kunnen wij kiezen tussen beide.

Twee belangrijke middelen om (terug) levende en positieve gedachten in het bewustzijn te zaaien en te cultiveren, zijn: echte, zelfgeteelde voeding eten en het wonen op een familiedomein (een ruimte van liefde) waar volop natuur is. Want wij maken deel uit van de natuur, wij zijn natuur, geboetseerd met elementen uit de natuurrijken. Kijk eens naar de mensen in een gemiddelde Vlaamse stad. Niemand lacht, iedereen kijkt zuur of heeft zich verloren gesurft in cyberspace. Een betonnen kooi in een giftige stad vol lawaai kan nooit vreugde brengen maar creëert zombies vol pillen en angst. Een stad lijkt op een artificieel monster wat de zielen der bewoners leegzuigt. Een stad is als een bodemloze vergeetput waar de sheeple zich ziek en wezenloos consumeren aan allerlei junk en daardoor de Aarde uitputten en vervuilen.
Op een familiedomein is er een evenwicht tussen consumptie en productie. Er is geen verspilling en geen uitputting, integendeel, op een familiedomein wordt de Aarde mooier, rijker en vruchtbaarder en wordt de overproductie geruild of weggeschonken. Een dorp bestaande uit familiedomeinen is dan een zelfredzame, autonome en leefbare gemeenschap die zich lokaal en ecologisch voorziet in alle basisbehoeften. 
De natuur is onze ware thuis en haar wijsheid, energie en schoonheid maakt ons tevreden, gezond, gelukkig en nog veel meer. Dat weet ik ondertussen uit ervaring. Ga de natuur in, wordt stil en luister naar de leraars in het woud.

Er zal niets veranderen op Aarde als jij zelf niet verandert. Zo simpel is het. Geef je kracht niet langer weg. Wat wil jij creëren? Meer ellende of meer harmonie? Onderzoek je dagelijkse gedachten. Wied in de denktuin van je geest, ruim al het onkruid op en verwijder alle beperkende gedachten. Onderzoek je voeding en maak nieuwe keuzes, betere keuzes. Verhoog je denksnelheid. Verhoog je frequentie. Nodig je ware Zelf uit om de leiding te nemen. Doe de taak waarvoor je hier en nu op Aarde bent gekomen. Oefen liefde. Steeds opnieuw, steeds meer. Wees het Licht. Verspreid jouw Licht en de duisternis wijkt. Begin Nu.

Als intermezzo een fragment uit hoofdstuk 10 van boek 7 (De energie van het leven)
van de Zoemende Ceders boekenreeks.

Een samenleving van gestoorden.

Terwijl ik luisterde naar het verhaal van Anastasia's grootvader over wat en wanneer een mens moet eten, vergeleek ik het onwillekeurig met de voedingswijze van de mensen van tegenwoordig, zelfs van degenen die rijk zijn, die leven in een zogenaamd geciviliseerd land. Er tekende zich een merkwaardige situatie af. Laten wij er samen naar kijken,zodat we het uiteindelijk zullen begrijpen.
Om te beginnen weten we allemaal dat het voor mensen zinvol is om verse, ecologisch zuivere producten te gebruiken in de voeding. We weten allemaal dat er in de natuur planten zijn, die in staat zijn om alle ziekten van het menselijke lichaam te behandelen. Wacht even, het is noodzakelijk om dit preciezer te zeggen: in de natuur zijn er planten die in staat zijn om ziekten van het menselijk lichaam te voorkomen. Waarom zijn die er dan niet bij ons in de buurt? Waarom en onder wiens invloed kiezen wij een manier van leven die ons lichaam en ons verstand vernietigt? Iemand daarginds staat ons waarschijnlijk gewoon uit te lachen, terwijl hij ons er bovendien toe heeft gebracht deze levenswijze 'geciviliseerd' te noemen.
Als we termen als 'geciviliseerd land', 'geciviliseerde staat', gebruiken, in de betekenis van een menselijke samenleving die in alle opzichten een hoog en juist ontwikkelingsniveau heeft bereikt, dan zou dat ontwikkelingsniveau onder andere weerspiegeld moeten worden in kwesties die samenhangen met de voedingswijze. Zelfs niet 'onder andere' maar op de allereerste plaats.
Laten we nu samen eens een supermarkt bezoeken in een modern, zogenaamd geciviliseerd land. We zullen zien dat de meeste producten prachtig verpakt zijn en een lange houdbaarheid hebben. We zullen een heleboel gedroogde, diepgevroren en geconcentreerde producten zien. Dit hele assortiment kan niet vers genoemd worden.

In dezelfde supermarkt kunnen wij ook de zogenaamd verse groenten zien: tomaten die er prachtig uitzien, komkommers, enzovoort. Het is tegenwoordig algemeen bekend dat dit hybriden zijn: speciaal geteelde variëteiten die er lange tijd mooi uit blijven zien, maar die in kwaliteit ver achterblijven bij de normale, natuurlijke vrucht.
In de Europese landen weet vrijwel elke volwassene dit. Daar is al een netwerk van winkels met naamborden waarop staat dat de aangeboden producten ecologisch zuiver zijn, waar de prijzen hoger zijn dan in gewone winkels. Daarmee geeft de samenleving aan dat in de gewone winkels, waarvan er aanzienlijk meer zijn, de producten niet ecologisch zuiver zijn.
Maar laten we het beestje bij de naam noemen. De samenleving heeft erkend dat de meerderheid van de mensen ongezonde producten gebruikt in hun voeding.
Stop! Wat moeten we dan met dat 'geciviliseerd land'? Is het dan mogelijk dat mensen uit een 'geciviliseerd land' inferieur, ongezond voedsel gebruiken?
Een nauwkeuriger benaming voor zo'n land zou zijn: 'dwaas land' of 'land met een voor de gek gehouden bevolking'.

Kijk wat er gebeurt. De mens gebruikt voedingsproducten van slechte kwaliteit en begint ziek te worden. De zieke mens valt in handen van een systeem dat 'gezondheidszorg' heet. Dat systeem beschikt over een grote hoeveelheid medicijnen en medische producten, ziekenhuizen en wetenschappelijke centra. Het moet betaald worden. Er gaat een enorme hoeveelheid geld in om. Ons wordt verteld dat het systeem continu verbeterd wordt.
Maar let goed op: volgens de statistieken stijgt het aantal zieke mensen jaarlijks. En er zijn nieuwe ziekten bijgekomen, die de mensheid voorheen niet kende. En er kwamen allerlei psychische aandoeningen, en daarmee ook het moderne beroep van psychotherapeut. Logischerwijs moet dan de vraag worden gesteld: wat veroorzaakt de achteruitgang van de gezondheid van de bevolking van 'geciviliseerde landen'? En speelt de gezondheidszorg in deze achteruitgang misschien ook zelf een rol?
Dat de lichamelijke gezondheid van de mens verslechtert, is een feit waarvan iedereen zich desgewenst kan overtuigen door de gegevens van verschillende bronnen naast elkaar te leggen. Wij hebben het nu over de lichamelijke toestand, maar een gevaarlijke factor is de psyche.
Zouden we ons alleen maar onttrekken aan de opdringerige, eentonige informatie die ons toestaat na te denken over de essentie van het probleem, dan zouden we er, zacht uitgedrukt, aan gaan twijfelen of de meerderheid van de mensen uit zogenaamde 'geciviliseerde landen' wel goed bij zijn hoofd is.
We zouden de door hun samenleving gekozen levenswijze beschouwen als een indicatie van geestelijke gestoordheid. Oordeelt u zelf.
 

Stel dat iemand die in zijn familiedomein leeft een appel wil eten. Wat zal hij doen? Hij gaat de tuin in, plukt de verse vrucht en eet die. Laten we nu kijken wat een andere persoon doet, die in een appartement in een stad van een ontwikkeld land woont. Ook hij wil een appel eten. Hij pakt wat geld, gaat naar de winkel en koopt een appel, maar die is niet zo vers. Hij koopt een appel van een boom die door een onbekend iemand geplant is en door iemand anders in een kist is gestopt. Iemand heeft de appel per auto of vliegtuig vervoerd. Vervolgens heeft iemand een winkel gebouwd en de appel op een schap gelegd. Al die handelingen, van het kweken tot de verkoop, zijn door speciale mensen uitgevoerd, er is een balans opgemaakt, er zijn heffingen, invoerrechten en andere belastingen geïnd.
Er is dus een hele reeks handelingen, waarbij mensen met iets nuttig bezig lijken te zijn, namelijk: het voor andere mensen mogelijk maken om de vrucht van een appelboom te proeven. En degene die deze vrucht wil proeven, moet eerst ergens gaan werken om papiergeld te verdienen, waarmee hij de door iemand bedachte reeks handelingen die tussen de tak van de appelboom en de mens staat, kan betalen.
En de samenleving beschouwt dit als normaal. De voor de gek gehouden samenleving heeft niet het geringste vermoeden dat iemand de mensen weg wil leiden van hun ware bestemming en hen tot zinloze bezigheden dwingt.
 
De mensen zijn heel geleidelijk naar deze absurde situatie toegevoerd. Dat had niet snel gekund. Als het snel was gegaan, dan had zelfs een weinig ontwikkeld persoon de waanzin van de hele situatie ingezien.
Stel je het paradoxale van deze situatie eens voor: op een mooie dag heb je besloten om, zoals gewoonlijk, naar je appelboom te lopen en een appel te plukken. Je hebt een stap gezet van de veranda van je huis in de richting van de appelboom en ziet daar een rij mensen staan.
'Wie ben je?', vraag je aan de persoon die het dichtst bij je staat.
'Ik ben appelverkoper,' antwoordt de man.
'En wie staan daar achter je?, ga je vol verbazing verder, en je hoort als antwoord:
'Achter me staat degene die de appels naar mijn winkel brengt, daarachter staat degene die ze plukt, en om ieder van ons heen zie je mensen in nette pakken staan - dat zijn degenen die opschrijven hoeveel appels er door onze handen gaan.'
'Zijn jullie helemaal gek geworden, mannen?', reageer je verontwaardigd. 'Wat is dit voor nonsens waar jullie mee bezig zijn? Wie gaat jullie voor deze onzin bedanken?'
En je krijgt als antwoord.
'Jij zult ons bedanken, en je zult ons allemaal geld betalen, en met dat geld kunnen wij zelf ook appels kopen.'
'En hoe kom ik aan al dat geld om jullie te betalen?'
'Je kunt naar de buurman gaan - bij de perenboom, daar is de functie van teller vrij. Jij gaat de telling bijhouden, je verdient geld, je betaalt ons en je eet appels wanneer je maar wilt.'
Totaal absurd, zult u zeggen, gestoord. Het is zeker absurd, zeker gestoord. Maar precies hetzelfde gebeurt tegenwoordig met ons. De volstrekt voor de hand liggende voorwaarden voor een gezond leven moeten blijkbaar in de vorm van een traktaat worden uiteengezet. Nou, hier is het dan, dat kleine traktaat.



Ten eerste.
Elke mens die op Aarde leeft, moet zijn eigen familiedomein, zijn eigen ruimte hebben, om zich te verzekeren van kwalitatief goede voeding voor zijn organisme.


Ten tweede.
In zijn eigen domein moet de mens, bij voorkeur eigenhandig, planten in de grond zetten die vrucht zullen dragen. Het gaat dan om planten die hijzelf lekker en nuttig vindt. Als degene, bijvoorbeeld, van te voren al weet dat hij rode aalbessen niet lekker vindt, dan moet hij die niet in grote hoeveelheden planten. In totaal moeten er in het domein niet minder dan 300 soorten overblijvende gewassen worden geplant. Ik zal niet in herhaling treden over de bijzondere manier van zaaien en contact met de gewassen, want dat staat allemaal al beschreven in het eerste boek, waarin Anastasia over de datsjabewoners vertelt. Natuurlijk kan zoiets niet in 1 jaar worden volbracht, of zeg maar 2 of 3. Maar het is heel goed mogelijk dat de volgende generatie in feite een ideale bron van voedselvoorziening tot haar beschikking zal hebben.

Ten derde.
Elke morgen moet de mens, zodra hij wakker is, een wandeling maken door zijn familiedomein, en als het verlangen daartoe in hem opkomt een vrucht, een kruid of een bes eten die op dat moment tot rijping is gekomen. Dat moet hij volledig op grond van zijn eigen verlangen doen, en niet op basis van wat een diëtist heeft aangeraden, zelfs al zou die een academische titel hebben. Als je lichaam eenmaal vertrouwd is geraakt met alle smaakkwaliteiten van wat er groeit op je domein, zal het zelf het ideale dieet voor je samenstellen wat kwaliteit, hoeveelheid en tijdstip van eten betreft. Je hoeft je ommetje door het territorium van je familiedomein niet te beperken tot alleen 's ochtends vroeg, of tot strikt vastgestelde etenstijden die door anderen zijn bepaald: je kunt het doen wanneer ook maar het verlangen om te eten in je opkomt.
In de moderne levensomstandigheden kunnen de meeste mensen niet permanent op hun domein leven, zelfs al hebben ze er een. Maar het is wenselijk om er toch minstens een keer in de week naartoe te gaan. 


In geval van ziekte kun je, voordat je medicijnen inneemt, het beste gewoon naar je familiedomein gaan en daar een paar dagen vertoeven.
Als je al een eigen ruimte hebt gecreëerd, en je lichaam informatie heeft over de planten die in die ruimte groeien, dan zal je lichaam met absolute nauwkeurigheid in staat zijn om zelf te kiezen wat het nodig heeft om te genezen. 
Volgens Anastasia bestaan er geen ziekten van het menselijk lichaam die door de ruimte van Liefde die je zelf hebt geschapen niet genezen kunnen worden.
Hier wordt natuurlijk niet de ruimte van een appartement in de stad bedoeld, maar een familiedomein dat is ingericht volgens de principes die zij heeft uiteengezet.


Ten vierde.
Je familiedomein moet in een ecologisch zuivere zone liggen. Het moet omringd zijn door domeinen van mensen die het idee van het creëren van paradijselijke familieoases met je delen. De wind zal verlevendigend stuifmeel van jouw domein naar dat van je buren voeren, terwijl een andere bries verlevendigende lucht van hen naar jou zal brengen.


Tot zover Anastasia in boek 7...(De Anastasia boekenreeks veranderde mijn leven en doet dit nog steeds. Laat je raken door haar straal en herinner je Zelf.)

If you live from the Heart, you stop harming.  (Keisha Crowther)

Volgens bepaalde bronnen (waaronder ook Anastasia) heeft de cabal al lang verloren. De elite zit nog steeds vast in hun oude en dode gedachtepatronen, in een fysiek 3D universum, in de oude matrix van angst en schaarste, terwijl planeet en mensheid steeds sneller en massaler ontwaken voor het Aquarius tijdperk en steeds duidelijker kiezen om levende liefdesgedachten in hun geestelijke tuin te laten groeien. Dit is duidelijk te merken aan het voortdurend mislukken van hun snode plannen omdat er niet langer een voedingsbodem voor is. Eén van de hoofddoelen der elite is bvb. massale depopulatie door middel van oorlog, epidemieën en een economische crash. Maar het oorlogje stoken in Oekraïne, Irak, Iran, Syrië,... en de vele revoluties, rebellen en terreurgroepen (Al Qaida, ISIS,..) die ze opstarten en steunen, slagen er niet in om WO 3 te laten beginnen. Ook de virussen die ze ontwikkelen en verspreiden, zoals Ebola, ontketenen geen wereldwijde genocide. En ook de grote monetaire en economische crash blijft uit. De Aarde transcendeert naar een hogere trilling terwijl de plannetjes van de cabal vastlopen in de 3D matrix.

Er zijn enkele redenen waarom de cabal verloren heeft.

1. Hun plannen en methoden zijn gebaseerd op een tijdperk en een tijdlijn die eindigde op 21/12/2012. Sindsdien zit de wereld op een nieuwe, positieve tijdlijn gevoed door kosmische energieën vanuit het Universum (zie ook: Op Aarde komt alles goed!). Enkel de mensen die hun hart openstellen en liefde kiezen, kunnen intunen op deze frequenties. Iets wat volstrekt onmogelijk is voor de elite, waardoor zij uit de boot vallen en gedoemd zijn achter te blijven in hun zelf gecreëerde hel. Meer info hier: Positive Future

2. Door de internet revolutie heeft de elite hun controle verloren over de verhalen, denkbeelden en leugens die ze eeuwenlang onder de mensheid verspreidden o.m. via religies, onderwijs, boeken, koningen en dictators. Internet betekent de bevrijding der mensheid, alles komt aan het licht, occulte kennis is nu voor iedereen beschikbaar, klokkenluiders ontrafelen de verborgen agenda's, en de elite, haar agenda en haar technieken en leugens zijn nu door iedereen gekend (althans voor wie de moeite neemt om op onderzoek te gaan), enz. 

3. De hoofdreden echter waarom de elite verliest, is het feit dat hun hartchakra gesloten is en ook blijft. De strijd die zich momenteel afspeelt op Aarde en in het universum is een frequentie-oorlog, het is een energetische strijd om onze ziel en gedachten te manipuleren en op te eisen. Maar zonder open hartchacra is het onmogelijk om de kosmische energieën die ons nu steeds meer overspoelen (en transformeren) rechtstreeks als voedselbron te gebruiken. Zonder open hart kun je de opbouwende gedachten in het Akashaveld niet eens opvangen en begrijpen. De elite is dus aangewezen op ander energetisch voedsel, zoals onze angst, verdriet, woede en haat. Met andere woorden: ze sturen constant aan op destructie en ellende in de wereld omdat dit hun (energetische) voedselbron is, namelijk de negatieve emoties der mensheid. Iedereen wil vrede, geluk en voorspoed, iedereen wil het beste voor een ander. En als de overgrote meerderheid dat wenst, waarom gebeurt het dan niet? We hebben gewoon maar te kiezen en de elite buiten te gooien. Ontwaken is beseffen hoe je gemanipuleerd wordt en de matrix der elite te verlaten.
Een gesloten hartchacra betekent ook dat deze psychopaten geen greintje gevoel hebben. En zonder gevoel is er ook geen intuïtie. Zij leven constant in een veld van angst en controle. En hun gebrek aan gevoel en intuïtie maakt dat ze bezeten zijn van spionage en het verzamelen van data over alles en iedereen (bvb. via Facebook, Skype, Google,...).

Er blijft slechts 1 conclusie over. De cabal heeft verloren en ze weten het. Ze roeren zich als een duivel in een wijwatervat en halen alles uit de kast om de status quo en om hun dictatuur te bestendigen. Het zal niet lukken. Hun tijdperk is voorbij. De kosmische en transformerende energieën zijn niet te stoppen, de ontwaking is niet te stuiten, de ondergang van hun op angst en hebzucht gebaseerd systeem is volop bezig. Wat kun jij doen? Ten eerste: weiger alle angstpropaganda toe te laten en verlaat de controlematrix. Ten tweede: open je hart, kies liefde, samenwerking, vreugde en Ubuntu. Ten derde: herinner je kracht en jouw specifieke taak en droom waarvoor je naar de Aarde kwam en manifesteer dat. Geef je kracht en macht niet weg aan machtsbeluste regeringen, corrupte politici, beperkende reglementen en onrechtvaardig gezag. Ten vierde: wordt vrij en soeverein en volg je eigen unieke pad terwijl je respect toont voor het unieke pad van elke medemens. Niemand kan meester zijn over iemand anders. Ook de 0,1 % niet.

Alle gedachten, ideeën en denkbeelden, zowel uit verleden, heden als toekomst, zijn opgeslagen in de Akasha database, klaar voor gebruik en inspiratie. De elite gebruikt de gedachten die we dagelijks denken om hun slavenplaneet te vestigen. Via media en vele andere methoden sturen ze ons in een bepaalde richting, zodat we welbepaalde gedachten kiezen (namelijk de denkbeelden die zij wensen), waarna die onherroepelijk realiteit worden. Met onze onbewuste toestemming. Niettegenstaande we allemaal een betere wereld wensen, cultiveren de meeste mensen nooit het gedachtegoed wat bij die mooie wereld hoort. Vele alternatieve ideeën en oplossingen, occulte geheimen en bevrijdende technologie, worden geweerd uit de main stream media omdat dit de plannen der elite om een Nieuwe Wereld Orde te vestigen, zou dwarsbomen. Het zou de mensen op andere ideeën en een verruimd bewustzijn kunnen brengen.
Hoewel de fysieke realiteit een illusie is, een holografische projectie, toch is deze illusie ook levensecht. En er zijn, binnen deze illusie, verschillende eindscenario's mogelijk zoals een natuurramp, een wereldoorlog, een economische crash of een buitenaardse invasie.
De keuze betreffende welk einde deze era gaat krijgen en welk nieuw begin we samen zullen manifesteren, is uitsluitend afhankelijk van de gedachten der massa. En die massa wordt van minuut tot minuut gecontroleerd en gestuurd door de media, een gemanipuleerde media die in handen is van de cabal. Op die manier hebben ze de mensen tot kuddevee gereduceerd die enkel denken wat van hen verwacht wordt en veel te bang zijn om buiten de lijntjes te kleuren.


Vechten tegen de elite is dan ook niet nodig (en is trouwens een verloren strijd). Alles wat we hoeven te doen, is onze eigen toekomst visualiseren, levende en positieve gedachten kiezen uit het veld en een nieuwe wereld tot aanschijn dromen...een wereld waar zij geen deel van uitmaken. De grootste angst van de elite is dat mensen soeverein worden en zelf gaan nadenken en zo de spelletjes gaan doorzien. Wat trouwens nu overal aan de gang is, het grote ontwaken breidt zich razendsnel en exponentieel uit.
Waar wacht jij nog op om het circus te verlaten en het theater van de waanzin de rug toe te keren zodat je jouw droom tot leven kan wekken en de 3 v's kan omarmen: vrijheid, vreugde en verbinding. Kies levende gedachten. Haal de mooiste visoenen uit het Akasha veld. En vergeet angst, want vanaf nu...alleen maar liefde.


Voor wie zich afvraagt waar het bovenstaande allemaal op slaat, er zijn enkele inleidende video's die meer verklaren, zoals Thrive - Zeitgeist - What the bleep do we know? - What in the world are they spraying? - Spirit Science - The Unified Field - The Natural Law - Trouble in Paradise - en nog veel meer...

Volgende keer: wandelen op de Canigou.

29/10/2014

Het staande volk en de zwijgende wachters

Lac de Bethmale

Ik besluit om een wandelweekje in te lassen en enkele van de vele valleien in de Ariège op te zoeken, beginnend met mijn favoriet: Ribérot. In vorige berichtjes bejubelde ik reeds de pracht van de omgeving rond de Mont Valier (2838 m). Ik hou van de Ariège, 5000 km2 natuurpracht en pittoreske dorpjes (en slechts 150.000 inwoners). Ja, er zijn uiteraard nog vele andere mooie plekjes op Aarde, denk aan Nieuw Zeeland, Canada, Thailand, Oostenrijk, enz. Maar ik voel me thuis hier aan de Pyreneeën,...en het is niet zo ver van Vlaanderen.
De Ariège: eerst het voorgebergte met glooiende hobbit landschappen, dan het middengebergte vol groene valleien en cols en uiteindelijk de glorieuze bergen en pieken (tot 3000 m) die als zwijgende wachters de eeuwen voorbij zien glijden. Overal water (rivieren, beken, bronnen, meren en watervallen) en bossen vol majestueuze bomen die als een statig staand volk weer en wind trotseren. In dit departement met 70 valleien is die van Ribérot één der allermooiste.  
  
Etang Rond
Van op de parking (bij La Maison du Valier) vertrek ik voor een klim van 6u30 naar Etang Rond op 1929 m. Een ondertussen bekend pad want reeds voor de vierde keer in 7 jaar stap ik naar het ronde meer. Het is een fikse klim en door te weinig beweging is mijn conditie niet echt optimaal, ik voel de vermoeidheid en kuitpijn toenemen. Eenmaal aan het ronde meer doe ik poging om ook nog het hoger gelegen Etang Long (2125 m) te bereiken maar ik strand op 100 m omdat de klim mij te steil en gevaarlijk lijkt. Na een verkwikkende nacht in de camper rij ik de volgende dag terug naar Castillon, het bergstadje van waaruit je enkele der mooiste valleien van deze regio (Couserans) kunt bezoeken (Bellongue, Biros en Bethmale). In Bordes sur Lez neem ik de prachtige D17 die zich over de Col de la Core (1395 m) slingert tot in het volgende, typische bergstadje Seix. Onderweg kun je afslaan naar Lac de Bethmale, een vertrekpunt voor vele bergwandelingen. De vallei van Bethmale heb ik vorig jaar al wat verkend. Deze keer neem ik in Seix de D3 naar Salau, tot heel dicht bij de Spaanse grens. De D3 is werkelijk prachtig, vele kilometers kronkelend langs een wilde bergrivier rechts en de overweldigende wouden links. Hier en daar is een gerestaureerde schuur of vervallen grange tussen de bomen zichtbaar. Eerst nog een typisch bergdorpje voorbij (Couflens) en dan als eindbestemming Salau, een nog kleiner gehuchtje, waar ik mij parkeer midden in het woud tussen de bergen. Zo afgelegen dat s'nachts de stilte bijna voelbaar is en sporadisch enkel wat vreemde vogel- en dierengeluiden hoorbaar zijn. 

Op weg naar Port de Salau
De volgende dag vertrek ik rond 10 uur naar Port de Salau (2087 m), een doorgang naar Spanje die in de loop der eeuwen door duizenden mensen is gebruikt. Eerst de Romeinen (die de moslims en barbaren de pas afsneden), later handelaars die hun goederen op muilezels over de bergtoppen voerden. Van Spaanse kant werd zout, olijfolie en merino wol ingevoerd om te verkopen op de marktjes van Salau en Seix. De Spaanse handelaars keerden dan terug over de berggrens met Franse wijn, graan en allerlei vlees (koe, geit, schaap). Toen na 1880 de spoorweg werd aangelegd, verdwenen deze (loodzware) handelsactiviteiten. Nog later tijdens WO2 werden joden en partizanen over deze pas (en nog vele andere passen in de Pyreneeën) in veiligheid gebracht. 
De weg is zoals steeds prachtig (het is een stuk van de GR10). Eerst door een bos en langs watervallen, dan klimmen over de bergen tot aan de pas. Het is erg rustig want de vakantie is voorbij. Toch ontmoet ik verschillende mensen waarmee ik telkens een praatje maak, soms een kwartier lang. Het is de Franse gewoonte om iedereen die je ontmoet op wandeltocht een goedendag te wensen. Eerst kom ik een Franse jager tegen die buiten aan zijn gerenoveerde schuur op zoek is naar adders die s'nachts zijn rust komen verstoren. Hij woont in het laatste huisje voor de col en de pas, maar hij gebruikt deze schuur enkel in de zomer. Hij jaagt op everzwijnen en is niet te spreken over de Sloveense beren die jaren terug werden uitgezet in deze regio. Hij zag onlangs nog een berin met 2 jongen rondlopen in de buurt, maar meestal is er geen gevaar voor mensen, enkel geiten en schapen zijn hun makkelijke slachtoffers. Een vriendelijke man, zoals iedereen die ik ontmoet. Op internet lees je vaak verhalen van emigranten die niet te spreken zijn over de Franse mentaliteit, dat het moeilijk is om in te burgeren en vrienden te maken, dat Fransen erg terughoudend zijn en vreemdelingen moeilijk toelaten in hun dorpen. Maar mijn ervaring is toch anders. Al 10 jaar kom ik naar Frankrijk, vaak gedurende vele maanden en in verschillende regio's. En nog nooit heb ik een negatieve ervaring met een Fransman gehad. Ik ontmoet steevast charmante, behulpzame en erg vriendelijke Fransen. Misschien ligt het aan mij of aan de emigranten die geen moeite doen om zich te integreren.

Metalen schuilhut midden de berg
 
Ik stond helemaal alleen op de parking om de nacht door te brengen, maar 's morgens vroeg hoor ik een tiental wagens toekomen met klimmers, wandelaars en vissers. Sinds mijn nomadenbestaan heb ik geen duidelijk besef meer van de (Gregoriaanse) tijdkalender, ik volg meer de natuurlijke ritmes en manen. Zo dacht ik dat het vandaag dinsdag was, maar het blijkt  zaterdag te zijn en de Fransen komen dus volop genieten van een uitstap naar de natuur. De zon straalt en het belooft een prachtige dag te worden. Ik kies voor deze derde wandeling een klim naar Cirque de Cagateille (in de Vallée d'Ustou), een klein uurtje stappen, en daarna hogerop naar het Lac de la Hillette. Opnieuw een prachtig pad, door berkenwouden en langs groene weiden tot aan het keteldal (= Cirque). Ik geniet even van de groene, lieflijke omgeving en begin dan aan de steile klim doorheen een dicht naaldbomenbos. Overal zitten grote keien en rotsen op het pad, sommige vergroeid met de dikke wortels van de oeroude bomen die overal het woud bevolken. Het is erg steil omhoog en sommige moeilijke passages zijn versterkt met planken en treden. Steeds hoger en de bomen wijken, verminderen in aantal en maken plaats voor heide, struiken en platte stenen waarover de GR verder naar boven loopt. Bij regenweer worden deze stenen erg glibberig en is een valpartij vrijwel zeker, ook al omdat ze soms tot 30% hellen. Het 'pad' wordt steeds moeilijker en bij sommige stukken zijn stalen kabels in de rotsen geboord om jezelf naar boven te trekken. Niet echt mijn ding, brrr. Maar ik waag het toch en na 2 uur klimmen kom ik dicht bij het Lac. Er is nog een lastige afdaling om bij het meer te komen, opnieuw met kabels in de rotswand om jezelf naar beneden te laten. Ik durf het niet, het lijkt mij supergevaarlijk. 

Lac de la Hillette
Twee Franse dagtoeristen komen toe en durven het ook niet aan, na een kijk in de diepte. Ze hebben wel een topografische kaart bij en zien een ander pad naar het meer, een omweg naar boven maar minder gevaarlijk (hopelijk). Ik volg hen een tijdje tot ik een plaatsje vind om wat te rusten en een foto van het meer te nemen. Ik besluit terug te keren om de volgende vallei op te zoeken. Op de terugweg naar beneden ontmoet ik een Frans koppel uit Toulouse die al 40 jaar de Pyreneeën bezoekt en bewandelt. Ze geven mij enkele tips voor volgende wandelingen. Volgens hen is de Ariège op haar retour en dat zie je aan de armtierige dorpjes waar vele huizen dringend toe zijn aan herstel en renovatie, maar waarbij het geld ontbreekt. Ooit was er een bloeiende (agrarische) economie in de Ariège. Heden ten dage is er enkel nog toerisme. Wandelaars en klimmers tijdens de zomer en skiën in de winter. En inderdaad, ik kan bevestigen dat heel veel huizen in de dorpen en steden er erg vervallen uitzien met kapotte ramen, afbladderende verf, barsten in deuren en muren. Maar dat komt ook omdat de Fransen minder waarde hechten en geld spenderen aan een hoop stenen dan bvb. aan lekker eten en genieten. Ook vertellen ze dat het inburgeren als vreemdeling in de Ariège niet evident is. Zelfs Franse inwijkelingen die bvb. van Lyon of Bordeaux komen worden na tientallen jaren nog steeds niet volledig aanvaard. Dat is eigen aan alle berggebied met haar eerder norse en terughoudende bevolking. Maar, aan de andere kant, de oude bevolking sterft uit, de jongeren trekken naar Toulouse, de autochtone inwoners verlaten de Ariège en in de plaats komen vele buitenlanders zich hier vestigen. Het brengt ook mooie kansen voor wie zelfvoorzienend wil leven want er is plaats zat en overal is water (een essentiële factor op het familiedomein). Enkel de vastgoed prijzen blijven onnatuurlijk hoog, 50.000 € voor een vervallen grange in berggebied is echt overdreven.

Cascade d'Ars
Na een flinke klim en afdaling van 5u30 kom ik terug bij de parking. Zo'n bergwandeling kun je vergelijken met 5 uur trappen lopen. Eerst 2 tot 3 uur de trap op (en sommige treden zijn 1 meter hoog) en dan 2 uur de trap af (erg belastend voor de knieën). Maar mijn conditie verbetert zienderogen en ik geniet van de zon en de inspanning. Het grote pluspunt is uiteraard de weergaloze natuur overal, die volop energie en verwondering schenkt.
Ik vertrek richting Le Trein d'Ustou door kleine dorpjes met smalle steegjes om de afslag naar Aulus-les-Bains te nemen. Onderweg stop ik even om een douche te nemen in de gemeentelijke camping van St Lizier d'Ustou. Het zweet van de klim afspoelen, dat doet deugd. En dan over de col de Latrape tot in het typische bergdorpje Aulus.
De volgende dag een korte wandeling van 3 uur naar de Cascade d'Ars en ik ben net op tijd terug bij de camper nog voor een onweer losbarst en de regen met bakken naar beneden klettert. Na de bui vertrek ik naar Foix via de D8. Dit is een prachtige, kronkelende weg die over 2 cols loopt, eerst de Col d'Agnes (1570 m) en daarna de Port de Lers (1517 m). Onderweg kom je ook nog voorbij het meer van Lers. Steeds hoger klimt de camper voortdurend in 2de versnelling, de panorama's worden weidser, tot we boven de wolken uitkomen waar je kilometers ver kunt zien. Dan de afdaling met vele haarspeldbochten (goeie remmen zijn een must) langs de bergwanden, doorheen wouden om tenslotte aan te komen in bergdorp Vicdessos. Vandaar verder tot in Tarascon waar je de snelweg naar Foix kunt nemen. 
Nog veel meer foto's in dit album: Ariège 2014 - Volgende keer: levende en dode gedachten.
En enkel een mooi liedje kan de pracht der natuur evenaren. 

18/10/2014

Nomade

Buskers in Esperaza (Aude)
No one should negotiate their dreams. Dreams must be free to flee and fly high.
No government, no legislature, has a right to limit your dreams.
You should never agree to surrender your dreams.

Hoe bevalt het leven als nomade? Wel, het is erg dubbel.
Ik voel mij nu overal toerist, als een zwerver on the road, zonder vaste plek. Het is zoeken naar een nieuw evenwicht, het vraagt wel de nodige aanpassing. Het is leren leven in het moment, niet wetend wat de dag van morgen brengen zal. Elke dag is anders, elke dag is nieuw, als een nieuw begin van de rest van je leven. Ik slaap nu elke avond op een andere plaats met telkens een verschillende omgeving en andere geluiden, soms storend, soms rustgevend. Het nodigt uit om mee te gaan met de levensstroom, go with the flow, in vertrouwen en gratie. Maar...dat lukt niet altijd. Soms zit het tegen en deelt het leven klappen uit, zoals bij iedereen. Het is vallen en opstaan, maar dat zijn de levenslessen die we voor onszelf als versperringen op het pad plaatsen en waardoor we groeien. Of beter, waardoor we ons steeds beter herinneren wie we werkelijk zijn en wat illusie is. En alles is illusie, gemanipuleerde illusie dan nog. Behalve het leven, en de 2 basisprincipes in dit bestaan: bewustzijn en leegte.

Een nomadenleven vermindert de kans op routine en afstomping. Het lijkt alsof je meer richting kan geven aan je eigen toekomst, alsof je zelf kan bepalen wat gebeurt, maar vergis je niet, het leven zelf heeft altijd het laatste woord, zoals volgende ervaring illustreert.
Op de terugweg naar België rij ik opnieuw 2 uur verloren, deze keer in de Oostenrijkse bergen rond Graz. Mijn frustratie en woede nemen overhand toe wanneer ik de prachtige maar smalle, kronkelende bergwegen langs eindeloze wouden doorpuf met mijn logge camper. Ik verlies tijd en dure diesel en schreeuw het uit van onmacht. Ik wil dringend de snelweg vinden om nog deze dag in Kortrijk aan te komen, zo'n 1000 km verder. Maar blijkbaar beslist het leven anders. Later, voor ik inslaap, herdenk en hervoel ik deze scène, het drama wat mijn ego als een volleerde acteur ten toon spreidt. Het luidop en keihard schreeuwen in de auto lucht wel op. Opgekropte woede komt los door de oerklank en verlaat mijn lichaam. Het landschap is prachtig, de natuur in Oostenrijk werkelijk wondermooi. Glooiende, groene weiden, majestueuze bergen, authentieke huizen. Maar toch zie ik het niet, ben niet alert op wat zich nu in mijn leven aandient. In plaats van te genieten en de positieve aspecten van het verloren rijden te aanvaarden (het decor rond mij is geweldig), neemt mijn ego de leiding en wil iets anders. Het wil iets wat er nu niet is waardoor dat wat wel aanwezig is, niet gezien wordt. Verdwaald in Oostenrijk...en in mijn ego. Het is een sterke les over aanvaarding...en illusie.

Emancipate yourselves from mental slavery, none but ourselves can free our minds.

Nu ik al een tijdje als nomade leef, valt de waanzin van de werk- en wegwerpmaatschappij mij nog beter op. Miljoenen mensen zitten vast in een zinloze, afstompende stressjob om daarmee wat schamele centen bijeen te rapen zodat ze belastingen, banken en regeringen kunnen blijven betalen. Ze trappelen rond als hamsters in een eindeloze tredmolen en beseffen niet dat ze een vernietigend systeem blijven ondersteunen en valideren met hun dagelijkse arbeid. Voor wie het vergeten is: leven is niet gelijk aan werken, geld verzamelen en consumeren. Althans: er is veel meer voor wie bereid is het pad van zekerheid te verlaten.
Daar tegenover staan de vele mensen die ik tegenwoordig en al sinds lange tijd ontmoet en die welbewust breken met deze kunstmatige matrix door er alvast gedeeltelijk uit te stappen. De slogan op het T-shirt van Yannick, medecursist op de PDC (zie vorig bericht), zegt alles: 'Don't work, make trouble'. Wie nog enig spoor aan integriteit bezit en nog in staat is de wijze gids in het hart te horen, die weigert toch een job in een ziek systeem. Die vindt zijn eigen, onbetreden weg en onderzoekt de talrijke mogelijkheden tot creatieve expressie die in ieder mens wachten op ontplooiing.  
Don't work betekent niet dat je niet werkt, het verwijst enkel naar de ethische kant van een job en waarom iemand werkt (en geld vergaren kan niet echt de prioriteit zijn). Zoek werk wat je graag doet, wat voldoening schenkt, wat de passie levend houdt, wat creativiteit ontwikkelt en je eigen talenten vergroot, wat een betere wereld bouwt, wat je vrijheid brengt,...Make trouble is niet hetzelfde als opstand en vandalisme, maar het betekent burgerlijke ongehoorzaamheid. Het betekent: niet in de pas willen lopen, niet conformeren aan de opgelegde slavenregels, niet toestaan dat je creativiteit en dromen uitgeblust worden door zure ambtenaren en beperkende wetten. Get out of the box.

Graag wijs ik op 2 ontluisterende (en gratis) boeken. 'Het meest gevaarlijke bijgeloof' van Larken Rose waarin het ontzag voor en het geloof in de noodzaak van een regering en van wetten volledig en grondig onderuit worden gehaald. Regeringen en gezag zijn niets meer dan feodale constructies om de slavernij en blinde gehoorzaamheid te consolideren en om je eigen wijsheid; je eigen, unieke pad en je ongebreidelde creativiteit te onderdrukken. Het zijn macht- en controlemiddelen van de elite om de kudde schapen te sturen en te manipuleren. Het 2de boek is 'Het einde van al het kwaad' van Jeremy Locke waarin hij stelt en onderbouwt dat vrijheid de echte waarde van een mens is en dat 'het kwaad' altijd de vernietiging van die vrijheid beoogt. Wat mij betreft verplicht leesvoer als je vrij en bewust wilt worden.
Ondertussen hebben de Belgen een nieuwe (rechtse) federale regering die een heel pak maatregelen en nieuwe wetten op de bevolking loslaat. De pensioenleeftijd stijgt naar 67 jaar, werklozen worden verplicht om (onbezoldigd) gemeenschapsdienst te verrichten (= dwangarbeid), bedrijven krijgen allerlei gunsten ten koste van de arbeiders, de verouderde kerncentrales blijven langer open, enz. Kortom, de strop rond de nek van de gewone burger wordt verder aangetrokken terwijl een kleine en machtsbeluste minderheid (de regeringen) onrechtmatig de scepter zwaaien over de massa via zinloze wetten en destructieve beslissingen. Vaarwel vrijheid, vaarwel soevereiniteit. En nog steeds wordt de massa niet wakker. Onbegrijpelijk. Nogmaals: lees de 2 boeken en de schellen vallen van je ogen. Geloof in regeringen is het meest destructieve geloof ooit (nog erger dan religieus fundamentalisme). Regeringen zijn helemaal niet nodig en gezag bestaat in wezen niet, want niemand kan baas zijn over iemand anders (tenzij bij slavernij). Regering en gezag zijn dan ook de moderne vormen van gelegaliseerde slavernij.

Wie het Indische vedanta pad volgt, kent ongetwijfeld enkele van de wijze raadgevingen uit de boeken (Upanishads of Gita bvb.) Een volgeling van een guru of ashram krijgt de opdracht eerst verantwoordelijkheid te nemen voor gezin en maatschappij alvorens materiële zaken en  successen op te geven en verlichting te realiseren. Je kunt je plichten niet verzaken, er moet brood op de plank komen voor vrouw/man en kind. Maar kun je eender welk werk doen? Een slager brengt het broodnodige geld in het laatje voor zijn gezin, maar werkt wel mee om een gruwelijk en onwaardig systeem in stand te houden (de industriële veeteelt). Daarbij vergiftigt hij (onbewust wellicht) zijn klanten met tal van additieven en diergeneesmiddelen. Een soldaat onderhoudt zijn gezin met het doden van onschuldige kinderen en burgers. Een werknemer bij McDonalds krijgt loon betaald om de welvaartsziekten te verhogen en de broodnodige oerbossen op Aarde te kappen zoadat ze plaats kunnen maken voor de hamburger veeteelt. Enzovoort. Akkoord dus, verantwoordelijkheid nemen voor kind en gezin is logisch en verdient aanbeveling, maar niet op eender welke manier (volgens mij).

Mensen denken soms dat ik tegen werken ben en totale anarchie, profiteurschap en niksdoenerij voorsta, maar niks is minder waar. In één van de volgende berichten wil ik hier uitgebreider op ingaan. Voor nu alvast dit: ik wil niet werken aan de verdere vernietiging van mens en planeet door een job in het systeem te nemen, ik wil wel werken op en aan mijn familiedomein (of desnoods meewerken op het familiedomein van een vriend/vriendin), ik wens een zelfredzame permacultuur tuin te creëren waar ik ook woon en leef en waar ik buren en vrienden kan helpen met mijn talenten. En mocht iedereen dat doen, mocht iedereen een stukje van moeder Aarde in beheer nemen, behoeden en tot schoonheid en overvloed omtoveren, dan wordt de Aarde een paradijs. En dan verdwijnt de elite vanzelf omdat ze geen energie meer krijgen van ons. Dan verdwijnen oorlog, armoede, hebzucht, angst, ziekte en vernietiging omdat dit allemaal programma's zijn, software die ze installeren vanaf de geboorte. De mens is van nature niet gewelddadig en vol angst, hij wordt bewust zo gemaakt door onderwijs, videogames, hollywood, tv, enz... De mens is niet bedoeld om ooit ziek te worden of jong te sterven, maar de omgeving is bewust giftig gemaakt om ons zwak te houden (chemicaliën, junkfood, chemtrails, vaccins,...). De mens is niet bedoeld om in schaarste en armoede te leven, maar de coöperaties creëren allerlei tekorten en geld/rente systemen die ongelijkheid brengen. Enzovoort. Geloof me, de oplossing ligt voor de hand: geef iedereen een hectare land (of neem het land gewoon af van de elite want zij hebben het tenslotte ook ooit gestolen van de mensheid en doen dit nog altijd), dus een hectare land waar een gezin voor zichzelf kan zorgen en hoe meer mensen deze weg kiezen, hoe sneller ALLE wereldproblemen verdwijnen als boze, zielloze dromen bij het ontwaken uit een nachtmerrie.

In dat opzicht is leven als nomade wel een sterk statement. Ik volg mijn eigen, onbetreden pad en focus steeds meer op wat ik zelf innerlijk voel, denk en weet en steeds minder op wat de maatschappij en de grote hiërarchieën (regering, religie en banken) mij proberen op te dringen via media en onderwijs. Do not look outside yourself for the leader. Ik heb in principe geen problemen met wetgeving en regels zolang ze voor het goed en de voorspoed van alles en allen bedoeld zijn. Sociocratische afspraken om het leven op Aarde harmonieus en vredevol te organiseren. Helaas is de wetgeving gemaakt om de elite aan de macht te houden en steeds rijker te maken ten koste van planeet en mens. Deze vaak stupide wetten kan een integer mens toch niet volgen? Enkel de universele natuurwetten kunnen een leidraad worden, maar dan enkel nadat jouw persoonlijke ervaring en innerlijk weten (geweten) ze bevestigd ziet. Iets aannemen op geloof, autoriteit of omdat het in een boek of channeling staat, dat werkt niet langer en is een kinderlijke, pijnlijke en onnodige omweg. De tijd van geloven is voorbij, nu breekt de dageraad aan van het weten en het volgen van de autoriteit in jezelf, het luisteren naar de gids in het hart, de dromen en idealen horen die leven in en via jouw bloedeigen ziel.

Er is een spreuk die daarbij aansluit: 'Two roads diverged in a wood, and I – I took the one less travelled by. And that has made all the difference'. Er is het pad wat vrijwel iedereen neemt, een platgetreden pad wat door anderen met eigen agenda's voor ons sinds de kleuterklas werd uitgestippeld. Een aanlokkelijke weg omdat allerlei verleidingen en geschenken in het verschiet liggen (en die zijn veelvuldig in de verzorgingsstaat), ook een makkelijker weg omdat de hele maatschappij erop is afgestemd. Maar de prijs is hoog voor wie dit pad neemt: echte vrijheid en innerlijke vrede behoren tot de eerste dingen die je dient op te geven. Ook je gezondheid en de kans dagelijks bij je opgroeiende kinderen te zijn, gaan verloren. Je verkoopt je eigenheid en ziel, je geluk en onbeperkte vermogens in ruil voor een gouden kooi. Ik wil hier niemand tegen de haren strijken want ik heb niets dan bewondering voor mensen die hun job, hoe saai en afstompend ook, blijven volhouden in de angst en schaarste maatschappij en hun weg zoeken op de ladder naar succes of gewoon proberen te overleven. Alleen, zelf kan ik niet langer meedoen met dit spel. Er moet een andere weg zijn. En die is er ook. Het is gewoon een keuze om een ander universum te creëren door jouw dagelijkse gedachten, woorden en daden af te stemmen op wat jij wenst. Iedereen heeft een taak, een zielsopdracht. Geluk hangt nauw samen met het vinden en uitvoeren van die specifieke opdracht. Dit andere pad is je eigen, unieke weg, onbetreden maar vol kansen, onbekend maar vol avontuur, onbemind maar vol creativiteit. Luister naar niemand (zeker niet naar mij), en luister ook niet naar je (geprogrammeerde) verstand. Het gros der dagelijkse gedachten zijn herhalingen van gisteren en ingeprente overtuigingen van iemand anders, namelijk van de leugens en de agenda der elite die ze dagelijks in onze biocomputer inprenten via honderden technieken. Volg je eigen pad, het is het mooiste geschenk dat je ooit jezelf kan geven. Vergeet niet: er is geen enkele valabele autoriteit buiten jijzelf. Geen enkele.

Hoe kun je overleven in een gekke wereld. Moet je sterk en moedig zijn? Of plooien naar de grillen van anderen die het ook niet weten. Of wetten en dogma's volgen die niet meer bij deze tijd horen. En eigenlijk nooit bij geen enkele tijd horen, omdat we in wezen vrij en soeverein zijn. Of gewoon je eigen weg gaan zonder compromis. De grote bonus als nomade is ontegensprekelijk de vrijheid die in je schoot geworpen wordt. Maar vrijheid komt ook met een prijs, namelijk verantwoordelijkheid. Er zijn geen schuilplaatsen meer, geen huis, geen carrière, geen opgroeiende kinderen, geen hypotheek, geen partner, geen bazen, geen ouders,...niets wat kan dienen als handige excuses om je achter te verschuilen, als drogredenen om je verantwoordelijkheid tot soevereiniteit te ontlopen. Nee, verantwoordelijkheid betekent elke keuze en beslissing bewust maken, volledig aanvaarden en zelf van kracht voorzien. Want echte vrijheid begint de dag dat we volledige verantwoordelijkheid nemen voor ons eigen leven en welzijn. En dat betekent kortom dat het leven dan plots heel echt is geworden. Je wordt niet meer geleefd door maatschappij en werk, maar ieder moment is vol mogelijkheden en aanwezigheid, bijna tastbaar. Mijn moeder noemt mij een bohémien, ja ik ben nu een misschien een zwerver, maar ik voel me wel vrij en ongebonden.

 It is hard to fail, but it is worse never to have tried to succeed.

Leven als nomade is ook bijzonder confronterend. Leven van dag tot dag brengt een sterke confrontatie met jezelf. Het is met jezelf leren leven zonder uitwegen en afleidingen, en ook de donkere en verborgen kanten bewust aanzien. Het helpt als je besluit niet langer te liegen tegen jezelf, het leven niet zo ernstig op te vatten en bovenal de humor probeert te zien van het drama, van de tragikomedie die zich afspeelt in jouw universum. Het ego wordt regelmatig uit de tent gelokt, je eigen kleine kantjes plus allerlei angsten, complexen en gepieker komen levensgroot tevoorschijn. Zoals bij iedereen. Zo krijgt mijn bewustzijn op een dag een flashback van mijn teleurstellingen en tegenslagen der afgelopen jaren, de projecten die mislukt zijn ondanks mijn verwoede pogingen tot realisatie: er is geen ecodorp, geen pioniersgroep, geen familiedomein, geen partner, geen geld, zelfs geen tuin meer...voeg daarbij recente tegenvallers zoals een ongeluk met de camper of mijn harde schijf die op de grond valt waardoor alle muziek voorgoed verloren raakt (10.000 cd's !!!) en er ontstaan al snel gedachten vol melancholie en wanhoop. Wellicht kleine dingen in vergelijking met oorlog, vieze virussen of vluchtelingen in Gaza maar toch raken ze mij diep. En al snel dreigt dan de valkuil van zelfveroordeling, eenzaamheid, wanhoop en de grootste gesel van allemaal: zelfmedelijden, maar geloof me, dat zijn doodlopende paden die ik iedereen kan afraden.

Toch kan ik er niet onderuit. Hoe goed ik ook alleen kan zijn met mezelf (wellicht door vele jaren ervaring), soms slaat de eenzaamheid keihard toe en wordt dit nomadenbestaan een helse opdracht vol donkere gedachten en uitzichtloze dagen. Want het is moeilijk om de eenzaamheid aan te kunnen wanneer je besluit om niet te conformeren aan de geldende normen. De kunst is volledig in het hier en nu te blijven en niet mee te gaan met de piekergedachten maar te blijven focussen op je droom en opmerkzaam te zijn op wat zich aandient. Het hier en nu zit vol kansen, lessen en wijsheid, maar die zijn onzichtbaar voor wie met zijn aandacht en gedachten in verleden of toekomst zit (en dat is vrijwel altijd en bij velen zo). Mediteren helpt soms ook, stil worden en weten dat je altijd verbonden bent met alles en iedereen én met de levende, eeuwige Bron die zich uitdrukt via en door jou. Het leven blijft een prachtig geschenk en het avontuur verder aangaan is de beste optie, zelfs al zit het tegen. The ride is gonna be worth it. De pijn en risico's van het op Aarde zijn, wegen niet op tegen de vreugde en sensaties van het leven. Dus...


Zijn dromen dan bedrog? Werkt die wet van aantrekking eigenlijk wel? Ik weet het niet. Mijn dromen en verlangens krijgen alvast nog steeds geen vaste grond onder de voeten. Het blijven (voorlopig) luchtkastelen en wensbeelden. Net als vele andere mensen ervaar ik een hemelsbreed verschil tussen mijn mooie dromen en plannen enerzijds en anderzijds de harde, dagelijkse realiteit; het overleven in de jungle; de niet aflatende strijd die iedereen voert om geld, erkenning en wat voorwaardelijke liefde.

Maar er zijn ook andere momenten, waar dankbaarheid mijn dag kleurt en een glimp tevredenheid mij laat glimlachen en een sprankel enthousiasme een oud, slapend vuur aanwakkert,...en zoals bij iedereen vergezellen ook verdriet, angst en woede mij vaak als trouwe leermeesters op het pad naar meesterschap. Is het leven jezelf leren kennen? Ook de duistere en kleine kantjes, en gewoon aanvaarden wat is, want je kunt eigenlijk niet anders? Is het leven vloeken en vechten tot je laatste ademtocht? Of dansen en spelen in verwondering? Iets van beide, spreekt uit mijn ervaring.

En dan snap ik het plots. Het leven is niet wachten en zoeken. Het is doen waartoe je uitgenodigd wordt door de situatie en de omgeving waar je op dat moment bent. En het leven is ook verbinding zoeken met gelijkgestemden en samenwerken (dit is het sleutelwoord voor de toekomst!). Zo ga ik op bezoek bij een vriendin die dit jaar de stap naar zelfvoorziening en vrijheid heeft gezet. Ze kocht een prachtig domein van 2,5 hectare waar nog heel veel werk is. Ik besluit haar wat te helpen en dat werkt als therapie voor mij. Eindelijk kan ik aan de slag en mooie creaties neerzetten. Er komt later nog een verslagje van mijn bezoek aan haar familiedomein.

En er is nog altijd de natuur, de grote heelmeesteres. Tijd om de bergen in te trekken, de longen te vullen met zuivere lucht, het verstand op pauze te zetten, het lichaam wat gezonde beweging te geven en moeder Aarde in al haar pracht te bewonderen. Volgende keer: op wandel in de Ariège.
En is dit niet één der mooiste Nederlandstalige liedjes ooit? De versie met orkest is nog mooier.